"אלקותו" בקהל חסידים?!

[רבינו היקר]

ספירת העומר לקראת יום אידם

[תינוק הבורח]

ס'איז נישט נאר פראקטיש.
למשל, א צדיק איז משפיע תשובה פאר אידישע קינדער מיט זיין של"ס תורה, נישט מיט זיין רעטארישע כח, נאר מיט זיין קדושה. והבן.

אמת, אבער נישט דאס איז די התקשרות לצדיקים וואס חז”ל פארלאנגען, עס איז א חידוש פון די תלמידי בעל שם. אין די גמרא שטייט די נקודה אז מען לערנט זיך אפ, די צדיק איז מעורר וכו‘ וכו‘ מער אזא ענין פון טוב לצדיק וטוב לשכניו. אין די גמרא איז נישט דא קיין זכר פון הלכות משפיע זיין אנדערש ווי די דערמאנטע לערנען און מעורר זיין וכו‘ ויחי ההבדל. זאכן דארפן ווערן געלייגט אין פלאץ, אלעס האט א משקל.

דאס איז איינמאל קלאר אז מלמעלה למטה, פון אויבן אויף אראפ איז שייך א רבי/משפיע, ובפרט בעניני לימוד התורה וכו‘. אבער מלמטה למעלה קען גארנישט און קיינער זיך אריינשטעלן צווישן א נברה און כביכול אלץ א ממוצע ווייל דעמאלטס ווערט עס פשוט פשט עבודה זרה בשיתוף.

דיין צווייטע האלב אויספיר איז א אפענע סתירה מיט רוב ספרי חסידות.

יאבדו כל ספרי חסידות, ואלף כיוצא בהן, אויב דאס איז וואס שטייט דארט.

[בלייב נישט שטיין]

ספירת העומר לקראת יום אידם

[מסתמא]

ס'איז נישט נאר פראקטיש.
למשל, א צדיק איז משפיע תשובה פאר אידישע קינדער מיט זיין של"ס תורה, נישט מיט זיין רעטארישע כח, נאר מיט זיין קדושה. והבן.

אמת, אבער נישט דאס איז די התקשרות לצדיקים וואס חז”ל פארלאנגען, עס איז א חידוש פון די תלמידי בעל שם. אין די גמרא שטייט די נקודה אז מען לערנט זיך אפ, די צדיק איז מעורר וכו‘ וכו‘ מער אזא ענין פון טוב לצדיק וטוב לשכניו. אין די גמרא איז נישט דא קיין זכר פון הלכות משפיע זיין אנדערש ווי די דערמאנטע לערנען און מעורר זיין וכו‘ ויחי ההבדל. זאכן דארפן ווערן געלייגט אין פלאץ, אלעס האט א משקל.

דאס איז איינמאל קלאר אז מלמעלה למטה, פון אויבן אויף אראפ איז שייך א רבי/משפיע, ובפרט בעניני לימוד התורה וכו‘. אבער מלמטה למעלה קען גארנישט און קיינער זיך אריינשטעלן צווישן א נברה און כביכול אלץ א ממוצע ווייל דעמאלטס ווערט עס פשוט פשט עבודה זרה בשיתוף.

המהרהר אחר רבו כאילו מהרהר אחר השכינה טייטשט וואס? א פראקטישע אנווייזונג צו וואס?

ראשית כל באדייט רבו, רבו שלמדו תורה, נישט קיין בעקיטשע מיט שיריים. די הגדרה פון לימוד התורה איז פשוט פשט תנ”ך גמרא ופוסקים. ועיין כאן המקורות.
viewtopic.php?p=202317#p202317

-----

איינמאל מיר זענען קלאר וואס באדייט דאס רבו קענען מיר גיין צו שלב ב‘ וואס טייטשט דאס הירהור אחר רבו

מקור הדברים בהלכה, עיין ביורה דעה רמב טור וז”ל: כשם שאדם מצווה בכיבוד אביו ויראתו, כך הוא מצווה בכבוד רבו ויראתו וכו‘ וכל החולק על רבו כחולק על השכינה וכל המהרהר אחר רבו כאילו מהרהר אחר השכינה. ע”כ.

ועיין בטור ושו”ע פי‘ על חולק על רבו וז”ל: איזהו חולק על רבו? כל שקובע לו מדרש ויושב ודורש ומלמד שלא ברשות רבו ורבו קיים. ע”כ.
ועיין ברמ”א: וכל זה ברבו מובהק וכו‘ וי"א דכל שאינו רבו מובהק דהיינו שאין רוב חכמתו ממנו, תלמיד חבר הוא. ע”כ.

-----

איינמאל מיר זענען קלאר אין די ערשטע צוויי שלבים
א די אפטייטש פון רבו
ב אז מען רעדט דא פון רבו המובהק

יעצט קענען מיר גיין זוכן די באדייט אין ‘הירהור‘ אחר רבו. נישט אין די שו”ע שטייט די פשט דערפון און נישט אין די פירוש רש”י אויף די גמרא שטייט פשט דערפון. די מקור פון די מימרא איז אין סנהדרין דף קי עמוד א, אבער דארטן שטייט עס בזה”ל: א"ר אבהו דכל המהרהר אחר רבו כאילו מהרהר אחר שכינה שנאמר (במדבר כא, ה) וידבר העם באלקים ובמשה, ע”כ. נו לאמיר מעיין זיין אין חומש וואס פשט אין פסוק דארטן איז.

וידבר העם באלקים ובמשה למה העליתנו ממצרים למות במדבר כי אין לחם ואין מים ונפשנו קצה בלחם הקלקל.
פי‘ רש”י: באלקים ובמשה" - השוו עבד לקונו. "למה העליתנו" - שניהם שוים. "ונפשנו קצה" - אף זה לשון קצור נפש ומאוס. "בלחם הקלוקל" - (ע"ז ה) לפי שהמן נבלע באיברים קראוהו קלוקל אמרו עתיד המן הזה שיתפח במעינו כלום יש ילוד אשה שמכניס ואינו מוציא.
בקיצור הדברים, מען האט זיך אפגערעדט אויף די ציווי השם וואס די רבי האט אונז געלערנט - נמצא הירהור טייטשט אויף די ציווי השם

און אזוי שטייט אויכעט אין מלבים (שם) בזה”ל: כל התלונות עד הנה היו על משה ועתה ידעו שהוא שליח ה' ודברו סרה על ה' המוציא אותם מארץ מצרים, ע”כ.

