"אלקותו" בקהל חסידים?!

[מחפש שלווה]

שכח הרב @להגדיל הטראסק פאר ענטפערן, אויף דיין ערשטער גיי איך יעצט מגיב זיין, אויף די צווייטע וועמער רעדן אין א צווייטע געלעגנהייט, ווייל דארט דארף איך שוין רעדן דיפלאמאטיש וועגן די סאטמארער רבי האט שוין געזאגט א מיינונג, סאו וועגן דיין נקודה פון קאמיוניטי לייף ברענגט נענטער צום אייבערשטען איי טאטעלי דיסאיגרי עס נעמט נאר אוועק פון די אמת'ע זיך והראי די אלע אידן וואס וואוינען אין פארשטופטע פלעצער ווי עס געפונט זיך נישט קיין שום איד דארט וועסטו זעהן אז זיי זענען דבוק בשם בכל מעודם סאו עס ברענגט נישט נאענטער צום אייבערשטען קאמיונטי אין וועגן דעם אז למעשה איז דא קאמיוניטי סאו די אייבירשטער האט דאס געמאכט לאמיר לאזן ידיעה ובחירה פאר א צווייטע געלעגנהייט ווייל נישט דאס שטערט מיר , אין צי איך בין אנגעווייטאגט אויף קאמיוניטי יא אבער נישט ווייל מיינט מיר באוולט נאר ווייל נישט נאר וואס מען לעבט נישט מיט קיין אמת נאר מען שטערט פאר ווער עס טרייט יא, ועוד לויט וויאזוי אזוי די זאגסט אז עס איז סך הכל איז חסידות א מין אנישי סאו פארוואס קען נישט קיין סאטמארער ווערן א ספרדי אין א סקווירער ווערן אן אשכנזישער איד עס איז סך הכל א קאמיונטי סאו איך טויש קאמניטי בקיצור כ'האב שוין נישט קיין כח ווײטער צי שרייבן

[להגדיל הטראסק]

לאמיר שפענדן בערך 10 מינוט ווייל כ'דארף גיין ארבעטן און נאך אריינכאפן א דרימל היינט נאכט.

איר ברענגט ארויס צווישן אייערע רייד עטליכע נקודות ואין מוקדם ומאוחר, און כ'האב נישט די קלארע מח צו מסדר זיין דבר דבר על אופניו. ואתך הסליחה.

איר זענט אנגעווייטאגט אויף קאמיונעטי:
עס איז באמת נישט שייך צו ענטפערן בכלל אויף אייערע טענות און פראגעס, ווייל איינמאל איר האט א שטארקע נגיעה, דאן וועט יעדע ענטפער בלויז ברענגען אז איר זאלט פרובירן עס צו פארענטפערן און בארעכטיגן אייערע שווערע געפילן און שריט.

עס קען זיין אז די וועלכע האבן אייך בעוולט זענען גערעכט, און עס קען פונקט אזוי זיין אז זיי האבן זיך טועה געווען אין זייער האנדלונג מיט אייך, קיין איין ניק קען נישט דא פירן קיין דין תורות אדער מתווך זיין שלום.
================================
אויב וועט איר זיך געפונען אין א מינוט פון גרייטקייט צו פארשטיין מיט אן אויפריכטיגקייט, און אזוי אויך פאר אנדערע וועלכע ווערן נתפעל פון אייערע טענות, דאן איז אזוי.
=================================
דער געדאנק פון זיין דבוק בה' ווען מען איז איזאלירט מער ווי ווען מען איז צוזאמען:

עטליכע תשובות בדבר, והרבה דרכים למקום,
דער רמבם שרייבט אויך אז ווען מען געפונט זיך צווישן מענטשן וואס שטערן פון עבודת ה' זאל מען גיין אין מדבר און זיך איזאלירן פון די מענטשהייט.

אויב געפונט מען זיך יא צווישן אידן וואס ווילן זיין ערליך, שטייט אין מיין תורה אנדערש, תפילה בציבור, ברוב עם הדרת מלך טון א מצוה, מען שטופט אוועק די הייליגע עבודה! מקריב זיין דעם קרבן תמיד! די הייליגע קטורת! צינדן די מנורה! אלעס פארוואס? נישט פאר מגילה ביחידות! נאר אפילו גייסט קענען שפעטער ליינען די מגילה אויף א געהויבענע פארנעם ביחידות! מיט כוונות און קרבת אלוקים! נאך אונטערן רושם פון טון די הייליגע עבודה אין בית המקדש! דו ווייסט ווי אזוי עס שפירט זיך א מגילה ליינען ביחידות פריוואט נאכן דעמפן די הייליגע קטורת אליינס???!!! אבער אין די הלכה ווערט למעשה געפסקנט אין שולחן ערוך ונושאי כליו אז אויב האסטו יעצט מנין, מגילה בציבור וואס דו גייסט שפעטער נישט האבן, דאן שטופ אוועק די קרבן תמיד! שטופ אוועק די קטורת און גיי ליינען מגילה ברוב עם בציבור!!!

די הייליגע תורה האט פארשטאנען אז ווי שטארקע קרבת אלוקים עס איז דא ביחיד, ווי שטארק אמת'דיג מען מיינט עס ביחיד, פונדעסטוועגן דאך וויל דער אייבערשטער, דער וואס האט באשאפן, און דער וואס פארלאנגט דער גאנצער דביקות בה' ער וויל אויכעט אז אונז זאלן טון מצוות ברבים! מיט א קאמיונעטי! מיט א חסידות!
-----------
די געפיל וואס דו ברענגסט ארויס איז זייער א ריכטיגע, אבער עס האט לאו דוקא מיט יחידות און איינזאמקייט, עס האט עטליכע הסברים.

1) ווען מען איז איזאלירט האט מען אטאמאטיש א דראנג זיך צו האלטן פעסט, ווייל אם אין אני לי מי לי, אויב ווער איך פארפאלן און איך לאז נאך גייט מיר קיינער נישט פארהאלטן, קיינער גייט מיר נישט מחזק זיין, דעריבער אז מען פייט פאר די עקזיסטענץ איז מען אטאמאטיש ערליכער, מען נעמט עס אסאך ערנסטער.

2)עס האט נישט מיט איזאלאציע, עס האט מיט דערדרוקטקייט, א מענטש ווען ער געפונט זיך אין ענגשאפט, אדער אפילו אין ברייטקייט אבער ער איז שוין גענוג אויסגעארבעט אז אלעס איז נאר דער אייבערשטער, אטאמאטיש פארלאזט ער זיך נאר אויף אים, נאר צו אים קען ער רעדן, נאר אים קען ער בעטן ארויסצונעמען פון זיין קלעם, אלע האפענונגען אויף בשר ודם זענען צורינען, און אטאמאטיש שפירט מען א געוואלדיגע קאנעקשאן צום אייבערשטן.

