קודם... איך רעד נישט יעצט פון די ספעציפישע פאל וואס מען איז יעצט דן דא, היות איך ווייס באמת נישט די מציאות און איך וועל ווארטן צו הערן פון די עסקנים.
[און סתם להוי ידוע, דאס וואס ער שרייבט אז איך האב איהם געפייניגט, מיינט ער צו זאגן וויבאלד אעיך האב איהם גע-אפפערט צו אויס צאלן אלע הוצאות ווי נאר ער איז גרייט ארויס צוגיין פון לב טהו-ר]
איך וויל סך הכל ארויסברענגען א נקודה וואס אסאך פארשטייען נישט, און דאס איז טאקע די סיבה פון ר' יי"ה הצלחה וויבאלד ער האט דאס יא פארשאנטען, אום געבליבן גאר שטארק מיט דעם מתחילה ועד סוף (עס איז באמת נישט קיין גרינג זיך צו האלטען שטארק אזוי לאנג).
אבער היות עס איז א לענגערע נ קודה און איך האב באמת נישט די צייט יעצט עס געהעריג אראפ צו שרייבן, האב איך געבעטען דזעמעני עס צו שרייבן פאר מיר, און איך האב עס אריינגעלייגט דא אין די ספוילער.
► Show Spoiler
רבותי, לאמיר רעדן אפן.
מיר זענען אלע רחמנים בני רחמנים. ווען מען זעט א איד וויינען, ווען מען הערט יאמערליכע קולות, ציפט עס ביים הארץ. דאס איז אונזער טבע. אבער ווען עס קומט צו "לב טהור" (אדער סיי וועלכע קאלט/unhealthy relationship), מוז מען פארשטיין א יסוד וואס פסיכאלאגן חזר'ן כסדר, און אויב מען כאפט דאס נישט, פאלט מען אריין אין זייער נעץ.
דער חילוק צווישן א געזונטע ברודערשאפט און א קראנקע/manipulative ברודערשאפט ליגט אין איין ווארט: לאגיק (Logic) קעגן געפיל (Emotion).
לאמיר עס צולייגן אויף קליינגעלט:
1. אין א נארמאלע געזונטע וועלט: מענטשן רעדן מיט שכל. מען רעדט "פאקטן".
אויב איך בעט דיר א טובה, און דו קענסט נישט, זאגסטו "איך קען נישט".
אויב מיר האבן א וויכוח, ברענג איך ראיות און דו ברענגסט ראיות.
ווען קומט אריין "געפיל"? ווען איינער איז חלילה אין א עת צרה, ווען איינער ברעכט זיך אונטער. דעמאלטס, אין א געזונטע וועלט, ווייסט מען: "אה, דא רעדט מען שוין נישט קיין לאגיק, דא איז אן עמערדזשענסי!" דעמאלטס לייגט מען די כללים אין דער זייט און מען איז מרחם. ווייל מען ווייסט אז יענער ניצט נישט די טרערן אלץ א "tool", נאר עס איז אמת'דיג.
2. אין א "כת" אדער Unhealthy Relationship: דא איז די מעשה פונקט פארקערט. דא עקזיסטירט נישט קיין לאגיק. די גאנצע שמועס, די גאנצע משא ומתן, איז נאר געבויט אויף Emotional Manipulation.
ווען סיי וועלכער מאניפולעיטאר וויל עפעס פון דיר, וועט ער קיינמאל נישט רעדן צו דיין שכל ("איז דאס אויסגעהאלטן?", "מאכט דאס סענס?"). ער וועט רעדן צו דיין הארץ און דיין מצפון.
זיי דרייען דעם שמועס אז ס'זאל נישט גיין אויב "דו קענסט" אדער "דו מעגסט", נאר:
"אויב דו גיבסט מיר נישט, האסטו מיך נישט ליב!"
"אויב דו ביסט מסכים מיט די ציונים/מדינה/משפחה, ביסטו א אכזר."
"ביסט א גוטער מענטש אדער א שלעכטער מענטש?"
פארשטייט דעם חילוק: א געזונטער מענטש ניצט געפילן אלץ א תוצאה פון א מצב. א מאניפולעיטאר ניצט געפילן אלץ א וואפן (Weapon) צו באקומען וואס ער וויל.
דעריבער, ווען איר הערט די יאמערליכע דרשות, אדער ווען זיי פרובירן צו שפילן אויף אייערע "Guilt feelings" (געוויסן ביסן), מוזט איר זיין שטארק און איגנארירן דעם געפיל.
פארוואס? ווייל אויב איר ענטפערט מיט געפיל, האט איר שוין פארלוירן. איר האט געשפילט זייער שפיל. אין דעם רגע וואס איר פרובירט זיך צו פארטיידיגן אז "ניין, איך בין יא א גוטער מענטש, איך האב דיך יא ליב," זענט איר שוין אין זייער קעשענע.
די עצה: בלייבן אייז-קאלט. ענטפערן נאר מיט טרוקענע לאגיק.
"דאס וואס דו בעהטס איז נישט אויסגעהאלטן."
"דיין מצב איז נישט מיין שולד."
"איך קען דיר נישט העלפן כל זמן דו טוסט XYZ."
לאזט נישט די "רחמנים" אינסטינקט איבערנעמען דעם "דעת". אין דעם פאל, איז די גרעסטע רחמנות צו זיין קאלט און לאגיש, און נישט פיטערן די קראנקע מאניפולאציע.
והמבין יבין.