נמצא מכל זה אז הירהור אחר רבו טייטשט פשוט פשט: הירהור אויף די ציווי השם.

און בעצם ממש ווי די פשוטע הבנה גייט דער תפארת ישראל אין משניות אויכעט (אבות פרק ד משנה יב) וז”ל שם:ומורא רבך כמורא שמים מה מצות ה' אינך רשאי להרהר אחריהם, ואפילו כשאין סברתך מסכמת להם. ותו שהרי גם בכל מקום הרי צריך שיהיה מורא שמים עליך, כמ"ש שויתי ה' לנגדי תמיד. כ"כ ברבך לא תסתור דבריו, אפילו נראין דבריך מדבריו [כי"ד ר"מ ורמ"ב]. וגם בכל מקום אפילו שלא בפניו לא תחלוק עליו, רק תחשוב א"ע תמיד כיושב לפני רבך. וכדאמרינן [פסחים דנ"א ב'] אני ראיתי רבי יוחנן שאכל, אוכל בין בפניו ובין שלא בפניו. דכל המהרהר אחר רבו מהרהר אחר השכינה [כסנהדרין דק"י ע"א]. ותוכן כוונת דברי התנא, שכל המתעסק עם אדם, יחשבנו לאותו אדם במדריגה יותר גבוה מאשר הוא באמת, דתלמידו יחשיבו כריעו, ולריעו כרבו, ולרבו יחשיב כאילו הוא יותר מאדם, ע”כ.
ווייטער איז דא אלעס דער פשט אז מען מוז מקבל זיין דעם ציווי השם בלי הירהור אחריו.

------

דא קומט בעצם א שלב ד‘ אז מען קען נישט מוסיף זיין היינט צו די תורה. חסימת התלמוד באדייט עליו אין להוסיף וממנה אין לגרוע. ועיין כאן.
viewtopic.php?p=202317#p202317

[מסתמא]

אמונת צדיקים איז א יסוד אין יהדות

אזוי? אמונה? אמונה אין די תורה, מילא. אמונה אין מסורה, מילא. אמונה אין די אני מאמין‘ס, מילא. אמונה אין דברי נבואה, מילא.

וואס איז דאס אמונת צדיקים? זיי עס מגדיר. און וואו איז מבואר זאגאר אז דאס איז א יסוד היהדות? קום מיר נישט מיט קיין חסידישע מקורות, מיר רעדן יעצט טרוקן ‘יהדות‘.

איך רעד אזוי פארקנאקט בנושא הזה, נישט ווייל איך בין באמת, נאר איך וויל פראוון א פוינט: זאכן האבן א משקל. עס איז דא יהדות. עס זענען דא עיקרי הדת. נאכדעם זענען דא וויכטיגע און חשובע ערכין וואס חסידות האט מגלה געווען אבער קומט אויף קיין פאל נישט צו צו די עיקרי הדת המסורה לנו מדור דור, און קל וחומר בן בנו של קל וחומר אז די גילויים פון חסידות קען נישט עוקר זיין אפילו א קוצו של יוד פון די תורה המסורה לנו מדור דור. בעצם דארף ווען דאס אלעס צו זיין דברים פשוטים וברורים, סאיז שוין ליידער נישט.
.

די פוינט וואס דו פראווסט איז אבער דורכאויס פאלש, און מיט אזא וועג קומט מען נישט אן אין ערגעץ ווייל דו ביסט פאקטיש מחולק מיט איינע פון די זאכן וואס חסידות האט בלי ספק אוועקגעשטעלט. ס׳דא כמה וכמה מעשיות פון צדיקים קדושי עליון וואס האבן קלאר געפאדערט אמונה. אמונת צדיקים.

מרכז׳ס פראבלעם איז נישט די חלק הממוצע, נאר דאס זיך בעצם דערקלערן אלץ א געטליכע מציאות כפשוטו, און ארויסגעשניטן אינגאנצן אז ער איז סך הכל א בריקל בין בני ישראל לאבינו שבשמים. אפילו לאמיר זאגן ער וואלט געווען א קדוש עליון.

בעצם דארף איך נישט צו ענטפערן אויף א פאוסט בלי שום מקור, די 'Oh yeah oh no' איז נישט עפעס וואס כבין רעדי אראפצוגיין.
אבער! היות מדבריך איז משמע אז חסידות קען באיזה אופן ריקן סיי וועלכע עיקר אין יהדות וויל איך דיר דערמאנען דאס פאלגענדע.

עיקר ט] אני מאמין באמונה שלמה שזאת התורה לא תהא מוחלפת ולא תהא תורה אחרת מאת הבורא יתברך שמו.

עיין גמרא מגילה יד: תנו רבנן: ארבעים ושמונה נביאים ושבע נביאות נתנבאו להם לישראל, ולא פחתו ולא הותירו על מה שכתוב בתורה חוץ ממקרא מגילה.

איינמאל עס איז אונז קלאר אז קיינער האט נישט די יכולת צו רוקן גארנישט פון די תורה, לאמיר מעיין זיין בתורה וואס די דין איז ווען איינער גלייבט אין סיי וואס, כולל א הייליגע רבי, אלץ א ממוצע בין היצור ליוצרו.

עיין ברמב”ם (הלכות תשובה פרק ג הלכה ז): “חמשה הן הנקראים מינים: האומר שאין שם אלוה ואין לעולם מנהיג, והאומר שיש שם (פי’ במציאות) מנהיג אבל הן שנים או יותר, והאומר שיש שם רבון אחד אבל שהוא גוף ובעל תמונה, וכן האומר שאינו לבדו הראשון וצור לכל, וכן העובד כוכב או מזל וזולתו כדי להיות מליץ [=פי’ מתווך] בינו ובין רבון העולמים. כל אחד מחמשה אלו הוא מין“. עכ”ל.

הרמב”ם בהאני מאמין מגדיר את היסוד החמישי מהעקרי האמונה בזה הלשון וז”ל: היסוד החמישי שהוא יתברך הוא הראוי לעבדו ולגדלו ולהודיע גדולתו ולעשות מצוותיו ושלא יעשה כזה למי שהוא תחתיו במציאות מן המלאכים והכוכבים והגלגלים והיסודות ומה שהורכב מהם, לפי שכולם מוטבעים בפעולותיהם, אין להם יכולת ולא בחירה אלא רצונו יתעלה. וכן אין ראוי לעבדם כדי להיותם אמצעים לקרבה אליו, אלא אליו בלבד יכוונו המחשבות ויניחו כל מה שזולתו, וזהו היסוד החמישי הוא שהזהיר על עבודת כוכבים ורוב התורה מזהרת עליו. ע"כ דבריו.