איך פערזענליך בין אדורך א געוויסע גאר שווערע תקופה און איך בענק מיך אויף די קרבת אלוקים פון יענע צייטן.
=======================================
איר ברענגט ארויס אז מען האט אייך נישט געלאזט טוישן,
ווי געשריבן ווייס איך נישט אייער ספעציפישע מעשה, אבער מיט א כלליות'דיגע בליק איז עס זייער פארשטענדליך, און דאס איז טאקע איינס פון די פונקציעס פון א קהילה, צו האלטן זייער ציבור אין די ראמען, מען זאל נישט דינען דעם אייבערשטן אגודות אגודות, און אויב וועט מען אקצעפטירן אלע סארטן דרכים דאן איז כלל ישראל אויף צרות... ער וועט נעמען אלע קולות, אלע תאוות עולם הזה, אלע הבלי העולם, און כ'האב נישט קיין צייט צו אראפשפילן די סארט איד וואס עס קען ווערן אויב מען לאזט צו אין יעדע קאמיונעטי אז איש כל הישר בעיניו יעשה, עס דארף זיין קאנטראל אז אונז זעלבסט זאלן בלייבן אין די ראמען.

פארקערט? אננעמען פרומענישן און פרומע דרכים? מען דארף אויף דעם אויך אכטונג געבן! אונז ווילן נישט אויסקוקן ווי די איסיים...
========================================
פארוואס אונז קענען נישט טוישן חסידות?
קודם בכלליות, אונז זענען נישט קיין גרים... אונז האבן א מסורה, און נישט יעדער קען טייטשן די תורה ווי אזוי ער וויל! לעבן אן א מסורה, איין מינוט א סקווערער איין מינוט א סאטמארער איין מינוט א בעלזער, דאס לעבן האט נישט קיין טעם און קיין ראם, יעדע ספק געפונט מען זיך אויפן וואסער, עס איז דא אזויפיל אפציעס און מען ווייסט נישט ווי זיך אהינצוטון... אז מען האט א מסורה, דער אייבערשטער האט דיר אהערגעשיקט אין די סביבה וויל ער פון דיר אן עבודה לויט די מנהגים פון די סביבה ווי ער האט דיר אהינגעשיקט, זיכער זענען דא יוצאים מן הכלל און אי אפשר לפורטם כי רבים הם, אבער מסורה און מנהג המקום האט דער אייבערשטער צוגעשטעלט לטובתינו פאר אונזער רואיגקייט.

און ווען מען באמערקט אז איינער טוישט חסידות אדער מסורה, און רוב פעלער ווייזט עס נישט אויף ביקוש האמת, נאר אויף נאך א סטאנציע אין זיין אומצופרידענע אויבער חכם לעבן, זיכער זענעם דא אויסנאמען, כ'רעד אבער פון רוב פעלער, מען בלייבט נישט ביי די פרישע חסידות אדער שטרעמונג, נאר ווען מען דעקט אויף די חסרונות פון די ניי-אדאפטירטע דרך גייט מען ווייטער ואין לדבר סוף.
======================================
למעשה ברענגט קאמיונעטי לייף נאנטער צום אייבערשטן, נאך א שלש סעודות תורה פון מיין רבי איז די מעריב אנדערש, נאך א טיש פון מיין רבי ברענגט עס אריין א לעבעדיגקייט אינעם שבת קודש, דער מאור ושמש רעדט דערפון ברייט אין פרשת מסעי, איך קום אין בית המדרש איך זעה מיין חבר לערנט אזוי געשמאק, די קנאה ווערעמל עסט זיך איין, איך וויל אויך זיין אזוי! איך באמערק מיין חבר דאווענט מיט אזא טיפע כוונה, איך וויל אויך! דער עסקן טוט חסד, איך בין אים מקנא! איך וויל אים נאכמאכן! קוק וואספארא נישט איך בין! איך וויל ווערן בעסער!

ווען מען איז אליינס באטראכט מען זיך ווי דער גרעסטער צדיק, מען שפירט גוט מיט זיך, מען שפירט אז מען איז יוצא כלפי שמיא, ווען מען קומט אין קאמיונעטי זעהט מען וויפיל עס איז נאך דא צו גיין פאר מיר! (כמובן אז אויב קומט מען בכוונה תחילה אז יעדער איז א עקטער און א שקרן, דאן וועלן די מעטאדן נישט ארבעטן, ווען מען קומט אריין אזוי פארפאנצערט דאן ארבעט עס טאקע נישט, איך רעד אבער יא ווען מען איז נאטורליך און אויפריכטיג.
===================================================================================
תמצית היוצא:

• • א פריוואטע מעשה איז נישט שייך צו דן זיין.
    דער געפיל אלס יחיד קומט אלס קעמפן פארן עקזיסטענץ,
    דער געפיל אלס יחיד קומט פון די זעלבע מקור פון יעדע דערדרוקטע מצב, ווי עס איז פארלוירן אלע האפענונגען און די איינציגסטע אפציע בלייבט דער באשעפער דירעקט.
    מן התורה, מצד הלכה, ומצד השקפה וויל דער אייבערשטער און די תורה אז מען זאל יא טון מצוות בציבור ובקאמיונעטי, און ביי א איד איז די תורה שטערקער פון זיין געפיל.
    קאמיונעטי ברענגט צו ענווה ווערסוס ביחידות וואס ברענגט צו גאוה.
    מסורה איז אונז מחייב.
    מסורה סטאבליזירט אונזער לעבן.
    טוישן מסורה ווייזט אין רוב פעלער אויף דאס פארקערטע פון קלוגשאפט

עס איז נאך דא אסאך וואס צו רעדן, און ביסט בארעכטיגט צו מחולק זיין מיט מיר, אבער כ'שרייב שוין דא כמעט א שעה, גיימער ארבעטן און כאפן א דרימל

[מחפש שלווה]

גיי מיר טרייען ארויסציברענגן מיין פוינט דבר דבר על אופניו קודם סארי פאר יעדעם ספעלן איז נישט מיין ספעשלטי סאו ואתכם הסליחה

איר זענט אנגעווייטאגט אויף קאמיונעטי:
עס איז באמת נישט שייך צו ענטפערן בכלל אויף אייערע טענות און פראגעס, ווייל איינמאל איר האט א שטארקע נגיעה, דאן וועט יעדע ענטפער בלויז ברענגען אז איר זאלט פרובירן עס צו פארענטפערן און בארעכטיגן אייערע שווערע געפילן און שריט.

