די תשל"ט (1979) האוואנא סאמיט

[דריידל]

האוואנא געפינט זיך ווי דער הויפט פראכט פון די קאריביען, פלאצירט אויפן צפון ברעג פונעם אינזל קובא, דארט וואו דער גאלף פון מעקסיקא/אמעריקע טרעפט זיך מיטן אטלאנטישן אקעאן. די דאזיגע היסטארישע שטאט, באצירט מיט שפאנישע קאלאניאלע געביידעס און א טיפן נאטירלעכן האפן, האט געדינט אלס די דראמאטישע פלאטפארמע פאר א גאר וויכטיגן מאמענט אין די דיפלאמאטיע פון די קאלטע קריג צייטן דורכאויס דעם צווייטן העלפט זומער פון יאר תשל״ט. אלס די הויפטשטאט פון א לאנד וואס איז געווארן א סימבאול פון רעוואלוציאנערע ווידערשטאנד קעגן דעם מערב-וועלט הערשאפט, האט האוואנא צוגעשטעלט די פאסיגע אטמאספערע פאר דעם זעקסטן צוזאמענקום פון די ״נאנ-אליינד מאוומענט״ (לענדער וואס זענען נישט ספעציעל געווען אנגעשלאסן אין די אמעריקאנע אדער סאוויעטישע לאגער). די פייכטע לופט פון סעפטעמבער איז געווען אנגעפילט מיט שטארקע פאליטישע אנגעצויגנקייט ווען דעלאגאטן פון פיר און ניינציג לענדער, וואס האבן רעפרעזענטירט די גרעסטע מערהייט פון די וועלט באפעלקערונג, האבן זיך פארזאמלט אין דער שטאט צו דעפינירן זייער בשותפות׳דיגן שטעלונג קעגן דעם וואס זיי האבן גערופן די צווילינג איבלען פון אימפעריאליזם און קאלאניאליזם.

דער צוזאמענקום האט ספעציעל ארויסגעשטארצט אונטער די פירערשאפט פון פידעל קאסטרא, וועלכער האט איבערגענומען דעם אמט פון פארזיצער פונעם באוועגונג אין א צייט פון וועלטליכע איבערקערענישן. אונטער זיין איינפלוס האט זיך די קאנפערענץ אפגערוקט פון איר טראדיציאנעלן נייטראלן וועג צווישן די פאראייניגטע שטאטן און דעם סאוועטן פארבאנד, און האט זיך ענדערש געצויגן צו א מער ראדיקאלן וועג קעגן די מערב וועלט לענדער. א צענטראלער טייל פון דעם אידעאלאגישן טויש איז געווען א שארפע און ארגאניזירטע קריטיק קעגן מדנ"י. פאר די באטייליגטע אין האוואנא איז דער קאמף פון די פאלעסטינער נישט געווען בלויז א רעגיאנאלע מחלוקת, נאר א יסודות׳דיגע זאך וואס האט פאראייניגט די פארשידענע לענדער פון אפריקע, אזיע, און לאטיין אמעריקע. די קאנפערענץ זאלן האבן אפגעקלאנגט מיט רעטאריק פון באפרייאונג, ווען פירער נאך פירער זענען אויפגעשטאנען צו פארדאמען דעם פאליטישן מצב אין דעם מיטל מזרח.

די פארדאמונג פון ציוניזם האט געדינט אלס דער אידעאלאגישער צענטער פונקט פון די לעצט גילטיגע דעקלאראציעס פונעם האוואנא צוזאמענקום. באזירט אויף דעם שוואונג פון די יו-ען רעזאלוציע וואס איז אנגענומען געווארן פיר יאר פריער, האבן די דעלאגאטן אין האוואנא פרובירט ווייטער צו באפעסטיגן די קעגנערשאפט פון די וועלט געמיינדע צום ציוניסטישן געדאנק. די דאקומענטן וואס זענען ארויסגעקומען פונעם סאמיט זענען געווען אומבויגזאם אין זייער שפראך, קלאר באצייכעננדיג ציוניזם אלס א פארם פון ראסיזם און א סכנה פארן וועלט שלום. דאס איז נישט געווען בלויז א סימבאלישע אקציע; עס איז געווען א דורכגעפלאנטע מי צו צונעמען די לעגיטימיטעט פון די יסודות פון די מדינה. די מיטגלידער לענדער האבן געטענה׳ט אז דאס אויפשטעלן און אויסברייטערן די מדינה רעפרעזענטירט א פארבליבענע רעשטל פון אייראפעאישן קאלאניאליזם וואס מוז אפגעשאפן ווערן אין נאמען פון גערעכטיגקייט.

