חבורת תורתך שעשועי

[איפכא מסתברא]

שבת דף ג ע''ב

אמר אביי פשיטא לי ידו של אדם אינו לא כרה''ר וכו', ווי רש''י איז מסברי זעהט מען דאס פון דעם אז ווען דער עני שטעקט אריין זיין הענט און דער בעה''ב נעמט ארויס, הבעה''ב פטור און ווען דער יד העני וואלט געהאט א דין ווי רה''ר וואלט דער בעה''ב געדארפט זיין חייב, און וויבאלד ער איז פטור עכ''ח לא הוה כרה''ר
מיר איז שווער. אפשר איז די האנט פונעם עני יא כרה''ר, נאר דער בעה''ב איז פטור ווייל היות ידו של עני לא נייח ווי די גמרא זאגט דף ג. ע''א האט דער בעה''ב נישט געמאכט קיין עקירה ממקום הנחתו

[דעת קדשי]

שבת דף ג ע''ב

אמר אביי פשיטא לי ידו של אדם אינו לא כרה''ר וכו', ווי רש''י איז מסברי זעהט מען דאס פון דעם אז ווען דער עני שטעקט אריין זיין הענט און דער בעה''ב נעמט ארויס, הבעה''ב פטור און ווען דער יד העני וואלט געהאט א דין ווי רה''ר וואלט דער בעה''ב געדארפט זיין חייב, און וויבאלד ער איז פטור עכ''ח לא הוה כרה''ר
מיר איז שווער. אפשר איז די האנט פונעם עני יא כרה''ר, נאר דער בעה''ב איז פטור ווייל היות ידו של עני לא נייח ווי די גמרא זאגט דף ג. ע''א האט דער בעה''ב נישט געמאכט קיין עקירה ממקום הנחתו

עיין תוס'
ועיין בארסקרול (פוי...)אז אויב איז די יד און די גוף אינעם זעלבען רשות גייט די יד נאך דער גוף
א יד זאל זיין אן עקסטערע רשות מוז די הענט ליגן אין אן אנדערע רשות

[איפכא מסתברא]

שבת דף ג ע''ב

אמר אביי פשיטא לי ידו של אדם אינו לא כרה''ר וכו', ווי רש''י איז מסברי זעהט מען דאס פון דעם אז ווען דער עני שטעקט אריין זיין הענט און דער בעה''ב נעמט ארויס, הבעה''ב פטור און ווען דער יד העני וואלט געהאט א דין ווי רה''ר וואלט דער בעה''ב געדארפט זיין חייב, און וויבאלד ער איז פטור עכ''ח לא הוה כרה''ר
מיר איז שווער. אפשר איז די האנט פונעם עני יא כרה''ר, נאר דער בעה''ב איז פטור ווייל היות ידו של עני לא נייח ווי די גמרא זאגט דף ג. ע''א האט דער בעה''ב נישט געמאכט קיין עקירה ממקום הנחתו

עיין תוס'
ועיין בארסקרול (פוי...)אז אויב איז די יד און די גוף אינעם זעלבען רשות גייט די יד נאך דער גוף
א יד זאל זיין אן עקסטערע רשות מוז די הענט ליגן אין אן אנדערע רשות

נו, דא איז דאך דער יד אין אן אנדערע רשות. גופו ברה''ר וידו ברה''י, ונטל בעה''ב מתוכו

[יצב]

ברכות נט:
אית לי ארעא הטוב והמטיב מברך, והא תנן בנה בית חדש, אומר ברוך שהחיינו?

כ'האב נישט פארשטאנען די קשיא, ווען מ' קויפט א הויז אדער א קרקע מאכט מען טאקע א שהחיינו, אבער ווען עס רעגענט מאכט מען הטוב והמטיב, אויף דעים איז דאך די גמרא דן, וואסערע ברכה אויף רעגן?



אפשר גייט עס שוין אריין אין כלל פון כי קאי בהאי מסכת לא תשייליה במסכת אחריתא?
אין פאקט איז עס אבער פון שיעור החודש

[להגדיל הטראסק]

אודה השם מאוד בפי ובתוך רבים אהללנו
דאס ערשטע מאל וואס איך פארשטיי מס' שבת דף ב' עמוד ב'... שוין א שיינע צאל מאל געלערנט במשך די יארן, און יעצט די ערשטע מאל עכט פארשטאנען...