עס קען זיין אז די וועלכע האבן אייך בעוולט זענען גערעכט, און עס קען פונקט אזוי זיין אז זיי האבן זיך טועה געווען אין זייער האנדלונג מיט אייך, קיין איין ניק קען נישט דא פירן קיין דין תורות אדער מתווך זיין שלום.
איך בין נישט אנגעוויטאגט ווייל מהאט מיר פערזענילך בעוולט קיינער האט מיר נישט מבזה געווען אדער איביוזט מיין ווייטאג איז איין זאך פארוואס ווען איך האב אין ישיבה קטנה געזוכט ה' האט מען מיר געזאגט אז דאס איז נישט אינזער דרך איך האב אנגעהויבן שפירן א טעם אין ר' צדוק'ס ספרים איז מיין מגי'ש צי געקומען צי מיר זאגן אז דאס איז נישט אינזער דרך מען דארף לערנען די רבי'ס ספרים אין אלע חסידישע ספרים צי גלייך אין נישט לייגן איינס פארן צוויטען ,אין איך ווי א תמימות דיגע בחור'ל האט געפאלגט מיין מגי''ש כדאי אנצימערקן אז די מגי''ש איז פון די פני העדה ביי די קהילה ווי כהאב באלאנגט , איך האב פראבירט צי זאגן פאר מיין מגיש אז איך בין א @מחפש שלווה אין ווען איך לערן מואר ושמש שטערט מיר עס פון עבודת ה' ווייל אויב תפילה איז די גרעסטע זאך אויף די וועלט אזי שטייט אין פרשת לך לך סאו ווי אזוי קענסטו שרייבן אין פרשת בא אז אין דבר גדול מצדקה {עס איז נאר א משל } איך דארף א צדיק וואס זאל לויפן מיט איין דרך אין עבודת ה' אזוי יושר דברי אמת ר צדוק וכ'ו , נאכן מאכן א טישטוש מיט מיין מח האב איך עס מקבל געווען אין אפגעלאזט ר' צדוק , אנדערע חסידשע ספרים האב איך נישט געקענט לערנען ווייל עס האט מיר ממש משוגע געמאכט די סתירות ב''ה כהיום זעה איך שוין אז סאיז נישט קיין סתירה , סאו וואס מיינסטו איז געווארן אז כהאב אויפגהערט נאגן צום אייבערשטן וכ'ו , סך הכל אויב חסידות איז נאר קאמינעטי פארוואס טאר איך נישט טוישן מהלך אין עבודת ה' פון אנדערע ''צדיקם כהאף כהאב מיר גוט ארויסגעברענגט מיין נקודה , אין קורצן איך בין נישט אנגעוויטאגט ווייל מען האט מיר בעוולט מיט עפעס אין וועגן דעם טענה איך א עס איז נישט דא בקהל חסידם אלקות נאר דאס אליינס איז מיין איינציגסטע ווייטאג אי''ה שפעטער וועל איך מגיב זיין אויף די איבריגע חלקים פון דיי תגובה

זאג מיר נישט אז דאס איז נאר געווען מיין מגי'ש ווייל יעדע חסידות וועלן די CEO'ס שטערן צי זיך מדבק זיין צי א צדיק פון אן אנדערע חדר ,פארוואס ער איז א צדיק זיין מהלך האט ער געשריבן פאר אינז פשוטע אידן די זאגסט דאך נשתכח תורת הבעל שם סאו ענק געב מיר א פרעים ווי אזוי איך זאל אויסזעהן אין די קאמיונעטי סאו פארוואס טאר איך נישט גיין אין א צדיק'ס וועג , עס קען אפי' נישט זיין א סתירה מיט ענקער דרך ווייל עס איז דאך נשתכח

[מחפש שלווה]

אפשר טראגט מען אוועק די שמעוס פון דא @ הנהלה ??

[להגדיל הטראסק]

אין קורצן

איך קען נישט דיין חינוך

ר' מרדכי דוד קאהן ז"ל האט געזאגט אז פונקט ווי די לערנסט עבודת ישראל ווערסטו נישט קיין קאזניצער, מעגסטו לערנען חב"ד אויב ווערסט נישט קיין ליובאוויטשער.

רבינו מהר"א מסאטמאר האט געזאגט אז מען דארף נישט פארשטיין יעדעס שטיקל חסידיש ספר - טרעפסט זיך מיט א שטיקל וואס דו פארשטייסט נישט, לאז אויס און גיי ווייטער.

רבינו מהר"א האט געזאגט דער פראבלעם פון תניא איז אז מען וויל פארשטיין, און דעמאלס זוכט מען משפיעים וואס זאלן מסביר זיין, און דא פארקריכט מען.

ספרי חסידות איז געמאכט אויפצופלאמען דאס הארץ, איינמאל ברענגט עס התעוררות צו תפילה, איינמאל צו צדקה איינמאל יראה און מוסר, איינמאל התחזקות, א.א.וו.

פונקט ווי ענווה און גאוה זענען נישט קיין סתירה, עזות און בושה איז נישט קיין סתירה, דאס זעלבע איז אלע מושגים אין ספרי חסידות, איינער מער און איינער ווייניגער. דער כלל איז נוץ דיין שכל וועלכע א.ג. אינספייערעישאן צו נוצן אין וועלכע מצב.

יעדער האט זיינע ספרים צו וואס ער קלעבט מער און צו וואס זיין נשמה ציעט, און עס איז א עוולה אוועקצושלעפן איינעם פון א לימוד צו וואס ער קלעבט (אזוי שטייט אין שבט מוסר) - כל זמן עס איז מיט די הדרכה און מיט ריכטיגע כללים פון א רבי און א בר דעת וואס זאל אים האלטן אויף די שינעס.

סאטמארער רבי ז"ל האט זעלטן רעקאמאנדירט געוויסע ספרי חסידות מער פון אנדערע, נאר יעדער זאל לערנען וואס עס מאכט ביי אים התעוררות.

כ'האף אז איך בין קלאר - איך שרייב לויט וואס איך האב געהערט פון מיינע רביס.

[בן זכר]

אפשר טראגט מען אוועק די שמעוס פון דא @ הנהלה ??

א אמת'ע @מחפש שלווה...
אבער אויפמערקזאמקייט איז זייער וויכטיג, בפרט ווען די מצב איז נאך גאר גאר ביטער

[מחפש שלווה]

אין קורצן

איך קען נישט דיין חינוך

ר' מרדכי דוד קאהן ז"ל האט געזאגט אז פונקט ווי די לערנסט עבודת ישראל ווערסטו נישט קיין קאזניצער, מעגסטו לערנען חב"ד אויב ווערסט נישט קיין ליובאוויטשער.

רבינו מהר"א מסאטמאר האט געזאגט אז מען דארף נישט פארשטיין יעדעס שטיקל חסידיש ספר - טרעפסט זיך מיט א שטיקל וואס דו פארשטייסט נישט, לאז אויס און גיי ווייטער.

רבינו מהר"א האט געזאגט דער פראבלעם פון תניא איז אז מען וויל פארשטיין, און דעמאלס זוכט מען משפיעים וואס זאלן מסביר זיין, און דא פארקריכט מען.

ספרי חסידות איז געמאכט אויפצופלאמען דאס הארץ, איינמאל ברענגט עס התעוררות צו תפילה, איינמאל צו צדקה איינמאל יראה און מוסר, איינמאל התחזקות, א.א.וו.

פונקט ווי ענווה און גאוה זענען נישט קיין סתירה, עזות און בושה איז נישט קיין סתירה, דאס זעלבע איז אלע מושגים אין ספרי חסידות, איינער מער און איינער ווייניגער. דער כלל איז נוץ דיין שכל וועלכע א.ג. אינספייערעישאן צו נוצן אין וועלכע מצב.

