א ציין-לאזע פרשה: ווען מיין מויל איז געבליבן אן קיין תושבים

[דריידל]

עס זענען דא רעגענטעג, עס זענען דא שנייאיגע טעג, און דאן זענען דא די ליידיגע טעג – די טעג ווען איר כאפט זיך ביים פרישטאג אז דאס מויל איז ליידיג ווי א שול נאך נעילה.

דער פראבלעם מיט פאלשע ציין הייבט זיך אן ביי די סאמע ערשטע מינוט וואס דער דענטיסט גיט דיר זיי איבער. ער שמייכלט צו דיר מיט זיינע אייגענע, גלאנציגע ווייסע ציין (וואס קאסטן אים מסתם גארנישט) און זאגט: "רבי איד, ס'וועט נעמען א וואך זיך צו געוואוינען."

א וואך? א יובל! אין די ערשטע פאר טעג פילט זיך עס ווי איך האב אן אומבאוועגליכע ארמיי טאנק אין מויל וואס פרובירט איבערצונעמען די קאנטראל פון מיין צונג. יעדער ווארט וואס איך זאג קלינגט ווי איך רעד דורך א פילטער פון וואטע. "וו-א-ס ז-א-ג-ס-ט-ו?" פרעגט מיין פרוי. "איך זאג גארנישט," ענטפער איך מיט א פייף, איך פרוביר נאר נישט אויסצושפייען דאס גאנצע אויפן קארפעט!

דאס ווארט "ברענג מיר" ווערט א טייל פון די טעגליכע לעקסיקאן. "קינדער, ווער קען מיר ברענגען מיינע ציין?" עס ווערט א סארט "אוצר-זוכן" פאר די גאנצע משפחה.
"זענען זיי אין די קאכלענע שיסל אין קאך?"
"ניין, דארט ליגן די שליסלעך."
"אפשר אין דעם גלאז אויפן דרעססער?"
"ניין, דארט האב איך געלייגט די וויטאמינען."
צום סוף טרעפט מען זיי אין א פלאץ וואס מאכט נישט קיין שום זינען. למשל, אין די טאש פון מיין רעגן מאנטל, ווייל נעכטן אינמיטן גיין אין גאס האב איך געוואלט כאפן א דרימל און איך האב מורא געהאט אז איך וועל זיי פארלירן אין פאל איך עפן דאס מויל ברייט...

אבער די אמת'ע עקזאמען איז שבת קודש. איר זיצט ביים טיש, די גאנצע משפחה איז דא. מען סערווירט די געפילטע פיש. דאס איז נאך גרינג – דאס קען מען עסן אפילו מיט די גומען אליין. אבער דאן קומט די הארטע חלה אדער די פלייש וואס דער קאך האט באשלאסן צו מאכן עקסטרא קריספי.

איך געב א בייס, און פלוצעם פיל איך ווי די אויבערשטע ציין הייבן אן א רעוואלוציע. זיי ווילן נישט בלייבן אויבן. זיי ווילן גיין באזוכן די אונטערשטע ציין. איך קוק ארום צו זען אויב עמיצער האט באמערקט ווי מיין גאנצע פנים האט זיך יעצט געטוישט פון אן "א" צו אן "או". מיין אייניקל קוקט מיר אן מיט וואונדער: "זיידע, פארוואס מאכסטו אזעלכע קוריאזע באוועגונגען מיט דיין נאז?"

"איך מאך נישט קיין באוועגונגען," וויל איך ענטפערן, אבער איך קען נישט רעדן ווייל אויב איך עפן דאס מויל, פאלן די ציין אריין גראד אין מיין זופ!

זאלן מיר רעדן פונעם קלעב? דאס איז א ספעציעלע סארט מאטעריאל וואס קלעבט אלעס חוץ דעם פלאץ וואו עס דארף קלעבן. עס קלעבט צו די פינגער, עס קלעבט צו די לעפל, עס קלעבט אפילו צו דעם סערוועטקע – אבער אינמיטן א דרשה אין שול, ווען איר ווילט זאגן א גוט ווארט, באשליסט דער קלעב אז ער גייט אין סטרייק.

"ברענג מיר מיינע ציין!" שריי איך היינט צו יעדן וואס שטייט נעבן מיר. ווייל אן זיי בין איך אן אנדערער מענטש. מיט זיי בין איך א דיין, א רב, א גביר, א בעל דרשן. אן זיי? אן זיי בין איך פשוט א איד וואס זוכט א ווייעכע ארבעס און האפט אז קיינער וועט אים נישט פרעגן קיין קשיות וואס הייבן זיך אן מיט'ן אות "ס" אדער "ש".

איי, אבער די שמחה ווען מ'לייגט זיי אריין אינעם גלאז ביינאכט! דאס איז די גרעסטע תענוג. "א גוטע נאכט אייך, טייערע ציין," זאג איך מיט רחמנות, "רוהט אייך אויס, מארגן גייען מיר נאכאמאל קעמפן מיט א הארטע בייגל!"

[אנדערער]

@דריידל איך גיי צוריק אנהייבן פוצן די ציין נאך יעדע קענדי

איך ציטער פון די פאלטשע ציין ווי דו לייגסט עס אראפ

[בודקע]

יויש.. עכט שרעקעדיג..
כהייב אן רחמנות האבן אויף יענע זיידע וואס האלט אגאנצן טאג זיין הענט אויף זיין מויל, יעצט פארשטיי איך שוין פארוואס..

[נפתלי]

האסט מיר געמאכט שמייכלען!

האסט א פיינעם פעדער..

[דריידל]

האסט מיר געמאכט שמייכלען!

האסט א פיינעם פעדער..

עיקר קרעדיט קומט פאר AI