וויאזוי קים דזשאנג אן פירט א לאנד אויף געגנבעטע ביטקוין און שווארצע מארקעטס
געפאוסט: דינסטאג מערץ 24, 2026 9:26 am
דער עקאנאמישער מצב אין צפון קארעא איז אן אויסגעשפרייטע מייסטערווערק פון סתירות, וואו דער פארפרוירענער גייסט פון סטאליניזם פון די פופציגער יארן האלט זיך ביי די הענט מיט די כאאטישע ענערגיע פון א מאדערנעם סייבער גניבה. אינמיטן דעם דאזיגן מאדנעם פינאנציעלן נעץ זיצט קים דזשאנג אן, א מענטש וואס זיין פערזענליכע סטיל באשטייט פון טראגן הויכע הויזן וואס קענען דינען אלס זעגל פאר א שיפל, בשעת ער פירט א נאציאנאלן בודזשעט וואס קוקט אויס ווי עס ווערט צוזאמענגעהאלטן מיט סקאטש טעיפ, געגנבעטע ביטקוין, און אן אומגלויבליכע מאס חוצפה. כדי צו פארשטיין וויאזוי דאס לאנד פונקציאנירט טאקע, דארף מען קוקן ווייטער פון די אויסגעפוצטע פראפאגאנדע פון פיאנגיאנג’ס סקייליין און אריינקוקן אין די פינסטערע געסלעך פון דעם שווארצן מארק וואו דאס עכטע לעבן קומט פאר.
די אפיציעלע מעשה פון די צפון קארעא עקאנאמיע איז געבויט אויף "דזשוטשע", אדער זעלבסטשטענדיגקייט, א פילאזאפיע וואס זאגט פאר די בירגער אז זיי דארפן נישט די איבעריגע וועלט ווייל זיי האבן די גענאלע הנהגה פון א פירער וואס האט אמאל געטענהט אז ער האט געפונען א באהעלטעניש פון א יוניקארן. אין דער ווירקליכקייט איז די שטאטישע עקאנאמיע אן אלטע, פארארזשעוועטע מאשין וואס פראדוצירט מערסטנס זאכן וואס א פשוט’ער מענטש קען נישט עסן, ווי טאקטישע מיסילס און ריזיגע בראנזענע סטאטוען פון קים’ס זיידע. די רעגירונג פארפיגט אפיציעל אויף אלעס, פון די קוילן מינעס ביז די בארבער שאפס, אבער פונדעסטוועגן מוטשעט זי זיך צו צושטעלן די פשוט’סטע געברויכן. דאס ברענגט צו דעם גרויסן צפון קארעא פאראדאקס: א לאנד וואס קען בויען א מיסיל וואס קען גרייכן וואשינגטאן, אבער ליידט כסדר פון שווארצע נאכטלאמפן ווייל מען האט פארגעסן צו באצאלן די עלעקטריק ביל, אדער מער מסתבר, ווייל די קוילן פאר די קראפט סטאנציעס זענען געשיקט געווארן קיין כינע אין אויסטויש פאר א שיפמענט פון טייערע קאניאק.