יעדער האט זיינע ספרים צו וואס ער קלעבט מער און צו וואס זיין נשמה ציעט, און עס איז א עוולה אוועקצושלעפן איינעם פון א לימוד צו וואס ער קלעבט (אזוי שטייט אין שבט מוסר) - כל זמן עס איז מיט די הדרכה און מיט ריכטיגע כללים פון א רבי און א בר דעת וואס זאל אים האלטן אויף די שינעס.

סאטמארער רבי ז"ל האט זעלטן רעקאמאנדירט געוויסע ספרי חסידות מער פון אנדערע, נאר יעדער זאל לערנען וואס עס מאכט ביי אים התעוררות.

כ'האף אז איך בין קלאר - איך שרייב לויט וואס איך האב געהערט פון מיינע רביס.

האסט נישט גענפערט פארוואס מען שטערט מענטשן פון זיך מדבק זיין מיט אנדערע מהלכים אין עבודת ה' דאס איז די עיקר זאך וואס שטערט מיר אבער שכח הרב @להגדיל הטראסק פארן פראבירן צי ענטפערן

[להגדיל הטראסק]

האסט נישט גענפערט פארוואס מען שטערט מענטשן פון זיך מדבק זיין מיט אנדערע מהלכים אין עבודת ה' דאס איז די עיקר זאך וואס שטערט מיר אבער שכח הרב @להגדיל הטראסק פארן פראבירן צי ענטפערן

כ'האב עס יא גענטפערט, און כ'וועל עס ענטפערן נאכאמאל, און כ'וועל אי"ה נישט צוריקקומען נאר אויב עס וועט זיין א חידוש וואס איך וועל שפירן אז עס איז טאקע נישט געווארן ארויסגעברענגט.

1. איך ווייס נישט וואו איר זענט געווען פארדעם, און וואו איר האט געצילט צו גיין, דעריבער קען איך נישט ענטפערן ווען כ'בין נישט באקאנט מיט די דעטאלן.

2. אפילו איך זאל יא זיין באקאנט מיט די דעטאלן איז עס נישט מיין עסק, און כ'בין נישט בארעכטיגט אריינצורעדן און נעמען א צד אין עפעס וואס איך בין נישט אחראי.

3. איך בין נישט קיין לייסענסד משפיע, נאר א פשוטער דעת בעל הבית וואס קומט מיט אבזערוואציעס פונדרויסן, און פרובירט צו העלפן אויף דעם אופן וואס ער איז בארעכטיגט צו העלפן.

לגופו של דבר
1. איז שוין געווארן אויסגעשמועסט די וויכטיגקייט פון מסורה און מנהג המקום.

2. די שווערע קאנסעקווענצן אויף דעם יחיד וואס פרובירט אייגענע וועגן, א. עס קען אים ברענגן צו עקסטרעמע קלות און הפקרות ב. עס קען אים ברענגען צו עקסטרעמע ברוטאלע פרומקייט. ג. עס איז געווענליך נישט קיין ענדגילטיגע טויש אין לעבן, נאר נאך א סטאנציע אין זיין וואנדערניש איבער חסידות און קולטורן, וואס קען זיך ענדיגן זייער אומבאטעמט.

3. די שווערע קאנסעקווענצן אויף זיינע ארומיגע, עס קען אראפברענגען די גאנצע סביבה, און לו יהא דער וואס קלויבט אויס א פרישע דרך זאל יא זיין קלוג און זיין אויף גראדע טרעקס, קען ער נישט נעמען אחריות אויף די אנדערע וועלכע וועלן נתפעל ווערן און מיטגיין מיט אים, אבער נישט מיט אזויפיל שכל ווי אים, און דאס איז גאר א שטארקע געפאר, דוק ותשכח.

4. דו דערציילסט אז עס איז געווען אלס ישיבה בחור - איך שליס ווייטער נישט אויס אז דיין מרביץ תורה האט זיך טועה געווען אין זיין באהאנדלונג צו דיר - אבער אויב ווילן אונז עס אנקוקן מיט אן ערוואקסענעם בליק איז עס זייער פארשטענדליך, א בחור וועמענס שכל איז נאך זייער רוי, טראץ וואס ער מיינט אז ער קען שוין דרייוון א עירקרעפט קעריער, איז יעדע טויש וואס ער מאכט זייער מסוכן, ער ווייסט נאכנישט וואס לעבן מיינט, ער ווייסט נישט קיין חילוק צווישן חבד, ברעסלעוו, ספרדים און אשכנזים, ער מיינט נאך אז מיטן אויסשיסן פענסטערס פון חסידים פונעם צד שכנגד גייט מען יענעם מאכן אויס צד שכנגד. ווען ער באשליסט פרישע דרכים קען מען נישט וויסן וואו עס וועט זיך ענדיגן, מען קען נישט וויסן וואס טרייבט אים צו נייע דרכים, וועלכע עמאציאנעלע שוועריגקייטן ער גייט אדורך מבית ומבחוץ, א בחור איז געווענליך פארקנאקט און פארמאכט מיט זיך, און עס איז נישט גרינג צו אידענטיפיצירן זיינע אישוס, דעריבער יעדע שריט ארויס פון די אנגענומענע סטאנדארטן פון זיין סביבה דארף ווערן אפגעשטעלט צייטליך נאך איידער עס דערקייקלט זיך ווייטער, משא"כ אן ערוואקסענער, אויב האט ער שכל און ער באשלוסט צו מאכן א טויש אין זיין דרך אין עבודת ה', א באזעסענער וועט זיכער מאכן אז עס אפעקטירט נישט זיינע ארומיגע, און אז זיין פרישע דרך זאל נישט זיין מיט עקסטרעמיזם, ווי מהר"א האט זיך אויסגעדרוקט אז ער האט נישט קיין פראבלעם ווען ר' יעקב מאיר שעכטער וועט מאכן א נסיעה מיט 20.000 אידן קיין אומאן, אויף אן אויסגעהאלטענעם פארנעם.

4. אין קורצן , א בחור מיט רויע פארשטאנד איז זייער מסוכן סיי וועלכע טויש, ווערסוס א באזעסענע ערוואקסענע מענטש.

כ'האף אז כ'האב דיר כאטש עפעס געהאלפן, און אויב דו ביסט גרייט צו זיין אויפריכטיג וועסטו מעגליך איינזעהן די ווארהייט פון מיינע רייד - מעגסט נאך ווייטער זיין מחולק.

