כָּלוּ בַדְּמָעוֹת עֵינַי, חֳמַרְמְרוּ מֵעַי--נִשְׁפַּךְ לָאָרֶץ כְּבֵדִי, עַל-שֶׁבֶר בַּת-עַמִּי:
בְּנֵי צִיּוֹן הַיְקָרִים, הַמְסֻלָּאִים בַּפָּז--אֵיכָה נֶחְשְׁבוּ לְנִבְלֵי-חֶרֶשׂ, מַעֲשֵׂה יְדֵי יוֹצֵר.
מיינע אויגען איז נאס
אויף די שעפעלעך נעבעך פארקלאפט ביי די רעגירונג אבער כאטש מיט עפעס א האפענונג פין שיין.
אבער.
עַל-אֵלֶּה אֲנִי בוֹכִיָּה, עֵינִי עֵינִי יֹרְדָה מַּיִם....
אויף די שעפעלעך וואס די מוחות זענען נאך נעבעך פארקלאפט בידי ישראל. מיין אויגן וואס האבן אריינגעקוקט אין די אויגן
די מעשיות וואס האבן מיר דערציילט פופצען יעריגע טאטעס וואס האבן שוין קינדער פארכאפט מיט ווייבער וואס איין באשעפער קען די מח אויסהיילן וואס מען קען הערן אין וויינען א גאנצע נאכט צוזאמען.
איך קען נישט מער די קיעבארד איז נאס...