די געוויסן שפּראַך
געפאוסט: זונטאג אפריל 27, 2025 1:44 pm
די געוויסן שפּראַך - דאס איז אזא שפראך וואס מ'קען דערהערן מיט שכל און מיט געפיל, ווען מ'דערהערט דאס אמת, און מ'שפירט יענעמס געפיל.
אבער היכי תמצא אז נאטורליך דארף צוזיין אזוי, אז א טאטע מאמע הערן אויס א קינד, און דאס קינד טרעפט שוץ ביי זייערע פליגלען.
און דא איז עס נישט בנמצא?
אזא ערפארונג האב איך מיטגעהאלטן פונדערווייטענס, ביי א נייעם פריינד מיינע, וואס איז מיר אויפגעקומען אלץ א חידוש אין מיין ליסטע אויף וויסנשאפט.
כ'האב עס דערשניפט שטייענדיג גענוג ווייט, אבער היבש נאנט.
דער נפש נאנחה, וואס האט זיך מיר אריינגעשפילט אין האנט, האט מיט חשדות'דיגע אויגן זיך ענדליך געעפענט צו מיר, און מגלה געווען אפאר טראפן ווערטער...
ממש געהאקטע זאצן, און כ'האב תופס געווען, אז דא ליגט באהאלטן א אוצר פון געוויסן שפראך.
פון זייט יארן, וואס דעם פנים האב איך געקענט, בלויז פון זען דא און דארט, אבער ס'איז געווען א פליאה א פארמאכטער שאכטל.
ס'האט געדויערט א יאר דרייסיג, ווען כ'האב זיך באגעגענט מיט דעם פארמאכטער טעקע, און עס געעפענט מיט אכטונג. און דארט ליגט א אוצר.
א אוצר פון ווייטאג, אויך פון טיפע חכמה, אויך פון פראגעס - אסאך.
ס'האט מיר גוט געשפילט, אז ער האט זיך פאר מיר געעפענט, און אויסגעזאגט דעם געהיימניס; ער האט נישט קיין איין געטרייע טרויליכער פערזאן אויף דעם ערד קוגל.
אויך נישט קיין ברודער צו א פריינד, קיין איין אוזן קשבת פאר א רפואה.
און טאטע מאמע - פרעג איך?
דא הייבט זיך עס... לאכט ער ביטערלעך
זייט כ'האב פארשטאנען אז איך בין זיי א בושה, האב איך פראבירט זוכן ווער שעצט מיר יא.
און די רעזולטאט איז געווען... קיינער
שהחיינו... זאגט ער מיר
כ'מיין אז דו ביסט דער ערשטער וואס איז נייגעריג צו הערן מיינע אוצרות וואס ליגט שוין פארפאקט ביי מיר אין מוח, א קנאפע פאר יאר.
אוודאי מיין טעראַפּיסט. ער מאכט דאך א לעבן אויף מיר... אבער חס ושלום, איך בין אים דאנקבאר אז ער דערהאלט מיר ביים לעבן. אבער דו? ווער האט דיר פארציילט אז איך האב באגאזשן אין קאפ, אז איך טראג מיט מיר געפעק, אוצרות פון מחשבות און נישט קיין געמאכטע מעשות.
ווער ס'האט מיר פארציילט? דערפאר האב איך א גאט געבענטשטער נאז, וואס פראבירט צו דעשיפרירן סארטן מענטשן. און ביי דיר איז מיר דערגאנגען א שמעק פון געהיימע אוצרות, עפעס וואס קען מיר רייכער מאכן - סיי מיר און סיי דיר.
און פון דאן, פונקטליכער; יענעם שבת מיטאג. האבן מיר ווי געשלאסן א סוד פון נאנטשאפט, און זייט דאן שוין פארברענגט אסאך צייט, מיט מחשבות און טיפע רעיונות.
ער האט מיר אסאך געגעבן צום טראכטן, און כ'האב קונה געווען נאך א אנדערער בליק אינעם מענטשהייט. א חידוש אז ער איז פארשטילט און נישט פאר'ן ברייטער ציבור פאר הנאה.