זינט די רעגירונג’ס אפיציעלע פארטיילונג סיסטעם איז צאמגעפאלן מיט יארן צוריק, איז דאס עכטע בלוט פון לאנד אריבער צו די "דזשאנגמאדאנג", אדער די אומאפיציעלע מארקעטס. דאס איז וואו די עכטע עקאנאמיע לעבט און אטעמט. אין די דאזיגע לעבעדיגע מארקעטס פירן זיך אויף די געלט-בעלי-בתים באקאנט אלס די "דאנדזשו" ווי קליינע אליגארכן. דאס זענען מענטשן וואס האבן אויסגעפיגערט וויאזוי צו מצליח זיין אין א סיסטעם וואס פארבאט טעכניש זייער עקזיסטענץ. זיי שטעלן צו אלעס, פון סאלאר פאנעלס און כינעזער טעלעפאנען ביז דרום קארעא האנט קריעם, בשעת זיי צאלן גענוג שוחד פאר די לאקאלע אפיצירן מען זאל נישט פרעגן צuvיל פראגעס. קים דזשאנג אן קוקט אויף די מארקעטס מיט א מישונג פון שרעק און אפהענגיקייט; ער האסט עס ווייל עס מיינט אז ער האט נישט קיין טאטאלע קאנטראל, אבער ער האט עס ליב ווייל עס האלט די באפעלקערונג פון רעוואלטירן פאר הונגער. עס איז א דעליקאטער טאנץ וואו דער העכסטער פירער מאכט זיך כאילו ער פירט די עקאנאמיע, און די מענטשן מאכן זיך כאילו זיי פאלגן זיינע תקנות בשעת זיי האנדלען טאקע מיט געשמוגלטע די-ווי-דיס פאר זעק רייז.
כדי צו האלטן די לעקטער ברענענדיג אין די עליטע דיסטריקטן פון פיאנגיאנג, וואו די רעגירונג מענטשן וואוינען אין קאלירטע וואלקן קראצערס וואס זעען אויס ווי א ביליגע שפילצייג שטאט, האט די רעגירונג זיך גענומען צו גאר קריאטיווע ארבעט. ווייל אינטערנאציאנאלע סאנקציעס האבן אפגעשטעלט רוב נארמאלע האנדל, איז צפון קארעא געווארן א וועלט פירער אין שטאטישע שווינדלערייען. זייער סייבער אפטיילונג, אפט גערופן די "לאזארוס גרופע", האקט נישט נאר פאר פאליטישע סודות; זיי האקן פאר מזומן געלט. זיי האבן געראטן צו גנבענען ביליאנען דאלארן פון קריפטא עקסטשעינדזשעס און אינטערנאציאנאלע בענק, וואס מאכט קים דזשאנג אן פאר דעם וועלט’ס גרעסטן דיגיטאלן פיראט. ווען זיי גנבענען נישט קריפטא, שיקט די רעגירונג ארבעטער קיין סיביר אדער קיין מיטל מזרח, וואו זיי ארבעטן שווערע שעות אונטער שרעקליכע באדינונגען, נאר כדי די רעגירונג זאל צונעמען כמעט זייער גאנץ געהאלט צו פינאנצירן נוקלעארע טעסטס אדער אפשר א נייע פלאטע פון געפאנצערטע מערסעדעס קארס.
די מענטשליכע פרייז פון דעם עקאנאמישן טעאטער איז שרעקליך, פונדעסטוועגן האלט קים אן א פובליק פערזענליכקייט וואס טוישט זיך צווישן א טאטע פון פאלק און א שרעקליכער קריגס-האר. מען זעט אים אפט פאטאגראפירט ווי ער גיט "הדרכה" אין פאבריקן, ווייזנדיג מיט די פינגער אויף פעסער סוי סאוס אדער הויפנס ציגל מיט אן ערנסטן פנים, כאילו זיין בלויזע אנוועזנהייט וועט ווינדערליך פארמערן די פראדוקציע. אינדערצווישן איז די לאקאלע וואלוטע, דער צפון קארעא "וואן", כמעט גארנישט ווערט. רוב ערנסטע געשעפטן ווערן געטאן מיט אמעריקאנער דאלארן אדער כינעזער יואן, ווייל קיינער, אפילו נישט דער גרעסטער פאטריאט, גלויבט נישט אז א שטיקעלע פאפיר מיט קים’ס פנים דערויף וועט האלטן איר ווערט פאר מער ווי פיר און צוואנציג שעה.