[מסתמא]

אמת, אבער נישט דאס איז די התקשרות לצדיקים וואס חז”ל פארלאנגען, עס איז א חידוש פון די תלמידי בעל שם. אין די גמרא שטייט די נקודה אז מען לערנט זיך אפ, די צדיק איז מעורר וכו‘ וכו‘ מער אזא ענין פון טוב לצדיק וטוב לשכניו. אין די גמרא איז נישט דא קיין זכר פון הלכות משפיע זיין אנדערש ווי די דערמאנטע לערנען און מעורר זיין וכו‘ ויחי ההבדל. זאכן דארפן ווערן געלייגט אין פלאץ, אלעס האט א משקל.

דאס איז איינמאל קלאר אז מלמעלה למטה, פון אויבן אויף אראפ איז שייך א רבי/משפיע, ובפרט בעניני לימוד התורה וכו‘. אבער מלמטה למעלה קען גארנישט און קיינער זיך אריינשטעלן צווישן א נברה און כביכול אלץ א ממוצע ווייל דעמאלטס ווערט עס פשוט פשט עבודה זרה בשיתוף.

דיין צווייטע האלב אויספיר איז א אפענע סתירה מיט רוב ספרי חסידות.

יאבדו כל ספרי חסידות, ואלף כיוצא בהן, אויב דאס איז וואס שטייט דארט.

אט אזוי!!!

נ.ב. אין ערגעץ שטייט נישט די עניני ממוצע, וחס ושלום להוציא לע”ז על צדיקים. רוב מאל איז עס ארויסגענומען דברים מהקשרם. אבער אויב וועסטו זיך עקשנען אז דאס שטייט יא ערגעץ וועל איך ענדערש אלע ספרי חסידות לייגן אין שמות ווי איידער ארומפאטשקענען אין איין עיקר פון תורת הנגלה. נאכאמאל, איך בין נישט מקבל קיין ווארט לשון הרע אויף צדיקים הקודמים און כמעט איבעראל קען מען פארשטיין ריכטיג פשט.

[איפכא מסתברא]

@מסתמא שכחת שו''ת חת''ס או''ח סי' קס''ו?

► Show Spoiler

תחל שנה וברכותי' לראש צדיק ונשגב הרב המאה"ג המפואר ומהולל המופלג בתורה וירא ה' כש"ת מו"ה מאיר נ"י אב"ד דק"ק יארמוט:
יקרתו הגיעני ראשית דברי' תמה על הגאון מהר"ל מפראג בספר נתיבו' עולם נתיב עבודה פי"ב שמיאן לומ' פיוט מכניסי רחמים שאין לנו עם מלאכים כלום כ"א ה' אלקינו שומע קול תפלה ופר"מ נתקשה הרי כל הספרים ספרי נביאים מלאים ותלך לדרוש את ה' להתפלל כמ"ש הרמב"ן על התורה ואין צורך להאריך תמהתי הלא הגאון הנ"ל נשמר מזה באותו הפרק תוך כ"ד ויען כי דבריו סתומים קצת ע"כ אפרש כי דרך להעמיד מליץ בין מלך להדיוט כשאין ההדיוט חשוב וספון לפני המלך או אינו יכול להטעים דבריו כראוי ויען ישראל לפנים ממלאכי השרת ואינם צריכים מליץ לפני אוהב' ית"ש והוא מקבל בסבר פנים יפות אפי' בלשון עלגים וגמגו' אם כן המליץ הלז אינו אלא קטנות אמונה חלילה אך כל ישראל שותפים וגוף א' ונפש א' וכשא' מצטער גם חבירו מרגיש ועמו מצער ועד"ז המתפלל על חברו צריך שיחלה עצמו עליו פי' שיראה כאלו גם הוא חולה וכיון ששניהם בצער טוב יותר שיכנס הראש משיכנס הרגל ע"ד משל הת"ח הוא הראש והמצטער שהוא עתה שרוי בדין הוא בבחינת רגל וקצת נזוף טוב להכניס הראש כיון ששניהם בעלי דברים ולא כמליץ בעד אחר ולדברי הגאון הנ"ל גם פזמון מלאכי רחמי' וסליחה י"ג מדות האמורות בחנינה יש למנוע מ"מ אנו אומרים עם הצבור הן אל כביר לא ימאס ודלגו עלי אהבה אך מכניסי רחמים דרכי להאריך בנפילת אפים עד שהגיע ש"ץ לשומר ישראל ה' ישמור עמו ישראל מכל פגע ויחתמנו לשנה טובה שנת גאולה וישועה אמן פ"ב יום ד' דסליחות תקפ"ט לפ"ק משה"ק סופר מפפד"מ:

באמת האב איך נישט קלאר ארויס דיין מהלך אבער די ענין השפעה דורך א נשמה כוללת, מרי ראשין, מלכי המדינות וכו' איז לאו דוקא חסידות.

[מסתמא]

@מסתמא שכחת שו''ת חת''ס או''ח סי' קס''ו?