(אקעי, עס איז געווען מתלמידי יותר מכולם, כ'האב עס אויסגעארבעט מיט א חברותא היבש אינגער פון מיר און עס איז אריינגעקומען די סייעתא דשמיא...)

דא האסטו ווי אזוי כ'האב עס געשריבן פאר א חבר.

[פ. לאקס]

ברכות נט:
אית לי ארעא הטוב והמטיב מברך, והא תנן בנה בית חדש, אומר ברוך שהחיינו?

כ'האב נישט פארשטאנען די קשיא, ווען מ' קויפט א הויז אדער א קרקע מאכט מען טאקע א שהחיינו, אבער ווען עס רעגענט מאכט מען הטוב והמטיב, אויף דעים איז דאך די גמרא דן, וואסערע ברכה אויף רעגן?

רש"י ד"ה "אית לי ארעא" איז מסביר אז הטוב והמטיב האט מיט דעם אז דער אויבערשטער האט אים מטיב געווען מאכט מען א הטוב והמטיב.

אויף דעם פרעגט די גמרא אז איך זע אז ווען ער זעלבסט באקומט א טובה פון השי"ת מאכט מען א שהחיינו, נישט א הטוב והמטיב.

אויף דעם איז די ענטפער איה"נ, ווענד זיך אויב אית לי שותפות אדער נישט, ווען ער זעלבסט באקומט א טובה פון השי"ת מאכט מען א שהחיינו, נישט א הטוב והמטיב, און נאר ווען ער מיט אנדערע האבן אינאיינעם באקומען א ברכה מאכט מען א הטוב והמטיב.

[יאנטשי]

שבת דף ה:
מים על גבי מים היינו הנחתן, אגוז על גבי מים לאו היינו הנחתן.

זאגט הגה"צ ר' מאיר צוויבל שליט"א, ווען איינער גייט צו תשליך סתם ווי מצות אנשים מלומדה אראפ צו לייגן זיינע עבירות און גיין ווייטער האט ער גארנישט אויפגעטוען מ'דארף תשובה טוען און זיך אויסוויינען ביי תשליך.
אגוז בגמטריא חטא, אגוז על גבי מים, איינער לייגט אראפ זיינע עבירות ביים וואסער און גייט ווייטער לא הוי הנחה, מים על גבי מים, איינער וויינט זיך אויס ביים וואסער, הוי הנחה.

[פ. לאקס]

פונעם היינטיגן שיעור כג: אונטן (און די מארגנדיגע שיעור כד:) קומט לכאורה אויס א תירוץ אויף דער רבי'ס קושיא ביים יסודי התורה סיום.

מען לערנט אז מען טאר נישט צינדן שבת לעכט מיט שמן תרומה שנטמאת, רבה און אביי זאגן אז די טעם איז שמה יטה, ווייל היות עס איז א מצוה צו פארברענען בין איך חושש אז ער וועט עס בייגן ס'זאל זיך שנעלער פארברענען. איי אויב אזוי פארוואס טאר מען אויך יום טוב נישט צינדן נירות יום טוב מיט שמן תרומה שנטמאת? אלץ א גזירה יום טוב אטו שבת.

רב חסדא זאגט ניין, איך האב נישט מורא שמה יטה, און מען מעג טאקע יא צינדן נירות שבת מיט שמן תרומה שנטמאת, איי אונז האבן דאך געלערנט אז מען טאר נישט צינדן נירות שבת דערמיט, זאגט רב חסדא אז דארט רעדט מען פון ערב שבת וואס געפאלט אום יום טוב, און היות מען טאר נישט פארברענען קדשים אום יום טוב טאר מען נישט צינדן די שבת לעכט דערמיט ווייל עס קומט אויס אז ער פארברענט עס אום יום טוב, אבער סתם א שבת מעג מען טאקע יא.

אין דף כד: קריגן זיך די אמוראים פונקטליך פון וואו מען לערנט ארויס אז מען טאר נישט פארברענען קדשים אום יום טוב, אבער דאס איז עכ"פ זיכער אז לויט אביי אז מען לערנט עס ארויס פון 'עולת שבת בשבתו' זאג איך ולא עולת חול בשבת ולא עולת חול ביום טוב, און רש"י זאגט אז קל וחומר אז מה-דאך קרבנות מעג מען נישט מקטיר זיין נאכן זמן, כל שכן אז פסול'ע קדשים טאר מען נישט פארברענען.