צום סוף איז די צפון קארעא עקאנאמיע א בנין פון קארטלעך געבויט אויף א יסוד פון אומלעגאלע האנדל און סטראטעגישע חברותא מיט שכנים ווי רוסלאנד און כינע. כל זמן קים קען האלטן דאס געגנבעטע געלט פליסנדיג און די שווארצע מארקעטס ארבעטנדיג, קען ער ווייטער לעבן אין לוקסוס בשעת זיין פאלק פראבירט צו איבערלעבן אין א לאנד וואס פילט זיך ווי א שטענדיגע עסקעיפ רום. עס איז א סיסטעם אויסגעשטעלט צו באדינען איין מענטש’ס עגא און א קליינע גרופע עליטע מענטשן, לאזנדיג דאס איבעריגע פאלק אלס מייסטערס פון דריידלעך אין א לאנד וואס דער העכסטער פירער איז דער איינציגסטער וואס מעג האבן א צווייטע פארציע ביים נאכטמאל.
די אפיציעלע מעשה פון די צפון קארעא עקאנאמיע איז געבויט אויף "דזשוטשע", אדער זעלבסטשטענדיגקייט, א פילאזאפיע וואס זאגט פאר די בירגער אז זיי דארפן נישט די איבעריגע וועלט ווייל זיי האבן די גענאלע הנהגה פון א פירער וואס האט אמאל געטענהט אז ער האט געפונען א באהעלטעניש פון א יוניקארן. אין דער ווירקליכקייט איז די שטאטישע עקאנאמיע אן אלטע, פארארזשעוועטע מאשין וואס פראדוצירט מערסטנס זאכן וואס א פשוט’ער מענטש קען נישט עסן, ווי טאקטישע מיסילס און ריזיגע בראנזענע סטאטוען פון קים’ס זיידע. די רעגירונג פארפיגט אפיציעל אויף אלעס, פון די קוילן מינעס ביז די בארבער שאפס, אבער פונדעסטוועגן מוטשעט זי זיך צו צושטעלן די פשוט’סטע געברויכן. דאס ברענגט צו דעם גרויסן צפון קארעא פאראדאקס: א לאנד וואס קען בויען א מיסיל וואס קען גרייכן וואשינגטאן, אבער ליידט כסדר פון שווארצע נאכטלאמפן ווייל מען האט פארגעסן צו באצאלן די עלעקטריק ביל, אדער מער מסתבר, ווייל די קוילן פאר די קראפט סטאנציעס זענען געשיקט געווארן קיין כינע אין אויסטויש פאר א שיפמענט פון טייערע קאניאק.
זינט די רעגירונג’ס אפיציעלע פארטיילונג סיסטעם איז צאמגעפאלן מיט יארן צוריק, איז דאס עכטע בלוט פון לאנד אריבער צו די "דזשאנגמאדאנג", אדער די אומאפיציעלע מארקעטס. דאס איז וואו די עכטע עקאנאמיע לעבט און אטעמט. אין די דאזיגע לעבעדיגע מארקעטס פירן זיך אויף די געלט-בעלי-בתים באקאנט אלס די "דאנדזשו" ווי קליינע אליגארכן. דאס זענען מענטשן וואס האבן אויסגעפיגערט וויאזוי צו מצליח זיין אין א סיסטעם וואס פארבאט טעכניש זייער עקזיסטענץ. זיי שטעלן צו אלעס, פון סאלאר פאנעלס און כינעזער טעלעפאנען ביז דרום קארעא האנט קריעם, בשעת זיי צאלן גענוג שוחד פאר די לאקאלע אפיצירן מען זאל נישט פרעגן צuvיל פראגעס. קים דזשאנג אן קוקט אויף די מארקעטס מיט א מישונג פון שרעק און אפהענגיקייט; ער האסט עס ווייל עס מיינט אז ער האט נישט קיין טאטאלע קאנטראל, אבער ער האט עס ליב ווייל עס האלט די באפעלקערונג פון רעוואלטירן פאר הונגער. עס איז א דעליקאטער טאנץ וואו דער העכסטער פירער מאכט זיך כאילו ער פירט די עקאנאמיע, און די מענטשן מאכן זיך כאילו זיי פאלגן זיינע תקנות בשעת זיי האנדלען טאקע מיט געשמוגלטע די-ווי-דיס פאר זעק רייז.