► Show Spoiler

תחל שנה וברכותי' לראש צדיק ונשגב הרב המאה"ג המפואר ומהולל המופלג בתורה וירא ה' כש"ת מו"ה מאיר נ"י אב"ד דק"ק יארמוט:
יקרתו הגיעני ראשית דברי' תמה על הגאון מהר"ל מפראג בספר נתיבו' עולם נתיב עבודה פי"ב שמיאן לומ' פיוט מכניסי רחמים שאין לנו עם מלאכים כלום כ"א ה' אלקינו שומע קול תפלה ופר"מ נתקשה הרי כל הספרים ספרי נביאים מלאים ותלך לדרוש את ה' להתפלל כמ"ש הרמב"ן על התורה ואין צורך להאריך תמהתי הלא הגאון הנ"ל נשמר מזה באותו הפרק תוך כ"ד ויען כי דבריו סתומים קצת ע"כ אפרש כי דרך להעמיד מליץ בין מלך להדיוט כשאין ההדיוט חשוב וספון לפני המלך או אינו יכול להטעים דבריו כראוי ויען ישראל לפנים ממלאכי השרת ואינם צריכים מליץ לפני אוהב' ית"ש והוא מקבל בסבר פנים יפות אפי' בלשון עלגים וגמגו' אם כן המליץ הלז אינו אלא קטנות אמונה חלילה אך כל ישראל שותפים וגוף א' ונפש א' וכשא' מצטער גם חבירו מרגיש ועמו מצער ועד"ז המתפלל על חברו צריך שיחלה עצמו עליו פי' שיראה כאלו גם הוא חולה וכיון ששניהם בצער טוב יותר שיכנס הראש משיכנס הרגל ע"ד משל הת"ח הוא הראש והמצטער שהוא עתה שרוי בדין הוא בבחינת רגל וקצת נזוף טוב להכניס הראש כיון ששניהם בעלי דברים ולא כמליץ בעד אחר ולדברי הגאון הנ"ל גם פזמון מלאכי רחמי' וסליחה י"ג מדות האמורות בחנינה יש למנוע מ"מ אנו אומרים עם הצבור הן אל כביר לא ימאס ודלגו עלי אהבה אך מכניסי רחמים דרכי להאריך בנפילת אפים עד שהגיע ש"ץ לשומר ישראל ה' ישמור עמו ישראל מכל פגע ויחתמנו לשנה טובה שנת גאולה וישועה אמן פ"ב יום ד' דסליחות תקפ"ט לפ"ק משה"ק סופר מפפד"מ:

שכחתי?! מעולם לא למדתי אבער ייש”כ גדול פארן צואווייזן, באמת. כהאב מיך אסאך געבראכן קאפ אויף די יש לו חולה בתוך ביתו אז מזאל גיין אצל חכם. סזענען דא נאך פשטים אז די חכם זאל אים לערנען מפשפש צו זיין במעשיו, אדער אראפגעבן מזכיותיו וכו‘ דאס זענען ענינים וואס מדארף באמת פארשטיין.

לסיכום, כזעה נישט קיין שום סתירה אדער אנדערש חוץ די לימוד זכות אויף די י”ג מידות און מכניסי רחמים שכבר נהגו לאומרו אז דלגו עלי אהבה. אבער סיי וויאזוי הבו לה דלא לוסיף עלה ובפרט ווען עס גרעניצט זיך מיט די סאמע הארבסטע ענינים.

[מסתמא]

באמת האב איך נישט קלאר ארויס דיין מהלך אבער די ענין השפעה דורך א נשמה כוללת, מרי ראשין, מלכי המדינות וכו' איז לאו דוקא חסידות.

כהאב עס יעצט באמערקט. האב איך דען א מהלך? מרעדט פון עניני קבלה שאין אתנו יודעים עד מה. אזויפיל איז קלאר אז קבלה איז מעורפל און נגלה איז קלאר. אזויפיל איז קלאר אז נגלה איז בעה”ב כלפי נסתר. דאס איז וואס איך ווייס און עס איז דאי והותר, איך דארף נישט וויסן מער.

ועיין כאן
viewtopic.php?p=202317#p202317

[בקיצור]

► Show Spoiler

אפשר ביטע בויסטו עס אויס עטוואס קלארער כללותיה ופרטותיה ע”פ גמרא ראשונים והפוסקים עכ”פ בקיצור נמרץ דא

אֶת יְהוָה אֱלֹהֶיךָ תִּירָא אֹתוֹ תַעֲבֹד וּבוֹ תִדְבָּק וּבִשְׁמוֹ תִּשָּׁבֵעַ. (דברים י, כ)
כִּי אִם שָׁמֹר תִּשְׁמְרוּן אֶת כָּל הַמִּצְוָה הַזֹּאת אֲשֶׁר אָנֹכִי מְצַוֶּה אֶתְכֶם לַעֲשֹׂתָהּ לְאַהֲבָה אֶת יְהוָה אֱלֹהֵיכֶם לָלֶכֶת בְּכָל דְּרָכָיו וּלְדָבְקָה בוֹ. (דברים יא, כב)
אַחֲרֵי יְהוָה אֱלֹהֵיכֶם תֵּלֵכוּ וְאֹתוֹ תִירָאוּ וְאֶת מִצְוֺתָיו תִּשְׁמֹרוּ וּבְקֹלוֹ תִשְׁמָעוּ וְאֹתוֹ תַעֲבֹדוּ וּבוֹ תִדְבָּקוּן. (דברים יג, ה)

גמ' כתובות קיא, ב
ואתם הדבקים בה' אלהיכם חיים כולכם היום וכי אפשר לדבוקי בשכינה והכתיב (דברים ד, כד) כי ה' אלהיך אש אוכלה אלא כל המשיא בתו לתלמיד חכם והעושה פרקמטיא לתלמידי חכמים והמהנה תלמידי חכמים מנכסיו מעלה עליו הכתוב כאילו מדבק בשכינה.

רמב"ם ה' דיעות
מצות עשה להדבק בחכמים ותלמידיהם כדי ללמוד ממעשיהם כענין שנאמר ובו תדבק וכי אפשר לאדם להדבק בשכינה אלא כך אמרו חכמים בפירוש מצוה זו הדבק בחכמים ותלמידיהם לפיכך צריך אדם להשתדל שישא בת תלמיד חכם וישיא בתו לתלמיד חכם ולאכול ולשתות עם תלמידי חכמים ולעשות פרקמטיא לתלמיד חכם ולהתחבר להן בכל מיני חבור שנאמר ולדבקה בו וכן צוו חכמים ואמרו והוי מתאבק בעפר רגליהם ושותה בצמא את דבריהם.

רמב"ם ספר המצוות
מצות עשה ו - לדבוק בה'
היא שצונו להתחבר עם החכמים ולהתיחד עמהם ולהתמיד בישיבתם, בכל אופן מאופני העבודה והחברה, במאכל ובמשתה והעסק, כדי שיגיע לנו להדמות במעשיהם ולהאמין האמתיות מדבריהם. והוא אמרו יתעלה "ובו תדבק" (דברים י, כ). וכבר נכפל זה הצווי גם כן "ולדבקה בו" (דברים יא, כב).