קומט אויס אז לויט רב חסדא וואס זאגט אז מען מעג יא צינדן שבת לעכט מיט שמן תרומה שנטמאת, און אפילו לויט רבא און אביי וואס דארפן צוקומען צום חשש שמא יטה, לכאורה אויב איז אמת אז בעצם ווען איך צינד ערב שבת זאג איך נישט אז עס הייסט אז איך האב געטון די גאנצע מלאכה ערב שבת, נאר איך נעם אן אז עס הייסט אז איך טו נאכאנאנד די מלאכה, נאר היות סוף כל סוף בין איך יא שובת דעריבער איז עס מותר כאטש טעכניש טו איך א מלאכה, די תירוץ ארבעט נאר אויף הבערה, אבער אויפן איסור פון שריפת קדשים קומט נישט אריין דעם סברא, ווייל עס איז אסור צו פארברענען קדשים אום שבת מטעם א לימוד פון א פסוק, נישט מטעם שביתה.

אויב אזוי מוז איך יא צוקומען צום סברא פון אשו משום חצו, אז די גאנצע מלאכה ווערט גערעכנט ווי איך האב עס געטון ערב שבת, און די זעלבע זאך ווען איינער צינדט אן א פייער און עס איז מזיק ווערט עס גערעכנט כשעת הבערה, ווייל אויב נישט דארף אביי און רבא נישט צוקומען צו שמא יטה, און רב חסדא קען נישט האלטן אז מען מעג צינדן שבת לעכט מיט שמן שריפה.

כנלע"ד, הגם שיש לחלוק.

[מעלות]

שבת לה.

1. ר’ חנינא קומט געבן אן הסבר אויפן שיעור פון ר’ נחמיה, און איך ווער מער צומישט.

ווי אזוי לערנט מען פשוט די גמרא? ווי אזוי ווייסט מען דעם שיעור פןן ר’ נחמיה לויט וויפיל עס נעמט אראפצוגיין פונעם כרמל און זיך טובלן? ווענט זיך ווי שנעל א מענטש גייט, וויפיל מאהל ער טובלט זיך, וכו’

2. תכלית גערעדט. מען דארף קוקן אויף מעריב צו אויף מזרח? אויב דארף מען קוקן אויף מעריב צו קענען זעהן דעם מזרח, קוק אויף מזרח.

[יאנטשי]

שבת לה.

1. ר’ חנינא קומט געבן אן הסבר אויפן שיעור פון ר’ נחמיה, און איך ווער מער צומישט.

ווי אזוי לערנט מען פשוט די גמרא? ווי אזוי ווייסט מען דעם שיעור פןן ר’ נחמיה לויט וויפיל עס נעמט אראפצוגיין פונעם כרמל און זיך טובלן? ווענט זיך ווי שנעל א מענטש גייט, וויפיל מאהל ער טובלט זיך, וכו’

מיין ישיבה קטנה מנהל האט אריינגעקאכט מיט דעם גמרא ביי די שובבים דרשה אז א מקוה קען נישט נעמען מער ווי 9 מינוט...

[מעלות]

שבת לה.

1. ר’ חנינא קומט געבן אן הסבר אויפן שיעור פון ר’ נחמיה, און איך ווער מער צומישט.

ווי אזוי לערנט מען פשוט די גמרא? ווי אזוי ווייסט מען דעם שיעור פןן ר’ נחמיה לויט וויפיל עס נעמט אראפצוגיין פונעם כרמל און זיך טובלן? ווענט זיך ווי שנעל א מענטש גייט, וויפיל מאהל ער טובלט זיך, וכו’

מיין ישיבה קטנה מנהל האט אריינגעקאכט מיט דעם גמרא ביי די שובבים דרשה אז א מקוה קען נישט נעמען מער ווי 9 מינוט...

עיין בשו”ת חתם סופר (פון דארט נעמט ער עס). אבער איך ברעך זיך קאפ צו פארשטיין קודם פשוט פשט

[דער תהלים איד]

נאך יארן וואס איך בין צומישט אין "הלכות מחאה", ווען דארף מען מוחה זיין, ווען איז מוטב שיהיו שוגגין, ווען איז עד כדי הכאה, וואס איז מיין חיוב אויף יענעם און וואס נישט, איז אנגעקומען דער שיעור אין מס' שבת דף נ"ד און נ"ה, וואס דערציילט די מעשה מיט פרתו של ר"א וואס "מתוך שלא מיחה נקראת על שמו" און דער גאנצער המשך הסוגיא, האמיר באשלאסן אז ס'איז א זמן מוכשר אויסצוקלארן די הלכה.