כדי צו האלטן די לעקטער ברענענדיג אין די עליטע דיסטריקטן פון פיאנגיאנג, וואו די רעגירונג מענטשן וואוינען אין קאלירטע וואלקן קראצערס וואס זעען אויס ווי א ביליגע שפילצייג שטאט, האט די רעגירונג זיך גענומען צו גאר קריאטיווע ארבעט. ווייל אינטערנאציאנאלע סאנקציעס האבן אפגעשטעלט רוב נארמאלע האנדל, איז צפון קארעא געווארן א וועלט פירער אין שטאטישע שווינדלערייען. זייער סייבער אפטיילונג, אפט גערופן די "לאזארוס גרופע", האקט נישט נאר פאר פאליטישע סודות; זיי האקן פאר מזומן געלט. זיי האבן געראטן צו גנבענען ביליאנען דאלארן פון קריפטא עקסטשעינדזשעס און אינטערנאציאנאלע בענק, וואס מאכט קים דזשאנג אן פאר דעם וועלט’ס גרעסטן דיגיטאלן פיראט. ווען זיי גנבענען נישט קריפטא, שיקט די רעגירונג ארבעטער קיין סיביר אדער קיין מיטל מזרח, וואו זיי ארבעטן שווערע שעות אונטער שרעקליכע באדינונגען, נאר כדי די רעגירונג זאל צונעמען כמעט זייער גאנץ געהאלט צו פינאנצירן נוקלעארע טעסטס אדער אפשר א נייע פלאטע פון געפאנצערטע מערסעדעס קארס.
די מענטשליכע פרייז פון דעם עקאנאמישן טעאטער איז שרעקליך, פונדעסטוועגן האלט קים אן א פובליק פערזענליכקייט וואס טוישט זיך צווישן א טאטע פון פאלק און א שרעקליכער קריגס-האר. מען זעט אים אפט פאטאגראפירט ווי ער גיט "הדרכה" אין פאבריקן, ווייזנדיג מיט די פינגער אויף פעסער סוי סאוס אדער הויפנס ציגל מיט אן ערנסטן פנים, כאילו זיין בלויזע אנוועזנהייט וועט ווינדערליך פארמערן די פראדוקציע. אינדערצווישן איז די לאקאלע וואלוטע, דער צפון קארעא "וואן", כמעט גארנישט ווערט. רוב ערנסטע געשעפטן ווערן געטאן מיט אמעריקאנער דאלארן אדער כינעזער יואן, ווייל קיינער, אפילו נישט דער גרעסטער פאטריאט, גלויבט נישט אז א שטיקעלע פאפיר מיט קים’ס פנים דערויף וועט האלטן איר ווערט פאר מער ווי פיר און צוואנציג שעה.
צום סוף איז די צפון קארעא עקאנאמיע א בנין פון קארטלעך געבויט אויף א יסוד פון אומלעגאלע האנדל און סטראטעגישע חברותא מיט שכנים ווי רוסלאנד און כינע. כל זמן קים קען האלטן דאס געגנבעטע געלט פליסנדיג און די שווארצע מארקעטס ארבעטנדיג, קען ער ווייטער לעבן אין לוקסוס בשעת זיין פאלק פראבירט צו איבערלעבן אין א לאנד וואס פילט זיך ווי א שטענדיגע עסקעיפ רום. עס איז א סיסטעם אויסגעשטעלט צו באדינען איין מענטש’ס עגא און א קליינע גרופע עליטע מענטשן, לאזנדיג דאס איבעריגע פאלק אלס מייסטערס פון דריידלעך אין א לאנד וואס דער העכסטער פירער איז דער איינציגסטער וואס מעג האבן א צווייטע פארציע ביים נאכטמאל.