חינוך
מצוה תלד - לדבוק בה'
שנצטוינו להתחבר ולהתדבק עם חכמי התורה, כדי שנלמד מהם מצותיה הנכבדות, ויורונו הדעות האמתיות בה שהם מקבלים מהם. ועל זה נאמר "ובו תדבק" (דברים י, כ) ונכפל הצווי במקום אחר, שנאמר "ולדבקה בו" (שם יא, כב). ואמרו זכרונם לברכה (כתובות קיא:): וכי אפשר לו לאדם להדבק בשכינה? והא כתיב "כי יי אלהיך אש אוכלה הוא"! (דברים ד, כד) אלא הדבק לתלמידי חכמים ולתלמידיהם כאלו נדבק בו ברוך הוא. ומזה למדו רבותינו זכרונם לברכה לומר שכל הנושא בת תלמיד חכם והמשיא בתו לתלמיד חכם ומהנהו מנכסיו, כאלו נדבק בשכינה. ועוד דרשו בספרי (עקב, פיסקא מט): "ולדבקה בו", למוד דברי אגדה שמתוך כך אתה מכיר מי שאמר והיה העולם.

שרש המצוה נגלה הוא, כדי שנלמד לדעת דרכי השם יתברך.

ודיני המצוה כבר כתבתי קצתן.

ונוהגת מצוה זו בכל מקום ובכל זמן בזכרים. וגם הנקבות מצוה עליהן גם כן לשמע דברי חכמים, כדי שילמדו לדעת את השם.

והעובר על זה ואינו מתחבר עמהם וקובע בלבו אהבתם ומשתדל בטובם ותועלתם בעתים שיש ספק בידו לעשות כן, מבטל עשה זה וענשו גדול מאד. כי הם קיום התורה ויסוד חזק לתשועת הנפשות, שכל הרגיל עמהם, לא במהרה הוא חוטא. והמלך שלמה אמר "הולך את חכמים יחכם" (משלי יג, כ). ורבותינו זכרונם לברכה אמרו (אבות א, ד), הוי מתאבק בעפר רגליהם.

סמ"ג
מצות עשה ח - לדבוק בה'
מצות עשה להדבק בחכמים כדי ללמוד ממעשיהם, שנאמר "ובו תדבקון". ואמרינן בפרק אחרון דכתובות (דף קיא:): וכי אפשר לו לאדם להדבק בשכינה?! והא כתיב (דברים ד, כד) "אש אכלה הוא"! אלא הידבק בחכמים ובתלמידים, בין בזיווג בין במשא ומתן ובכל מיני חיבור, שנאמר "ולדבקה בו".

ושנינו במסכת אבות (א, משנה ד): "הוי מתאבק בעפר רגליהם ושותה בצמא את כל דבריהם". ואומר "הולך את חכמים יחכם" (משלי יג, כ). ואומר "אשרי האיש אשר לא הלך בעצת רשעים" וגומר (תהלים א, א).

זיכער דארף מען לענען מיט קינדער די מצוה פונקט ווי אלע אנדערע מצוות. אבער פונקט ווי ביי אנדערע מצוות התורה איז פארהאן אויף דעם א ביאור פנימי בחסידות בשורשי המצוה, דער זעלבער ביי מצוות דביקות בת''ח האט 'חסידות' אויף דעם א ביאור פנימי וואס די מצוה איז. מיט אינגע קינדער דארף מען לערנען דעם מצוה מיט ראשונים אן דעם ביאור פנימי.

וזהו דברים פשוטים

מ'דארף בפירוש יא לערנען מיט די קינדער אויך דעם ביאור פנימי, אין מצוות דביקות בצדיקים, לפי השגת שכלם.

ונראה דשורש הפלוגתא בינינו, הוא דמר מדבר ממקומות שיש עדיין הענין הפנימי, ומר מדבר ממקומות שרק פעם היה הענין הפנימי.
אך לכו"ע בזמן השינאווער רב והמיטעלער בעלזער רב, והעטרת יהושע, למדו עם הילדים בקטונותם על פנימיות מצצות דביקות בצדיקים. וזה הציל כל הדור דאז.

[יושע שרייבער]

1000116765.jpeg (151.8 KiB) געזען געווארן 238 מאל

[איפכא מסתברא]

באמת האב איך נישט קלאר ארויס דיין מהלך אבער די ענין השפעה דורך א נשמה כוללת, מרי ראשין, מלכי המדינות וכו' איז לאו דוקא חסידות.

כהאב עס יעצט באמערקט. האב איך דען א מהלך? מרעדט פון עניני קבלה שאין אתנו יודעים עד מה. אזויפיל איז קלאר אז קבלה איז מעורפל און נגלה איז קלאר. אזויפיל איז קלאר אז נגלה איז בעה”ב כלפי נסתר. דאס איז וואס איך ווייס און עס איז דאי והותר, איך דארף נישט וויסן מער.

ועיין כאן
viewtopic.php?p=202317#p202317

יש''כ פארן לינק, ע''י עיון מקופיא זעה איך דו דערמאנסט די חת''ס שיטה בענינים אלו.
נישט אויף דעם ענין האט דער חת''ס געמיינט אז סאיז קבלה. די חת''ס אליינס רעדט פעמים אין מספר איבער אזוינע בחינות עי' דרשות ווי ער רעדט בשבח די מלכות אומ''ה אז צינור השפעה קומט דורך זיי. דאס איז בעצם נגלה. ווען מ'רעדט פון קבלה מיינט מען מער טיפערע הייקעלע זאכן אדער ענינים הנוגעים למעשה.

איך בין נאר דן אויפן ענין בכלייות און איך רעד נישט אריין איבער משפיעים מיט רבי'ס בימינו.

[מסתמא]

► Show Spoiler

אֶת יְהוָה אֱלֹהֶיךָ תִּירָא אֹתוֹ תַעֲבֹד וּבוֹ תִדְבָּק וּבִשְׁמוֹ תִּשָּׁבֵעַ. (דברים י, כ)
כִּי אִם שָׁמֹר תִּשְׁמְרוּן אֶת כָּל הַמִּצְוָה הַזֹּאת אֲשֶׁר אָנֹכִי מְצַוֶּה אֶתְכֶם לַעֲשֹׂתָהּ לְאַהֲבָה אֶת יְהוָה אֱלֹהֵיכֶם לָלֶכֶת בְּכָל דְּרָכָיו וּלְדָבְקָה בוֹ. (דברים יא, כב)
אַחֲרֵי יְהוָה אֱלֹהֵיכֶם תֵּלֵכוּ וְאֹתוֹ תִירָאוּ וְאֶת מִצְוֺתָיו תִּשְׁמֹרוּ וּבְקֹלוֹ תִשְׁמָעוּ וְאֹתוֹ תַעֲבֹדוּ וּבוֹ תִדְבָּקוּן. (דברים יג, ה)

גמ' כתובות קיא, ב
ואתם הדבקים בה' אלהיכם חיים כולכם היום וכי אפשר לדבוקי בשכינה והכתיב (דברים ד, כד) כי ה' אלהיך אש אוכלה אלא כל המשיא בתו לתלמיד חכם והעושה פרקמטיא לתלמידי חכמים והמהנה תלמידי חכמים מנכסיו מעלה עליו הכתוב כאילו מדבק בשכינה.