[מסתמא]

גיי מיר טרייען ארויסציברענגן מיין פוינט דבר דבר על אופניו קודם סארי פאר יעדעם ספעלן איז נישט מיין ספעשלטי סאו ואתכם הסליחה


איך האב פראבירט צי זאגן פאר מיין מגיש אז איך בין א @מחפש שלווה אין ווען איך לערן מואר ושמש שטערט מיר עס פון עבודת ה' ווייל אויב תפילה איז די גרעסטע זאך אויף די וועלט אזי שטייט אין פרשת לך לך סאו ווי אזוי קענסטו שרייבן אין פרשת בא אז אין דבר גדול מצדקה {עס איז נאר א משל } איך דארף א צדיק וואס זאל לויפן מיט איין דרך אין עבודת ה' אזוי יושר דברי אמת ר צדוק וכ'ו , נאכן מאכן א טישטוש מיט מיין מח האב איך עס מקבל געווען אין אפגעלאזט ר' צדוק , אנדערע חסידשע ספרים האב איך נישט געקענט לערנען ווייל עס האט מיר ממש משוגע געמאכט די סתירות ב''ה כהיום זעה איך שוין אז סאיז נישט קיין סתירה , סאו וואס מיינסטו איז געווארן אז כהאב אויפגהערט נאגן צום אייבערשטן וכ'ו , סך הכל אויב חסידות איז נאר קאמינעטי פארוואס טאר איך נישט טוישן מהלך אין עבודת ה' פון אנדערע ''צדיקם כהאף כהאב מיר גוט ארויסגעברענגט מיין נקודה , אין קורצן איך בין נישט אנגעוויטאגט ווייל מען האט מיר בעוולט מיט עפעס אין וועגן דעם טענה איך א עס איז נישט דא בקהל חסידם אלקות נאר דאס אליינס איז מיין איינציגסטע ווייטאג

מיך דוכט זיך אז בכדי צו פארשטיין די קאנצעפט 'בחינות' מוז מען קודם פארשטיין די חילוק צווישן הלכה און אגדה. הלכה איז עפעס וואס איז מכריע צווישן אסאך מעגליכע צדדים און דרכים און זאגט כזה ראה וקדש, דאס טו יא און דאס טו נישט.
אגדה איז נישט דאס, אגדה איז נישט געמאכט צו פסקנען הלכות. ווען אגדה פסקנט הלכות ווערט עס אטאמאטיש אין די קאטעגאריע פון הלכה (כגיי בדוקא נישט אריין אין די שמועס צו מקען ארויסנעמען הלכות פון אגדה, כגיי אפילו מיט די הנחה אז יא)
יעצט אויב אזוי, וואס איז דאס אגדה? אגדה גיבט דיר אראפ די פארשטאנד, עס גיבט דיר אן השגה, עס גיבט הסבר אין די טריקענע הלכה ויהדות.

לאמיר זיך מצייר זיין א קאורט הויז. עס זיצט דער באשולדיגטער, עס זיצט זיין לויער, עס זיצט דער פראסעקיוטער ועל צבאם זיצט דער שופט וועלכער באשליסט 'חייב אדער זכאי' און וועלכע פסק צו גיבן 'לטוב או לרע'.

כוואלט מדמה געווען די חלק ההלכה צו דעם שופט'ס פסק, אזוי איז עס ואין אחר דברי השופט כלום.

ווייטער די חלק האגדה איז ענדערש ווי די דברי קטיגור אדער ווי די דברי סניגור, דאס טייטשט א בחינה; עס איז אן הבחנה. עס איז א באגריף, א פארשטאנד. דו קענסט נישט נעמען א ווארט פון 'מוחלין' וכו' און דערמיט גיין יעצט זינדיגן ווייל איך האב געטראפן א בחינה אז ענין פלוני איז מסוגל למחילת עוונות, אפגעזעהן ווי שארף די לשון איז.
וכן קענסטו נישט נעמען א שארפע לשון וואס סטראשעט מיט כף הקלע און חיבוט הקבר פארן שפירן א טעם אין עסן אדער אויפהייבן די 10 פינגערס כלפי מעלה און עס נעמען כפשוטו ממש און אריינפאלן אין א נערוון ועצבות. עס גייט נישט אזוי! דאס זענען די דברי קטיגור אדער דברי סניגור. בחינות טייטשט לערנען און פארשטיין די מידות וואס זענען פועל און וואס זיי זאגן, עס וועקט אויף, עס גיבט השגה. אבער ווען מהייבט דאס אן צו מישן מיט הלכה און מען הייבט אן צו בויען מהלכים פון הבחנות וואס זענען אויסדריקליך נישט קיין בלענקעט לימודים אויף אלץ און אלעמען אויף אלע פעלער און צייטן אנדערש ווי די שולחן ערוך וואס איז יא א בלענקעט לימוד מיט די אלע חשבונות פון אונס/בדיעבד/הפסד/כבוד הבריאות וכו' עס גיבט א משקל פאר אלעם.
ווען מען הייבט אן מישן די צוויי אנדערע סארטן לימודים און מען מאכט פון אגדה און פון הבחנות א תורה שלימה, טרעפט מען זיך לערנען בויך תורות. מען זאגט און מען טרעפט דאס וואס מען שפירט אויפן מינוט. יעדער נוכל וואס באלבאטעוועט אויף אן עדה אידן קען מאכן פורים פון זיי. ועל כולם דו גייסט טרעפן סתירות על גבי סתירות ווייל עס איז נאטורליך נישט קיין שיטיות'דיגע מהלך. אגדה איז כמים שאין להם סוף און א באגריף איז נישט אלעמאל אן אינטערשטע שורה, עס גיבט אראפ א געוויסע שלב פון די השתלשלות, די נקודה איז די השגה און באגריף שבו.

כנלע"ד


ועיין כאן
viewtopic.php?p=239599#p239599

[בן מלך]

שיין קוקט מען אויס אז מען מישט אויס ברוב עם הדרת מלך, וואס האט מיט די מספר צעהן, און נישט מער, ווייל כל גזרה חכמתו יתברך אז דעמאלטס איז דא א גרעסערע השראת השכינה, מיט א חרדישע פעיר פרעשור׳דיגע לעבן ווייל אונז זענען אזוי אומסטאביל אז אן דעם טראסקעט מען אין אידישקייט.

נשתכח 3.0

און די סיבה פארוואס איין בשר ודם האט א דרייוו צו צווינגען א צווייטע בשר ודם מיטצולעבן זיין חרדישע לייפסטייל, איז נישט ווייל ער שעצט די ״ברוב עם״ און וויל ברענגען מער השראת השכינה ביי אידישע קינדער.. עס קומט אך ורק פון ביליגע פארדארבענע תאוות השררה אדער קנאה פון יענעמס גרינגע לעבן.

איך רעד נישט פון גדולים וואס פירן איין תקנות אלץ זייער אחריות פארן כלל, לויט וויאזוי די כלל ביהעיווט אלץ כלל.

ודו״ק כי קצרתי.

[להגדיל הטראסק]

ברוב עם הדרת מלך מיינט גראדע יא מער ווי 10...

