על פי תורה האט געשריבן: ↑דאנערשטאג דעצעמבער 04, 2025 9:39 am
אפילו על פתחו של גיהנום אינם חוזרים: די נאכט באישון לילה האבן 2 משפחות ווידער פראבירט צו אנטלויפן מיט קינדער. און זיך נישט געוואלט לערנען אז וויפיל מען פראבירט צו לויפן אהער און אהין איז 'הם רצים לבאר שחת' און די אלע אנטלויף פריוון צוריק צו דעם קולט מאכן נאר ליידער מער און מער קאמפלעצירט פאר זיי און זייערע קינדער.
אזוי ווי ארויסגעברענגט דא כמה פעמים אז די רעגירונג האלט א נאנט אויג, זענען זיי אפגעשטעלט געווארן אין עירפארט דורך די רעגירונג וועלעכע האט תיכף ארינגעברענגט די FBI. די FBI האבן זיך פארבינדן מיט די עסקנים און געזאגט אז זיי ווילן איבערגעבן די קינדער צו די טשיילד פראטעקשן (וואס דאס וואלט געמיינט ח''ו צוטיילן די קינדער צו גויאישע פאמליעס). די עסקנים זענען אראפגעפארן און גענומען אחריות אויף די קינדער, און זיי פלאצירט ביי היימישע ערליכע משפחות.
איך פארשטיי זיי ליידער יא זייער גוט. ס'קוקט אויס אז ביי זיי אין מוח עקזיסטירט דערווייל נישט אזא מושג פון אויפגעבן, אויפגעבן ווערט דערווייל ביי זיי באטראכט ווי כאילו מיתה. איז דאך פשוט אז זיי קענען נישט דערלייגן פון פראבירן, אפילו זיי ווייסן אז 99 פראצענט וועט עס ברענגן אויף זיך צרות, לוינט זיך עס פאר זיי פאר די איין פראצענט אז ס'וועט זיי יא געלונגען אפילו אויף חיי שעה.
אט האט איר דריי משלים וואס קען געבן צו פארשטיין די מהלך המחשבה, אפילו ס'איז לאגיק נישט אויסגעהאלטן.
► Show Spoiler
1) די חפץ חיים פלעגט זאגן: איינער וואס איז א מבעט ביסורים, איז דומה צו א מענטש וואס מען האט אים געקייטעלט די הענט, וויפיל ער פראבירט זיך ארויסצורייסן ווערט ער מער פארוויקלט און ער צושניידט זיך די הענט מער און מער. (המבעט ביסורים דומה בעיני לאדם אסור באזיקים שככל שהוא מרבה להתפתל ולפרפר הוא מרבה להדק את כבליו וגורם שישסעו יותר את בשרו).
2) דער אלטער פון נובהארדאק ז"ל (מדריגת האדם, חשבון הצדק פי"ב) ברענגט א משל פון א פליג: כמו הזבוב שנופל בצנצנת מאור של נפט, ומרגיש כי חם לו, וירוץ למעלה דרך פתח הצר לחוץ, אבל כאשר בא אל החלק הצר של הצנצנת כי זו היא צורת הצנצנת אשר תחתיו רחבה והולכת וצרה למעלה, וזה גם כן מונח בטבע הצנצנת אשר למעלה במקום שהוא צר שם החמימות יותר גדול מאשר באמצע הצנצנת, ולכן הזבוב שנמצא באמצע הצנצנת עומד בין הפטיש לסדן, אם ילך למטה שם יש האש, ואם ילך למעלה שמה בוער הפתח הצר, ובין כך ובין כך נעשה מבולבל ונופל באש. ולו היה הזבוב פקח, היה דוחק עצמו למעלה הגם ששם צר, רק רגע אחד יסבול אבל אחרי כן יעוף לחוץ ושם כל העולם לפניו, אלא מפני שהוא זבוב ואין לו שכל לכן יתבלבל וישרף. כן האדם בנסיון מצד אחד בוער בקרבו אש הרצון, ואם ידחוק עצמו להתייצב על גדרי התורה אז יש רגעים אשר הוא מרגיש כי צר לו מאוד, לכן נמצא בין האש ובין הפתח הצר, ולו לא היה כמו הזבוב כי אז היה דוחק את עצמו בפתח הצר, אמנם רגע אחד היה סובל אבל אחר כך היה יוצא לאור גדול, אבל כיון שלא למד מעולם לעמוד בנסיון ולעבור הפתח הצר, לכן נופל באש ונעשה מבולבל ומטורף.
3) משלו של ר' ישראל סלאנטער ז"ל על המבעט ביסורים: הסוס כשמצליפים עליו, מחיש הוא את צעדיו ברצותו להמלט מן הצליפות, ברם סוס הוא, ואינו יודע שבריחתו לא תועיל לו מאומה, שכן רתום הוא לעגלה ועל כרחו יסחבנה אחריו.