רמב"ם ה' דיעות
מצות עשה להדבק בחכמים ותלמידיהם כדי ללמוד ממעשיהם כענין שנאמר ובו תדבק וכי אפשר לאדם להדבק בשכינה אלא כך אמרו חכמים בפירוש מצוה זו הדבק בחכמים ותלמידיהם לפיכך צריך אדם להשתדל שישא בת תלמיד חכם וישיא בתו לתלמיד חכם ולאכול ולשתות עם תלמידי חכמים ולעשות פרקמטיא לתלמיד חכם ולהתחבר להן בכל מיני חבור שנאמר ולדבקה בו וכן צוו חכמים ואמרו והוי מתאבק בעפר רגליהם ושותה בצמא את דבריהם.

רמב"ם ספר המצוות
מצות עשה ו - לדבוק בה'
היא שצונו להתחבר עם החכמים ולהתיחד עמהם ולהתמיד בישיבתם, בכל אופן מאופני העבודה והחברה, במאכל ובמשתה והעסק, כדי שיגיע לנו להדמות במעשיהם ולהאמין האמתיות מדבריהם. והוא אמרו יתעלה "ובו תדבק" (דברים י, כ). וכבר נכפל זה הצווי גם כן "ולדבקה בו" (דברים יא, כב).

חינוך
מצוה תלד - לדבוק בה'
שנצטוינו להתחבר ולהתדבק עם חכמי התורה, כדי שנלמד מהם מצותיה הנכבדות, ויורונו הדעות האמתיות בה שהם מקבלים מהם. ועל זה נאמר "ובו תדבק" (דברים י, כ) ונכפל הצווי במקום אחר, שנאמר "ולדבקה בו" (שם יא, כב). ואמרו זכרונם לברכה (כתובות קיא:): וכי אפשר לו לאדם להדבק בשכינה? והא כתיב "כי יי אלהיך אש אוכלה הוא"! (דברים ד, כד) אלא הדבק לתלמידי חכמים ולתלמידיהם כאלו נדבק בו ברוך הוא. ומזה למדו רבותינו זכרונם לברכה לומר שכל הנושא בת תלמיד חכם והמשיא בתו לתלמיד חכם ומהנהו מנכסיו, כאלו נדבק בשכינה. ועוד דרשו בספרי (עקב, פיסקא מט): "ולדבקה בו", למוד דברי אגדה שמתוך כך אתה מכיר מי שאמר והיה העולם.

שרש המצוה נגלה הוא, כדי שנלמד לדעת דרכי השם יתברך.

ודיני המצוה כבר כתבתי קצתן.

ונוהגת מצוה זו בכל מקום ובכל זמן בזכרים. וגם הנקבות מצוה עליהן גם כן לשמע דברי חכמים, כדי שילמדו לדעת את השם.

והעובר על זה ואינו מתחבר עמהם וקובע בלבו אהבתם ומשתדל בטובם ותועלתם בעתים שיש ספק בידו לעשות כן, מבטל עשה זה וענשו גדול מאד. כי הם קיום התורה ויסוד חזק לתשועת הנפשות, שכל הרגיל עמהם, לא במהרה הוא חוטא. והמלך שלמה אמר "הולך את חכמים יחכם" (משלי יג, כ). ורבותינו זכרונם לברכה אמרו (אבות א, ד), הוי מתאבק בעפר רגליהם.

סמ"ג
מצות עשה ח - לדבוק בה'
מצות עשה להדבק בחכמים כדי ללמוד ממעשיהם, שנאמר "ובו תדבקון". ואמרינן בפרק אחרון דכתובות (דף קיא:): וכי אפשר לו לאדם להדבק בשכינה?! והא כתיב (דברים ד, כד) "אש אכלה הוא"! אלא הידבק בחכמים ובתלמידים, בין בזיווג בין במשא ומתן ובכל מיני חיבור, שנאמר "ולדבקה בו".

ושנינו במסכת אבות (א, משנה ד): "הוי מתאבק בעפר רגליהם ושותה בצמא את כל דבריהם". ואומר "הולך את חכמים יחכם" (משלי יג, כ). ואומר "אשרי האיש אשר לא הלך בעצת רשעים" וגומר (תהלים א, א).

זיכער דארף מען לענען מיט קינדער די מצוה פונקט ווי אלע אנדערע מצוות. אבער פונקט ווי ביי אנדערע מצוות התורה איז פארהאן אויף דעם א ביאור פנימי בחסידות בשורשי המצוה, דער זעלבער ביי מצוות דביקות בת''ח האט 'חסידות' אויף דעם א ביאור פנימי וואס די מצוה איז. מיט אינגע קינדער דארף מען לערנען דעם מצוה מיט ראשונים אן דעם ביאור פנימי.

וזהו דברים פשוטים

מ'דארף בפירוש יא לערנען מיט די קינדער אויך דעם ביאור פנימי, אין מצוות דביקות בצדיקים, לפי השגת שכלם.

ונראה דשורש הפלוגתא בינינו, הוא דמר מדבר ממקומות שיש עדיין הענין הפנימי, ומר מדבר ממקומות שרק פעם היה הענין הפנימי.
אך לכו"ע בזמן השינאווער רב והמיטעלער בעלזער רב, והעטרת יהושע, למדו עם הילדים בקטונותם על פנימיות מצצות דביקות בצדיקים. וזה הציל כל הדור דאז.

הממ... כוויל זייער שטארק מיך אפהאלטן פון אריינגיין אין אן oh yeah oh no טענה‘ריי. אבער נניח דו האסט רעכט, וואלט איך קודם אריינגעפרעגלט די עיקרי הדת און דורכגעטון מיט די קינדער הלכות עבודה זרה כללותיה ופרטותיה און הערשט דעמאלטס וואלט איך מיר גענומען צו די חשובע ערכין וואס חסידות האט מגלה געווען. אויב האט מען בזמן אברהם אבינו געדארפט 400 פרקים אין מסכת עבודה זרה דארף מען היינט 4000 פרקים אין מסכת עבודה זרה.