די ווארט 'עדה' און דבר שבקדושה דאס מיינט 10, כל בי עשרה שכינתא שריא, א לוי' פון א פחות מישראל דארף מען 10, און אזוי ווייטער א לאנגע ליסטע הלכה'דיגע טערמינען וואו מען דארף 10, אבער די הידור און די ווארעמקייט וואו עס קומט אריין דער טערמין ברוב עם הדרת מלך, דארט איז עס נישט באגרעניצט צו 10. נאר וואס מער איז א שטארקערע הדרת מלך, (עיין שו"ת מקדש ישראל אויף הלכות פורים סימן קיב ועוד וואו ער ברענגט עס שטארק ארויס)
-------------------------------------------
"חרדישע פעיר פרעשור'שיגע לעבן און אן דעם טראסקעט מען אין אידישקייט" דאס איז נישט קיין חסרון, דאס איז א מציאות וואס שטייט אין אלע מוסר ספרים און אין אלע חסידישע ספרים, און זאגאר ר' יוחנן בן זכאי האט געזאגט פאר זיינע הייליגע תלמידים אז עס זאל זיין אויף ענק יראת שמים ווי מורא בשר ודם, דאס איז גאר א שטארקע טול צו עבודת ה'.
---------------------------------------
תאוות השררה און ערליכע עסקנים, דאס ווענציך יעדער באזונדער, אין יעדע קרייז אין יעדע הנהגה, עס איז יש ויש, עס זענען דא אדמורים ורבנים, שיינע אידן, עסקנים און ראשי קהילה פון ביידע סארטן, עס זענען פארהאן מענטשן מיט שווערע מדות, זיי זיצן דארט צוליב תאוות השררה, זיי קוקן מיט א קרום אויג ווען עס גייט פארן אפאנענט גוט, ווען יענעמ'ס נאמבערס שטייגן, זיי טעראריזירן זייערע אוטערטאנען מיט אלע סארט מיטלען, און דאס זעלבע פארקערט, עס זענען דא אין אלע שטאפלען פון א קהילה פונעם אדמו"ר ביזן דזשעניטאר מענטשן וואס מיינען עס אמת'דיג און עוסקים בצרכי ציבור באמונה מיטן גאנצן ריינקייט, און ווען זיי זענען געצווינגען צו נעמען שארפערע שריט צו האלטן זאכן אין קאנטראל ווערט עס אויך געטון מיט די מערסטע מאס אחריות וכובד ראש.

מען דארף שטארק מתפלל זיין, אז מען זאל זוכה זיין צו פארמאגן פאסיגע שלוחים אין די הנהגה, און חלילה נישט אריינצופאלן מיט אומגעוואונטשענע חברה.

מען קען אבער נישט אפסטעמפלען יעדע קהילה און יעדע מענטש וואס האט אן אמט אלס פאררעטער מיט פארדארבענע מדות.
-----------------------------------------------
'צווינגען יענעם צו לעבן מיין חרדישע לייפסטייל' ווענצעך וועלכע שטאט, וועלכע סביבה, וואספארא סכנה מאכסטו אויף מיר און מיינע מענטשן ווען דו נעמסט אן אנדערע דירעקציע - ארויסווארפן פון שטאט און פון די קהילה האט א סיבה...- נישט אז עס איז אלעמאל בארעכטיגט, מסתמא אין רוב פעלער קומט עס פון איבערגעאיילטע באשלוסן פון היציגע געמיטער, אבער די אפציע איז אפן ווייל עס פעלט אויס אזא אפציע.

[מחפש שלווה]

שיין קוקט מען אויס אז מען מישט אויס ברוב עם הדרת מלך, וואס האט מיט די מספר צעהן, און נישט מער, ווייל כל גזרה חכמתו יתברך אז דעמאלטס איז דא א גרעסערע השראת השכינה, מיט א חרדישע פעיר פרעשור׳דיגע לעבן ווייל אונז זענען אזוי אומסטאביל אז אן דעם טראסקעט מען אין אידישקייט.

נשתכח 3.0

און די סיבה פארוואס איין בשר ודם האט א דרייוו צו צווינגען א צווייטע בשר ודם מיטצולעבן זיין חרדישע לייפסטייל, איז נישט ווייל ער שעצט די ״ברוב עם״ און וויל ברענגען מער השראת השכינה ביי אידישע קינדער.. עס קומט אך ורק פון ביליגע פארדארבענע תאוות השררה אדער קנאה פון יענעמס גרינגע לעבן.

איך רעד נישט פון גדולים וואס פירן איין תקנות אלץ זייער אחריות פארן כלל, לויט וויאזוי די כלל ביהעיווט אלץ כלל.

ודו״ק כי קצרתי.

קום אריין קלארער וואס די מיינסט , אויף וועמען'ס זייט די שטייסט עס איז צי בקיצור

[מחפש שלווה]

גיי מיר טרייען ארויסציברענגן מיין פוינט דבר דבר על אופניו קודם סארי פאר יעדעם ספעלן איז נישט מיין ספעשלטי סאו ואתכם הסליחה


איך האב פראבירט צי זאגן פאר מיין מגיש אז איך בין א @מחפש שלווה אין ווען איך לערן מואר ושמש שטערט מיר עס פון עבודת ה' ווייל אויב תפילה איז די גרעסטע זאך אויף די וועלט אזי שטייט אין פרשת לך לך סאו ווי אזוי קענסטו שרייבן אין פרשת בא אז אין דבר גדול מצדקה {עס איז נאר א משל } איך דארף א צדיק וואס זאל לויפן מיט איין דרך אין עבודת ה' אזוי יושר דברי אמת ר צדוק וכ'ו , נאכן מאכן א טישטוש מיט מיין מח האב איך עס מקבל געווען אין אפגעלאזט ר' צדוק , אנדערע חסידשע ספרים האב איך נישט געקענט לערנען ווייל עס האט מיר ממש משוגע געמאכט די סתירות ב''ה כהיום זעה איך שוין אז סאיז נישט קיין סתירה , סאו וואס מיינסטו איז געווארן אז כהאב אויפגהערט נאגן צום אייבערשטן וכ'ו , סך הכל אויב חסידות איז נאר קאמינעטי פארוואס טאר איך נישט טוישן מהלך אין עבודת ה' פון אנדערע ''צדיקם כהאף כהאב מיר גוט ארויסגעברענגט מיין נקודה , אין קורצן איך בין נישט אנגעוויטאגט ווייל מען האט מיר בעוולט מיט עפעס אין וועגן דעם טענה איך א עס איז נישט דא בקהל חסידם אלקות נאר דאס אליינס איז מיין איינציגסטע ווייטאג

מיך דוכט זיך אז בכדי צו פארשטיין די קאנצעפט 'בחינות' מוז מען קודם פארשטיין די חילוק צווישן הלכה און אגדה. הלכה איז עפעס וואס איז מכריע צווישן אסאך מעגליכע צדדים און דרכים און זאגט כזה ראה וקדש, דאס טו יא און דאס טו נישט.
אגדה איז נישט דאס, אגדה איז נישט געמאכט צו פסקנען הלכות. ווען אגדה פסקנט הלכות ווערט עס אטאמאטיש אין די קאטעגאריע פון הלכה (כגיי בדוקא נישט אריין אין די שמועס צו מקען ארויסנעמען הלכות פון אגדה, כגיי אפילו מיט די הנחה אז יא)
יעצט אויב אזוי, וואס איז דאס אגדה? אגדה גיבט דיר אראפ די פארשטאנד, עס גיבט דיר אן השגה, עס גיבט הסבר אין די טריקענע הלכה ויהדות.