נאך א גרעסערע חידוש פאר מיר, אז די אייגענע עלטערן זאלן אזוי ווארפן א קינד צום פרייער גאס - אלץ בושה
הפלא ופלא...
אבער היכי תמצא אז נאטורליך דארף צוזיין אזוי, אז א טאטע מאמע הערן אויס א קינד, און דאס קינד טרעפט שוץ ביי זייערע פליגלען.
און דא איז עס נישט בנמצא?
אזא ערפארונג האב איך מיטגעהאלטן פונדערווייטענס, ביי א נייעם פריינד מיינע, וואס איז מיר אויפגעקומען אלץ א חידוש אין מיין ליסטע אויף וויסנשאפט.
כ'האב עס דערשניפט שטייענדיג גענוג ווייט, אבער היבש נאנט.
דער נפש נאנחה, וואס האט זיך מיר אריינגעשפילט אין האנט, האט מיט חשדות'דיגע אויגן זיך ענדליך געעפענט צו מיר, און מגלה געווען אפאר טראפן ווערטער...
ממש געהאקטע זאצן, און כ'האב תופס געווען, אז דא ליגט באהאלטן א אוצר פון געוויסן שפראך.
פון זייט יארן, וואס דעם פנים האב איך געקענט, בלויז פון זען דא און דארט, אבער ס'איז געווען א פליאה א פארמאכטער שאכטל.
ס'האט געדויערט א יאר דרייסיג, ווען כ'האב זיך באגעגענט מיט דעם פארמאכטער טעקע, און עס געעפענט מיט אכטונג. און דארט ליגט א אוצר.
א אוצר פון ווייטאג, אויך פון טיפע חכמה, אויך פון פראגעס - אסאך.
ס'האט מיר גוט געשפילט, אז ער האט זיך פאר מיר געעפענט, און אויסגעזאגט דעם געהיימניס; ער האט נישט קיין איין געטרייע טרויליכער פערזאן אויף דעם ערד קוגל.
אויך נישט קיין ברודער צו א פריינד, קיין איין אוזן קשבת פאר א רפואה.
און טאטע מאמע - פרעג איך?
דא הייבט זיך עס... לאכט ער ביטערלעך
זייט כ'האב פארשטאנען אז איך בין זיי א בושה, האב איך פראבירט זוכן ווער שעצט מיר יא.
און די רעזולטאט איז געווען... קיינער
שהחיינו... זאגט ער מיר
כ'מיין אז דו ביסט דער ערשטער וואס איז נייגעריג צו הערן מיינע אוצרות וואס ליגט שוין פארפאקט ביי מיר אין מוח, א קנאפע פאר יאר.
אוודאי מיין טעראַפּיסט. ער מאכט דאך א לעבן אויף מיר... אבער חס ושלום, איך בין אים דאנקבאר אז ער דערהאלט מיר ביים לעבן. אבער דו? ווער האט דיר פארציילט אז איך האב באגאזשן אין קאפ, אז איך טראג מיט מיר געפעק, אוצרות פון מחשבות און נישט קיין געמאכטע מעשות.
ווער ס'האט מיר פארציילט? דערפאר האב איך א גאט געבענטשטער נאז, וואס פראבירט צו דעשיפרירן סארטן מענטשן. און ביי דיר איז מיר דערגאנגען א שמעק פון געהיימע אוצרות, עפעס וואס קען מיר רייכער מאכן - סיי מיר און סיי דיר.
און פון דאן, פונקטליכער; יענעם שבת מיטאג. האבן מיר ווי געשלאסן א סוד פון נאנטשאפט, און זייט דאן שוין פארברענגט אסאך צייט, מיט מחשבות און טיפע רעיונות.
ער האט מיר אסאך געגעבן צום טראכטן, און כ'האב קונה געווען נאך א אנדערער בליק אינעם מענטשהייט. א חידוש אז ער איז פארשטילט און נישט פאר'ן ברייטער ציבור פאר הנאה.
נאך א גרעסערע חידוש פאר מיר, אז די אייגענע עלטערן זאלן אזוי ווארפן א קינד צום פרייער גאס - אלץ בושה
הפלא ופלא...