בנוגע וואס האט געראטעוועט אדער אפגעפירט די דור וויל איך נישט מאריך זיין אין דברים ידועים וברורים אבער שטעל יהדות אונגארן ביחס צו יהדות פוילן בערך מזמן ה‘ערשטע וועלטס קריג, מיט מציאות קען מען זיך נישט קריגן. ביים ערשטן וועלטס קריג זענען שוין רוב פרויען געגאנגען אין פוילן בגילוי שערות ממש (כך העיד הגאון ר‘ מנחם פישער שליט”א אב”ד וויען מאנסי) עס קען נישט זיין אז עס האט זיך דעמאלטס הערשט אנגעהויבן די רפיון אין יהדות. אבער עניוועי לא על זה אנחנו דנים כאן. מיר זענען דא דן ‘וואס איז דאס יהדות‘, מען קען אויף קיין פאל נישט צוקומען צו א מסקנה אז עקירת היהדות ‘עבודה זרה‘ גייט האלטן יהדות... אין כזה דבר. סאיז חוכא ואיטלולא לומר כן.

[מסתמא]

באמת האב איך נישט קלאר ארויס דיין מהלך אבער די ענין השפעה דורך א נשמה כוללת, מרי ראשין, מלכי המדינות וכו' איז לאו דוקא חסידות.

כהאב עס יעצט באמערקט. האב איך דען א מהלך? מרעדט פון עניני קבלה שאין אתנו יודעים עד מה. אזויפיל איז קלאר אז קבלה איז מעורפל און נגלה איז קלאר. אזויפיל איז קלאר אז נגלה איז בעה”ב כלפי נסתר. דאס איז וואס איך ווייס און עס איז דאי והותר, איך דארף נישט וויסן מער.

ועיין כאן
viewtopic.php?p=202317#p202317

יש''כ פארן לינק, ע''י עיון מקופיא זעה איך דו דערמאנסט די חת''ס שיטה בענינים אלו.
נישט אויף דעם ענין האט דער חת''ס געמיינט אז סאיז קבלה. די חת''ס אליינס רעדט פעמים אין מספר איבער אזוינע בחינות עי' דרשות ווי ער רעדט בשבח די מלכות אומ''ה אז צינור השפעה קומט דורך זיי. דאס איז בעצם נגלה. ווען מ'רעדט פון קבלה מיינט מען מער טיפערע הייקעלע זאכן אדער ענינים הנוגעים למעשה.

איך בין נאר דן אויפן ענין בכלייות און איך רעד נישט אריין איבער משפיעים מיט רבי'ס בימינו.

סאיז זייער קלאר וואס דער חת”ס האט געמיינט. רוב עניני קבלה וואס מיר זעהען זענען מכתביו הפרטיים. ער דערמאנט קיינמאל נישט דעם ספר הזוהר אדער קבלה בפירוש ער זאגט סתם נאך די ענינים בלי מקור אז עס שטייט כך וכך. והעיקר, ער ברענגט קיינמאל קיינמאל נישט פון דארטן סיי וואס נוגע אויף ‘הלכה‘ אדער ‘למעשה‘, אלעס פון קבלה וואס ער ברענגט זענען פרפראות און שיינע עניני אגדה. חס ושלום על פי החת”ס צו מקבל זיין אדער אפילו צו דרשנען סיי וואס עס גייט ברענגען סיי וועלכע רפיון אין די 13 אני מאמין‘ס אדער עיקרי הדת. דאס זענען דברים ברורים לכל בר בי רב דחד יומא וואס קוקט אין די דברי ופתגמי החת”ס.

ועיין גם כאן (די עניני דרך הממוצע לאז אויס, סאיז נישט נוגע צו אונזער שמועס דא. זוך אויף די פתגמים אויף עניני נסתר). עס קען נישט זיין קלארער פון קלאר
viewtopic.php?p=86683#p86683

[סטעישאן וועעגן]

אמונת צדיקים איז א יסוד אין יהדות

אזוי? אמונה? אמונה אין די תורה, מילא. אמונה אין מסורה, מילא. אמונה אין די אני מאמין‘ס, מילא. אמונה אין דברי נבואה, מילא.

וואס איז דאס אמונת צדיקים? זיי עס מגדיר. און וואו איז מבואר זאגאר אז דאס איז א יסוד היהדות? קום מיר נישט מיט קיין חסידישע מקורות, מיר רעדן יעצט טרוקן ‘יהדות‘.

איך רעד אזוי פארקנאקט בנושא הזה, נישט ווייל איך בין באמת, נאר איך וויל פראוון א פוינט: זאכן האבן א משקל. עס איז דא יהדות. עס זענען דא עיקרי הדת. נאכדעם זענען דא וויכטיגע און חשובע ערכין וואס חסידות האט מגלה געווען אבער קומט אויף קיין פאל נישט צו צו די עיקרי הדת המסורה לנו מדור דור, און קל וחומר בן בנו של קל וחומר אז די גילויים פון חסידות קען נישט עוקר זיין אפילו א קוצו של יוד פון די תורה המסורה לנו מדור דור. בעצם דארף ווען דאס אלעס צו זיין דברים פשוטים וברורים, סאיז שוין ליידער נישט.
.

וויאזוי טייטשסטו 'ויאמינו בד' ובמשה עבדו'?
אמונת צדיקים איז מדאורייתא
את ד' אלוקיך תירא לרבות ת''ח -ע''ז בשיתוף?? ח''ו
אין ספרי חסידות איז פול מיט ביטול פאר א רבי און אז צדיקים זענען די צינורות פון השפעה וכו'

נאר די צודרייטע שיטות השוואנצות האט געטון צוויי זאכן
האחד - די רבי איז הייליג ווייל.. פלעין ווייל ער איז הייליג
השני - געמאכט פון דעים דער גאנצער עיקר, פון דעם און נאר פון דעם דארף רעדן טראכטן זינגן אין טאנצן

ס'בכלל נישט אין פלאץ דא מ'זאל דארפן פארענטפערן יעדע גמ' זוהר רמב''ם נועם אלימלך חת''ס וכו זאכן וואס האבן נישט אריינצורעדן בכלל און ח''ו צו זאגן יאבדו כל ספרי חסידות, ואלף כיוצא בהן. רח''ל. ווער ביסטו?