לאמיר זיך מצייר זיין א קאורט הויז. עס זיצט דער באשולדיגטער, עס זיצט זיין לויער, עס זיצט דער פראסעקיוטער ועל צבאם זיצט דער שופט וועלכער באשליסט 'חייב אדער זכאי' און וועלכע פסק צו גיבן 'לטוב או לרע'.

כוואלט מדמה געווען די חלק ההלכה צו דעם שופט'ס פסק, אזוי איז עס ואין אחר דברי השופט כלום.

ווייטער די חלק האגדה איז ענדערש ווי די דברי קטיגור אדער ווי די דברי סניגור, דאס טייטשט א בחינה; עס איז אן הבחנה. עס איז א באגריף, א פארשטאנד. דו קענסט נישט נעמען א ווארט פון 'מוחלין' וכו' און דערמיט גיין יעצט זינדיגן ווייל איך האב געטראפן א בחינה אז ענין פלוני איז מסוגל למחילת עוונות, אפגעזעהן ווי שארף די לשון איז.
וכן קענסטו נישט נעמען א שארפע לשון וואס סטראשעט מיט כף הקלע און חיבוט הקבר פארן שפירן א טעם אין עסן אדער אויפהייבן די 10 פינגערס כלפי מעלה און עס נעמען כפשוטו ממש און אריינפאלן אין א נערוון ועצבות. עס גייט נישט אזוי! דאס זענען די דברי קטיגור אדער דברי סניגור. בחינות טייטשט לערנען און פארשטיין די מידות וואס זענען פועל און וואס זיי זאגן, עס וועקט אויף, עס גיבט השגה. אבער ווען מהייבט דאס אן צו מישן מיט הלכה און מען הייבט אן צו בויען מהלכים פון הבחנות וואס זענען אויסדריקליך נישט קיין בלענקעט לימודים אויף אלץ און אלעמען אויף אלע פעלער און צייטן אנדערש ווי די שולחן ערוך וואס איז יא א בלענקעט לימוד מיט די אלע חשבונות פון אונס/בדיעבד/הפסד/כבוד הבריאות וכו' עס גיבט א משקל פאר אלעם.
ווען מען הייבט אן מישן די צוויי אנדערע סארטן לימודים און מען מאכט פון אגדה און פון הבחנות א תורה שלימה, טרעפט מען זיך לערנען בויך תורות. מען זאגט און מען טרעפט דאס וואס מען שפירט אויפן מינוט. יעדער נוכל וואס באלבאטעוועט אויף אן עדה אידן קען מאכן פורים פון זיי. ועל כולם דו גייסט טרעפן סתירות על גבי סתירות ווייל עס איז נאטורליך נישט קיין שיטיות'דיגע מהלך. אגדה איז כמים שאין להם סוף און א באגריף איז נישט אלעמאל אן אינטערשטע שורה, עס גיבט אראפ א געוויסע שלב פון די השתלשלות, די נקודה איז די השגה און באגריף שבו.

כנלע"ד

אויך א בחינה . סאו לשיטת הרבי מסאטמאר זצ''ל אז נשתכח [ביטע ביטע קיינער זאל נישט יעצט אריינפארן אין די נושא אחוץ @מסתמא ] פארוואס לערנט מען נאך חסידישע ספרים ממילא לפי תורת החסידת /קבלה שטומט אלעס אז לגבי / כפי מדרגה וכ'ו / בחינה אבער אויב נשתכח פארוואס לערנט מען עס בכלל ? עס מיינט דאך נישט למעשהדיג פליז נישט אנהייבן א קעמושען יעצט וועגן נשתכח

[וזה ברור]

אויך א בחינה . סאו לשיטת הרבי מסאטמאר זצ''ל אז נשתכח [ביטע ביטע קיינער זאל נישט יעצט אריינפארן אין די נושא אחוץ @מסתמא ] פארוואס לערנט מען נאך חסידישע ספרים ממילא לפי תורת החסידת /קבלה שטומט אלעס אז לגבי / כפי מדרגה וכ'ו / בחינה אבער אויב נשתכח פארוואס לערנט מען עס בכלל ? עס מיינט דאך נישט למעשהדיג פליז נישט אנהייבן א קעמושען יעצט וועגן נשתכח
[/quote]

דער רבי האט אויף דעם שוין געענטפערט אז מען דארף לערנען כדי צו זעהן וואס איז נשתכח געווארן און ווי וויט מיר זענען פון דעם.

[חסידות היומי]

וְאַף שֶׁיֵּשׁ רִבְבוֹת מִינֵי חִלּוּקֵי מַדְרֵגוֹת בַּנְּשָׁמוֹת, גָּבוֹהַּ מֵעַל גָּבוֹהַּ לְאֵין קֵץ, כְּמוֹ גּוֹדֶל מַעֲלַת נִשְׁמוֹת הָאָבוֹת וּמֹשֶׁה רַבֵּינוּ עֲלֵיהֶם־הַשָּׁלוֹם, עַל נִשְׁמוֹת דּוֹרוֹתֵינוּ אֵלֶּה דְּעִקְבֵי מְשִׁיחָא, שֶׁהֵם בְּחִינַת עֲקֵבַיִים מַמָּשׁ לְגַבֵּי הַמּוֹחַ וְהָרֹאשׁ; וְכֵן בְּכָל דּוֹר וָדוֹר יֵשׁ רָאשֵׁי אַלְפֵי יִשְׂרָאֵל, שֶׁנִּשְׁמוֹתֵיהֶם הֵם בְּחִינַת רֹאשׁ וּמוֹחַ לְגַבֵּי שְׁמוֹת הֶהָמוֹן וְעַמֵּי הָאָרֶץ; וְכֵן נְפָשׁוֹת לְגַבֵּי נְפָשׁוֹת, כִּי כָּל נֶפֶשׁ כְּלוּלָה מִנֶּפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה. מִכָּל מָקוֹם, שֹׁרֶשׁ כָּל הַנֶּפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה כּוּלָּם, מֵרֹאשׁ כָּל הַמַּדְרֵיגוֹת עַד סוֹף כָּל דַּרְגִין, הַמְלוּבָּשׁ בְּגוּף עַמֵּי הָאָרֶץ וְקַל שֶׁבְּקַלִים, נִמְשָׁךְ מִמּוֹחַ הָעֶלְיוֹן, שֶׁהִיא חָכְמָה עִילָּאָה. כִּי יְנִיקַת וְחַיּוּת נֶפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה שֶׁל עַמֵּי הָאָרֶץ, הוּא מִנֶּפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה שֶׁל הַצַּדִּיקִים וְהַחֲכָמִים רָאשֵׁי בְּנֵי יִשְׂרָאֵל שֶׁבְּדוֹרָם: וּבָזֶה יוּבַן מַאֲמַר רַבּוֹתֵינוּ־זִכְרוֹנָם־לִבְרָכָה עַל סוּק: "וּלְדָבְקָה בוֹ" – שֶׁכָּל הַדָּבֵק בְּתַלְמִידֵי חֲכָמִים, מַעֲלֶה עָלָיו הַכָּתוּב כְּאִלּוּ נִדְבַּק בַּשְּׁכִינָה מַמָּשׁ, כִּי עַל יְדֵי דְּבִיקָה בְּתַלְמִידֵי חֲכָמִים, קְשׁוּרוֹת נֶפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה שֶׁל עַמֵּי הָאָרֶץ וּמְיוּחָדוֹת בְּמַהוּתָן הָרִאשׁוֹן וְשָׁרְשָׁם שֶׁבְּחָכְמָה עִילָּאָה, שֶׁהוּא יִתְבָּרֵךְ וְחָכְמָתוֹ אֶחָד, וְהוּא הַמַּדָּע כוּ'. וְהַפּוֹשְׁעִים וּמוֹרְדִים בְּתַלְמִידֵי חֲכָמִים יְנִיקַת נֶפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה שֶׁלָּהֶם מִבְּחִינַת אֲחוֹרַיִים שֶׁל נֶפֶשׁ רוּחַ וְנִשְׁמַת תַּלְמִידֵי חֲכָמִים.
ליקוטי אמרים תניא (פרק ב')