א גרויסער טייל פון דעם כעס ביים סאמיט איז געווען געצילט קעגן די פרישע דיפלאמאטישע אנטוויקלונגען צווישן מצרים און די מדינה. דאס אונטערשרייבן די ״קעמפ דעיוויד״ אפמאכן און דער שלום אפמאך וואס האט נאכגעפאלגט יענעם יאר, זענען באטראכט געווארן דורך די מערהייט פון די באטייליגטע אין האוואנא אלס א טיפער פארראט קעגן די אראבישע וועלט און קעגן דעם אלגעמיינעם פראנט קעגן אימפעריאליזם. מצרים, וואס איז אמאל געווען א פירער אין דער באוועגונג אונטער נאצער, איז געווארן א ציל פאר שטארקע פיינדשאפט. פילע לענדער ביים סאמיט האבן פארלאנגט אז מצרים זאל אינגאנצן אויסגעשלאסן ווערן פון דער באוועגונג, טענה׳נדיג אז מאכן א באזונדערן שלום מיט די מדינה שוואכט אפ די כח פון די אנדערע לענדער און איגנארירט די רעכטן פון די פאלעסטינער צו זעלבסטשטענדיגקייט.

די אנוועזנהייט פון יאסיר אראפאט, דער פירער פון די פי-על-או, האט צוגעגעבן א שיכט פון רעוואלוציאנערן ברען צו די געשעענישן. מען האט זיך באצויגן צו אים נישט בלויז ווי א גאסט, נאר ווי א ראש הממשלה, וואס האט סימבאליזירט די פולקאמע איבערגעגעבנקייט פון די קאנפערענץ פאר די פאלעסטינער זייט. די האוואנא דעקלאראציע האט איבערגעחזרט אז די פאלעסטינער פראגע איז דער שורש פונעם קאנפליקט אין מיטל מזרח, און האט געדרוקט אז קיין שלום קען נישט גרייכט ווערן אן די פולע באטייליגונג פון די פי-על-או און דאס פולקאמע צוריקציען פון די מיליטער פון אלע אקופירטע שטחים, אריינגערעכנט ירושלים. די שפראך וואס איז גענוצט געווארן אין די זיצונגען האט אפט פארגליכן די פאליסיס פון די מדינה צום ״אפארטהייד״ רעזשים אין דרום אפריקע, שאפנדיג א שטארקע מעשה פון א גלאבאלן קאמף קעגן סיסטעמען וואס ווערן געשטיצט דורך די מערבוועלט לענדער.

דער האוואנא סאמיט האט איבערגעקערט די שטאט צו א פעסטונג פון רעוואלוציאנערן ברען און לאגיסטישע כאאס. כדי נאכצוקומען די באדערפענישן פון כמעט הונדערט וועלט פירער מיט זייערע ריזיגע גרופעס באגלייטער, האט פידעל קאסטרא באפוילן אויפצושטעלן דעם Palacio de las Convenciones (דער פאלאץ פאר פארזאמלונגען) אין א רעקארד צייט. די דאזיגע מאדערנע געביידע איז געשטאנען אלס א שטארקער קאנטראסט צו די אלטע, זאלציגע חרוב'ע הייזער פון אלט-האוואנא, סימבאליזירנדיג קובא'ס פארלאנג צו ווערן באטראכט אלס א פארגעשריטענע פירער פון די אנטוויקלונג לענדער. די גאסן פון דער שטאט זענען ליידיג געווארן פון די געווענליכע אלטע אמעריקאנער קארס צו מאכן פלאץ פאר שווארצע לימוזינען און סאוועטישע "זיל" סעדאנס וואס האבן זיך געשלענגלט צווישן דעם לופטפעלד און די הויכע לוקסוס האטעלן וואס מען האט אהערגעשטעלט פאר די דעלעגאטן.