מיין חברותא האט מיר צוגעצייכנט צום שו"ע סי' תר"ח, און מ'האמיר געקוקט אביסל אין די נושאי כלים, און אין תניא און מ"ב.

ענדליך איינמאל פאר אלעמאל האב איך עפעס א שטיקל קלארקייט... כזה:




שוגג שאולי יקבל דבריך, חייב למחות (משום ערבות - תניא) כדי שיקבל וישוב. ואם לא מיחה נתפס בעוונו ונענש.

שוגג שבודאי לא יקבל, אם אין הדבר מפורש בתורה (ואז מסתמא הם שוגגין. משנ''ב), ישתוק דמוטב שיהיו שוגגין. וכ''ז שכנפרץ כבר לכולם, אבל אם הם מועטין ימחה כדי שלא ילמדו אחרים (מ''ב בשם תשב''ץ). וספק שוגג דינו כמו שוגג (לבושי שרד).

מזיד (או כל דבר המפורש בתורה) שאולי יקבל דבריך, חייב למחות ואם לא מיחה נענש.

מזיד שבודאי לא יקבל, יש מצוה למחות אבל אם לא מיחה לא נענש.

*

ברבים ימחה רק פעם אחת ולא יותר (רמ''א) כי כשם שמצוה לומר דבר הנשמע וכו'. (ובתניא קנ''ו משמע דגם אם "העושים הם רבים", לא ימחה כלל אף ביחיד רק פע''א)
ביחיד באופן אישי, יקיים מצות ''הוכח תוכיח'' וזה אפי' מאה פעמים.

עד מתי יש מצות הוכח תוכיח ביחיד? עד כדי הכאה או קללה. אבל, כיון שיש קצת ראשונים דבמזיד שלא יקבל אין שום חיוב מחאה אף ביחיד (תשב"ץ ומאירי) מקיל המ"ב שימחה רק ''עד שמתרגז והי' רוצה להכהו''. ולהתניא רק ''עד שיזוף בו'' כי משם ואילך אמרינן "אל תוכח לץ".

*

ואיך יוכיח אותו ביחיד? אם עשה בגלוי, יוכיח אותו בגלוי (מפני חילול השם) אבל אם עשה בשתיקה יוכיח אותו רק בשתיקה (מ"א).

*

בי''ד שיש בכחם לעצור המזידין, צריכין להוכיח ולענוש לעולם עד דפרשי מהחטא (רא''ש).

וכ''ז אם העובר הרי הוא שומר תורה ומצות, דאם לאו אינו בגדר עמיתך ואין בו מצוות הוכח תוכיח.

*

וכל דין מחאה הוא רק בדליכא סכנה אבל בדאיכא חשש סכנה אין למחות. והוסיף בספר חסידים דאם אינם חברים וחושש שההוא ישנאו וינקום ממנו בדמים, פטור מלמחות. כי אין חיוב להוציא ממון על מחאה.

[ירא השם]

מענין לענין האט איינער דאס געשריבן אויף תורתך שעשעי גרופ

נד: משנה פרתו של ראב'ע היתה יוצאות
בתפארת ישראל במשניות מביא ירושלמי שא"א לומר שמיירי בפרה כי הלא כמה פרות היתה לראב"ע שהי' מעשר תריסר אלפי עגלים מעדרו בכל שנה, אלא הכוונה לאשתו שיצאה ברצועה בין קרניה, ומביא ראי' שאשה נקראת עגלה מהפסוק דכתיב לולא החרשתם בעגלתי ( א מזל פרויען לערנען נישט ירושלמי) בזה מובן סמיכות פרק במה בהמה שמסיים באשה לפרק במה אשה
גם ידוע מ"ש השבת של מי בסמיכות פרק במה אשה לפרק במה בהמה ואכמ"ל

[זוכער]

נאך יארן וואס איך בין צומישט אין "הלכות מחאה", ווען דארף מען מוחה זיין, ווען איז מוטב שיהיו שוגגין, ווען איז עד כדי הכאה, וואס איז מיין חיוב אויף יענעם און וואס נישט, איז אנגעקומען דער שיעור אין מס' שבת דף נ"ד און נ"ה, וואס דערציילט די מעשה מיט פרתו של ר"א וואס "מתוך שלא מיחה נקראת על שמו" און דער גאנצער המשך הסוגיא, האמיר באשלאסן אז ס'איז א זמן מוכשר אויסצוקלארן די הלכה.