[מסתמא]

וְאַף שֶׁיֵּשׁ רִבְבוֹת מִינֵי חִלּוּקֵי מַדְרֵגוֹת בַּנְּשָׁמוֹת, גָּבוֹהַּ מֵעַל גָּבוֹהַּ לְאֵין קֵץ, כְּמוֹ גּוֹדֶל מַעֲלַת נִשְׁמוֹת הָאָבוֹת וּמֹשֶׁה רַבֵּינוּ עֲלֵיהֶם־הַשָּׁלוֹם, עַל נִשְׁמוֹת דּוֹרוֹתֵינוּ אֵלֶּה דְּעִקְבֵי מְשִׁיחָא, שֶׁהֵם בְּחִינַת עֲקֵבַיִים מַמָּשׁ לְגַבֵּי הַמּוֹחַ וְהָרֹאשׁ; וְכֵן בְּכָל דּוֹר וָדוֹר יֵשׁ רָאשֵׁי אַלְפֵי יִשְׂרָאֵל, שֶׁנִּשְׁמוֹתֵיהֶם הֵם בְּחִינַת רֹאשׁ וּמוֹחַ לְגַבֵּי שְׁמוֹת הֶהָמוֹן וְעַמֵּי הָאָרֶץ; וְכֵן נְפָשׁוֹת לְגַבֵּי נְפָשׁוֹת, כִּי כָּל נֶפֶשׁ כְּלוּלָה מִנֶּפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה. מִכָּל מָקוֹם, שֹׁרֶשׁ כָּל הַנֶּפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה כּוּלָּם, מֵרֹאשׁ כָּל הַמַּדְרֵיגוֹת עַד סוֹף כָּל דַּרְגִין, הַמְלוּבָּשׁ בְּגוּף עַמֵּי הָאָרֶץ וְקַל שֶׁבְּקַלִים, נִמְשָׁךְ מִמּוֹחַ הָעֶלְיוֹן, שֶׁהִיא חָכְמָה עִילָּאָה. כִּי יְנִיקַת וְחַיּוּת נֶפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה שֶׁל עַמֵּי הָאָרֶץ, הוּא מִנֶּפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה שֶׁל הַצַּדִּיקִים וְהַחֲכָמִים רָאשֵׁי בְּנֵי יִשְׂרָאֵל שֶׁבְּדוֹרָם: וּבָזֶה יוּבַן מַאֲמַר רַבּוֹתֵינוּ־זִכְרוֹנָם־לִבְרָכָה עַל סוּק: "וּלְדָבְקָה בוֹ" – שֶׁכָּל הַדָּבֵק בְּתַלְמִידֵי חֲכָמִים, מַעֲלֶה עָלָיו הַכָּתוּב כְּאִלּוּ נִדְבַּק בַּשְּׁכִינָה מַמָּשׁ, כִּי עַל יְדֵי דְּבִיקָה בְּתַלְמִידֵי חֲכָמִים, קְשׁוּרוֹת נֶפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה שֶׁל עַמֵּי הָאָרֶץ וּמְיוּחָדוֹת בְּמַהוּתָן הָרִאשׁוֹן וְשָׁרְשָׁם שֶׁבְּחָכְמָה עִילָּאָה, שֶׁהוּא יִתְבָּרֵךְ וְחָכְמָתוֹ אֶחָד, וְהוּא הַמַּדָּע כוּ'. וְהַפּוֹשְׁעִים וּמוֹרְדִים בְּתַלְמִידֵי חֲכָמִים יְנִיקַת נֶפֶשׁ רוּחַ וּנְשָׁמָה שֶׁלָּהֶם מִבְּחִינַת אֲחוֹרַיִים שֶׁל נֶפֶשׁ רוּחַ וְנִשְׁמַת תַּלְמִידֵי חֲכָמִים.
ליקוטי אמרים תניא (פרק ב')

שלום עליכם גר ותושב

כמה נקודות בעפאר איר באמבארדירט מיט מראי מקומות טעגליך, אין פאל איר האט עס נאכנישט געזעהן.

1 עיין כאן כמה עיקרי הדת
viewtopic.php?p=198373#p198373

2 עיין כאן סמכות הנגלה נגד הסתר
viewtopic.php?p=202317#p202317

3 עיין כאן מהות הבחינות שבספרי חסידות
viewtopic.php?p=239228#p239228

4 עיין כאן בהגדרת ומהות הצדיק
viewtopic.php?p=237400#p237400


א פרייליכן לעכטיגן שבת

[עומד על תלת]

יענקעלע כהן, זאגט מען דארף זאגן תחנון י‘‘ב שבט, פרייטאג מיט א ברית, אין א חתן.....
גאנץ גוט....

[דער תהלים איד]

יענקעלע כהן, זאגט מען דארף זאגן תחנון י‘‘ב שבט, פרייטאג מיט א ברית, אין א חתן.....
גאנץ גוט....

און וואס זאגט כומעיני דערוועגן?

[שמח]

יענקעלע כהן, זאגט מען דארף זאגן תחנון י‘‘ב שבט, פרייטאג מיט א ברית, אין א חתן.....
גאנץ גוט....

ס'דא א מימרא: פון אזא נאר אזא גוטס וכו', אבער ביטע, פון דעם כהנ-וויץ גארנישט.

[וויענער חסיד]

די צער וואס יענקעלע כהן האט אנגעמאכט פאר יודען, רבנים סתם עמך יודן וואס טראכטן אנדערש פון אים, מיין איך מען זאל זאגען תחנון אויף די טאג וואס ער האט געבוירען.