הינטער די קוליסן, איז די פארזאמלונג געווען א לאגיסטישער קאשמאר און א מאסיווע אויסשטעלונג פון לוקסוס אין א לאנד וואס האט געליטן פון ביטערע ארעמקייט. קאסטרא, וואס האט ליב געהאט אליין קאנטראלירן יעדע קלייניגקייט, האט געהייסן פערזענליך איבערקוקן די מעניוס צו פארזיכערן אז די בעסטע קובאנער סיגארן, טייערע וויין, און פיינע מאכלי דגים זענען גרייט פאר זיינע געסט. בשעת די דעלעגאטן האבן געפראוועט סעודות און דעבאטירט דעם פאל פון דעם מערב וועלט אימפעריאליזם, האט די ארטיגע באפעלקערונג געמוזט צוקוקן ווי מען שניידט זייערע שפייז ראציאנען נאך מער, אלעס כדי דער סאמיט זאל דורכגיין אן קיין שום פראבלעם. דער "האוואנא דזשעם" מוזיק פעסטיוואל פריער יענעם יאר האט אביסל געעפנט די קולטורעלע טירן, אבער פארן סאמיט זעלבסט איז די אטמאספערע געווען שטרענג, טרוקן, און פיל מיט טויזנטער סאלדאטן און געהיים פאליציי וואס האבן באוואכט יעדע ווינקל.

דער סאמיט האט אויך געדינט אלס א דעביוט פאר עטליכע נייע פנימ'ער אויף די וועלט ארענע וואס זענען שפעטער געווארן באקאנטע נעמען. א יונגער דניאל אורטעגא, פריש נאכן נצחון אין ניקאראגוא, איז אנגעקומען מיט גרויס כבוד, וואס האט געוויזן דאס פארשפרייטן פון רעוואלוציאנערע אידעאלן אין אמעריקע'ס בעק יארד. אין די זעלבע צייט האט די אנוועזנהייט פון פארשידענע "באפרייאונג באוועגונגען" – פון אפריקע ביז אנדערע פלעצער – געמאכט די קארידארן אויסזען מער ווי א מיליטערישע לאגער ווי איידער א דיפלאמאטישע זיצונג. די גרופעס האבן נישט נאר געזוכט רעזאלוציעס; זיי האבן געוואלט וואפנס און געלט, וואס האט געפירט צו אן אומצאל זייטן-מיטינגס אין די האטעל צימערן וואו מען האט פראקטיש דעבאטירט מיליטערישע הילף אינאיינעם מיט האנדל אפמאכן.

אידעאלאגיש איז דער סאמיט געווען א שלאכטפעלד צווישן די "ראדיקאלן" אונטער קובא און די "מעסיגע" אונטער לענדער ווי יוגאסלאוויע און אינדיע. יאסיפ בראז טיטא, דער אלטער גרינדער פונעם באוועגונג, איז געפארן קיין האוואנא פאר זיין לעצטן סאמיט צו פרובירן אפצוהאלטן קאסטרא פון פארוואנדלען די ארגאניזאציע אין א פולקאמען קנעכט פונעם סאוועטן פארבאנד. די דעבאטעס צי רוסלאנד איז דער "נאטירלעכער פריינד" פון די נאנ-אליינד לענדער האבן געדויערט טיף אריין אין די טראפישע נעכט. פילע פירער האבן מורא געהאט פון אויפבייטן איין בעל הבית אין וואשינגטאן מיט א צווייטן אין מאסקווע, וואס האט געפירט צו היציגע געפעכטן הינטער פארמאכטע טירן וואס זענען געווען פיל ווייניגער העפליך ווי די שיינע דרשות אינדרויסן.

די סאמיט האָט זיך ענדלעך געענדיגט, און ווען די פריוואטע דזשעטס און סאוועטישע זילס האבן אויסגעליידיגט די שטאט האט דער שווערער וואלקן פון פאליטישער רעטאריק אנגעהויבן זיך צעטיילן. כאטש די אפיציעלע דאקומענטן זענען געבליבן אנגעפילט מיט דער שארפער, אומקאמפראמיסלעכער שפראך פון דער עפאכע, איז דאָס טעגליכע לעבן אין האוואנע ענדליך צוריקגעקומען צו איר רוטין אינטער די הייסע קאריביען זון. דער גרויסער "Palacio de las Convenciones" איז געבליבן א מאנומענט צו יענער אמביציעזער וואך, אבער פארן פאלק פון קובא און דער וועלט, האָט דאָס לעבן זיך באוועגט פאראויס הינטער דעם קאלטן טינט פון דיפלאמאטישע רעזאלוציעס.

אויף א פאזיטיוון אויספיר, כאטש די לופט אין האוואנא איז יענע וואך געווען פיל מיט פאליטישע דראמא און שארפע רעטאריק, האט זיך די וועלט ווייטער געדרייט. עס ווייזט אונז אז אפילו ווען די וועלט קאכט זיך אין גרויסע מחלוקת'ן און שווערע פאליטיק, בלייבט דעם מענטש'נס האפענונג פאר א רואיג לעבן און א בעסערן מארגן פיל שטערקער ווי סיי וועלכע דעקלאראציע אויף פאפיר.