מיין חברותא האט מיר צוגעצייכנט צום שו"ע סי' תר"ח, און מ'האמיר געקוקט אביסל אין די נושאי כלים, און אין תניא און מ"ב.

ענדליך איינמאל פאר אלעמאל האב איך עפעס א שטיקל קלארקייט... כזה:




שוגג שאולי יקבל דבריך, חייב למחות (משום ערבות - תניא) כדי שיקבל וישוב. ואם לא מיחה נתפס בעוונו ונענש.

שוגג שבודאי לא יקבל, אם אין הדבר מפורש בתורה (ואז מסתמא הם שוגגין. משנ''ב), ישתוק דמוטב שיהיו שוגגין. וכ''ז שכנפרץ כבר לכולם, אבל אם הם מועטין ימחה כדי שלא ילמדו אחרים (מ''ב בשם תשב''ץ). וספק שוגג דינו כמו שוגג (לבושי שרד).

מזיד (או כל דבר המפורש בתורה) שאולי יקבל דבריך, חייב למחות ואם לא מיחה נענש.

מזיד שבודאי לא יקבל, יש מצוה למחות אבל אם לא מיחה לא נענש.

*

ברבים ימחה רק פעם אחת ולא יותר (רמ''א) כי כשם שמצוה לומר דבר הנשמע וכו'. (ובתניא קנ''ו משמע דגם אם "העושים הם רבים", לא ימחה כלל אף ביחיד רק פע''א)
ביחיד באופן אישי, יקיים מצות ''הוכח תוכיח'' וזה אפי' מאה פעמים.

עד מתי יש מצות הוכח תוכיח ביחיד? עד כדי הכאה או קללה. אבל, כיון שיש קצת ראשונים דבמזיד שלא יקבל אין שום חיוב מחאה אף ביחיד (תשב"ץ ומאירי) מקיל המ"ב שימחה רק ''עד שמתרגז והי' רוצה להכהו''. ולהתניא רק ''עד שיזוף בו'' כי משם ואילך אמרינן "אל תוכח לץ".

*

ואיך יוכיח אותו ביחיד? אם עשה בגלוי, יוכיח אותו בגלוי (מפני חילול השם) אבל אם עשה בשתיקה יוכיח אותו רק בשתיקה (מ"א).

*

בי''ד שיש בכחם לעצור המזידין, צריכין להוכיח ולענוש לעולם עד דפרשי מהחטא (רא''ש).

וכ''ז אם העובר הרי הוא שומר תורה ומצות, דאם לאו אינו בגדר עמיתך ואין בו מצוות הוכח תוכיח.

*

וכל דין מחאה הוא רק בדליכא סכנה אבל בדאיכא חשש סכנה אין למחות. והוסיף בספר חסידים דאם אינם חברים וחושש שההוא ישנאו וינקום ממנו בדמים, פטור מלמחות. כי אין חיוב להוציא ממון על מחאה.

הלכה למעשה
איך זעה איינעם טראגן שבת אין ווילי.

מיין רב אז ס׳איז נישט קיין עירוב
יענעמס רב זאגט אז ס׳איז יא דא…

אבער יענער רב איז דאך א שייגאץ רח״ל. וואס טוט מען דא?

[ירא השם]

מ' גייט אהיים און מ' מאכט קידוש, אלע פראבלעמען ווערן געלעזט

[איפכא מסתברא]

קאנגראטולאציע פארן @דער תהלים איד פארן ווערן ענדליך אביסל קלאר אינעם סוגיא וואס איז אזוי נוגע.

איך וויל צולייגן אפאר כלליות'דיגע הערות.

ראשית כל, מ'מוז פונאנדערשיידן צווישן די צוויי זעלבסטשטענדיגע חיובים.

• חיוב ערבות: דאס וואס מען האט מקבל געווען ביים הר גריזיך והר עיבל.

• מצוות הוכח תוכיח: א מצוות עשה ווי אלע אנדערע מצות עשה.

די סיבה פארוואס מי שיש בידו למחות ואינו מוחה, נתפס בעוון, איז צוליב די חיוב ערבות - עי' סנהדרין כ''ז: היות דאס איז דאך דער באדייט פון ערבות; דו ביסט אחראי אויף יענעם, און דו וועסט באצאלן וואס יענער דארף באצאלן.
אלס די מצווות עשה פון תוכחה ווערט מען נאכנישט נתפס באותו חטא, נאר מ'ווערט נענש פנקט ווי ווען מ'איז עובר אויף סיי וועלכע אנדערע מצוות עשה.

ווי אויך די פטור פון מוטב שיהיו שוגג ולא מזיד פטר'ט נאר פון חיוב ערבות וויבאלד די קבלות ערבות איז צוגעגאנגען נאר באופן ווען איך קען אפהאלטן יענעם פון טוהן אן עבירה. [אבער מה שנוגע ווי אזוי מ'ווערט פטור פון מצוות תוכחה בכה''ג, יל''ע, מסופקני צו ס'איז בכלל דא א חיות תוכחה ביי א שוגג צו די גאנצע חיוב תוכחה איז אלס ערבות]

די מצווות עשה פון תוכחה גייט אן בכל אופן אפי' איך האב נישט קיין שום השפעה, ס'איז א עשה וואס איז נישט תלוי אין יענעם, נאר אין מיר,. די מינוט וואס יענער טיילט קללות אדער מכות וכדומה, איז מען פטור ווייל איך בין נישט מחיוב צו שעדיגן מיין גוף. (עס איז דא ראשונים וואס האלטן אז מ'איז יא פטור ווען יענער הערט זיכער נישט אויס, אויך להלכה איז דא א חילוק צווישן מוכיח זיין ברבים וביחיד)

ווי איך בין מסופק איז ביי פרויען, כידוע איז דא א גרויסע מחלוקת אחרונים צו פרויען האבן א חיוב ערבות (נוגע מוציא צו זיין מענער מיט קידוש וכדומה. עי' סי' רע''א רעק''א וחת''ס, אתלוי בביאור שיטת הרא''ש ברכות כ''א)
לויט די אחרונים וואס האלטן אז פרויען האבן נישט קיין ערבות, יל''ע צו זיי ווערן קיינמאל נישט נתפס בעוון אחרים

[דער תהלים איד]

די מצווות עשה פון תוכחה גייט אן בכל אופן אפי' איך האב נישט קיין שום השפעה, ס'איז א עשה וואס איז נישט תלוי אין יענעם, נאר אין מיר

עפעס שטימט מיר נישט מיט דיין מהלך.

די גמרא זאגט אז א שוגג (לא מפורש בתורה) זאל מען נישט זאגן גארנישט ווייל מוטב שיהיו שוגגין. און דער פשט איז ווייל זיי גייען נישט מקבל זיין.

לויט דיר וואלט מען יא געדארפט מוחה זיין כאטש ביחיד, אלס חיוב ערבות. זאגסטו אז בשוגג איז נישטא קיין חיוב ערבית? @איפכא מסתברא! דאס איז דאך די גרעסטע חיוב ערבית, יענעם ארויסצונעמען פון זיין טעות. ניין?

[איפכא מסתברא]

די מצווות עשה פון תוכחה גייט אן בכל אופן אפי' איך האב נישט קיין שום השפעה, ס'איז א עשה וואס איז נישט תלוי אין יענעם, נאר אין מיר

עפעס שטימט מיר נישט מיט דיין מהלך.

די גמרא זאגט אז א שוגג (לא מפורש בתורה) זאל מען נישט זאגן גארנישט ווייל מוטב שיהיו שוגגין. און דער פשט איז ווייל זיי גייען נישט מקבל זיין.

לויט דיר וואלט מען יא געדארפט מוחה זיין כאטש ביחיד, אלס חיוב ערבות. זאגסטו אז בשוגג איז נישטא קיין חיוב ערבית? @איפכא מסתברא! דאס איז דאך די גרעסטע חיוב ערבית, יענעם ארויסצונעמען פון זיין טעות. ניין?

איך פארשטיי נישט וואס דו פרעגסט.
ווי זאג איך אז ביי א שוגג איז נישטא קיין ערבות?
די פטור פון מוטב שיהיו שוגגין איז נאר ווען מ'איז זיכער אז יענער גייט נישט מקבל זיין, ובכגון דא איז נישט דא קיין חיוב ערבות. אויב בין איך מסופק אז יענער וועט אפשר מקבל זיין איז מען מחיוב צו זאגן.