[בקיצור]

זיכער דארף מען לענען מיט קינדער די מצוה פונקט ווי אלע אנדערע מצוות. אבער פונקט ווי ביי אנדערע מצוות התורה איז פארהאן אויף דעם א ביאור פנימי בחסידות בשורשי המצוה, דער זעלבער ביי מצוות דביקות בת''ח האט 'חסידות' אויף דעם א ביאור פנימי וואס די מצוה איז. מיט אינגע קינדער דארף מען לערנען דעם מצוה מיט ראשונים אן דעם ביאור פנימי.

וזהו דברים פשוטים

מ'דארף בפירוש יא לערנען מיט די קינדער אויך דעם ביאור פנימי, אין מצוות דביקות בצדיקים, לפי השגת שכלם.

ונראה דשורש הפלוגתא בינינו, הוא דמר מדבר ממקומות שיש עדיין הענין הפנימי, ומר מדבר ממקומות שרק פעם היה הענין הפנימי.
אך לכו"ע בזמן השינאווער רב והמיטעלער בעלזער רב, והעטרת יהושע, למדו עם הילדים בקטונותם על פנימיות מצצות דביקות בצדיקים. וזה הציל כל הדור דאז.

הממ... כוויל זייער שטארק מיך אפהאלטן פון אריינגיין אין אן oh yeah oh no טענה‘ריי. אבער נניח דו האסט רעכט, וואלט איך קודם אריינגעפרעגלט די עיקרי הדת און דורכגעטון מיט די קינדער הלכות עבודה זרה כללותיה ופרטותיה און הערשט דעמאלטס וואלט איך מיר גענומען צו די חשובע ערכין וואס חסידות האט מגלה געווען. אויב האט מען בזמן אברהם אבינו געדארפט 400 פרקים אין מסכת עבודה זרה דארף מען היינט 4000 פרקים אין מסכת עבודה זרה.

בנוגע וואס האט געראטעוועט אדער אפגעפירט די דור וויל איך נישט מאריך זיין אין דברים ידועים וברורים אבער שטעל יהדות אונגארן ביחס צו יהדות פוילן בערך מזמן ה‘ערשטע וועלטס קריג, מיט מציאות קען מען זיך נישט קריגן. ביים ערשטן וועלטס קריג זענען שוין רוב פרויען געגאנגען אין פוילן בגילוי שערות (כך העיד ר‘ מנחם פישער שליט”א אב”ד וויען מאנסי) עס קען נישט זיין אז עס האט זיך דעמאלטס הערשט א געהויבן די רפיון אין יהדות. אבער עניוועי לא על זה אנחנו דנים כאן. מיר זענען דא דן ‘וואס איז דאס יהדות‘, מען קען אויף קיין פאל נישט צוקומען צו א מסקנה אז עקירת היהדות ‘עבודה זרה‘ גייט האלטן יהדות... אין כזה דבר. סאיז חוכא ואיטלולא לומר כן.

ווער רעדט פון עקירת יהידות, און עקירת עבודה זרה?

מ'רעדט פון אויסלערנען די קינדער א אמונה פשוטה, אז דער אייבערשטער איז עדר בורא ומנהיג, היה הוה ויהיה. און מלבד זאת, רצון יראיו יעשה, און מ'דארף גלייבן און פאלגן די צדיקים.
אט די חינוך האט געארבעט אלע יארן. און אויך אין אונגארן איז געוועהן גאר א שטארקער אמונת צדיקים.
און כמובן כנ"ל, הא בדאיכא הא בדליכא.
[אבער זיך פרעגלען אין ה' עבודה זרה איז אויך קיינמאל געוועהן קיין מהלך. חוץ בימים שעבדו עבודה זרה].

[מסתמא]

אמונת צדיקים איז א יסוד אין יהדות

אזוי? אמונה? אמונה אין די תורה, מילא. אמונה אין מסורה, מילא. אמונה אין די אני מאמין‘ס, מילא. אמונה אין דברי נבואה, מילא.

וואס איז דאס אמונת צדיקים? זיי עס מגדיר. און וואו איז מבואר זאגאר אז דאס איז א יסוד היהדות? קום מיר נישט מיט קיין חסידישע מקורות, מיר רעדן יעצט טרוקן ‘יהדות‘.

איך רעד אזוי פארקנאקט בנושא הזה, נישט ווייל איך בין באמת, נאר איך וויל פראוון א פוינט: זאכן האבן א משקל. עס איז דא יהדות. עס זענען דא עיקרי הדת. נאכדעם זענען דא וויכטיגע און חשובע ערכין וואס חסידות האט מגלה געווען אבער קומט אויף קיין פאל נישט צו צו די עיקרי הדת המסורה לנו מדור דור, און קל וחומר בן בנו של קל וחומר אז די גילויים פון חסידות קען נישט עוקר זיין אפילו א קוצו של יוד פון די תורה המסורה לנו מדור דור. בעצם דארף ווען דאס אלעס צו זיין דברים פשוטים וברורים, סאיז שוין ליידער נישט.
.

וויאזוי טייטשסטו 'ויאמינו בד' ובמשה עבדו'?
אמונת צדיקים איז מדאורייתא
את ד' אלוקיך תירא לרבות ת''ח -ע''ז בשיתוף?? ח''ו
אין ספרי חסידות איז פול מיט ביטול פאר א רבי און אז צדיקים זענען די צינורות פון השפעה וכו'

נאר די צודרייטע שיטות השוואנצות האט געטון צוויי זאכן
האחד - די רבי איז הייליג ווייל.. פלעין ווייל ער איז הייליג
השני - געמאכט פון דעים דער גאנצער עיקר, פון דעם און נאר פון דעם דארף רעדן טראכטן זינגן אין טאנצן

כבר כתבתי מכל זה

עיין כאן
viewtopic.php?p=198373#p198373

[בקיצור]

מ'דארף בפירוש יא לערנען מיט די קינדער אויך דעם ביאור פנימי, אין מצוות דביקות בצדיקים, לפי השגת שכלם.

ונראה דשורש הפלוגתא בינינו, הוא דמר מדבר ממקומות שיש עדיין הענין הפנימי, ומר מדבר ממקומות שרק פעם היה הענין הפנימי.
אך לכו"ע בזמן השינאווער רב והמיטעלער בעלזער רב, והעטרת יהושע, למדו עם הילדים בקטונותם על פנימיות מצצות דביקות בצדיקים. וזה הציל כל הדור דאז.

הממ... כוויל זייער שטארק מיך אפהאלטן פון אריינגיין אין אן oh yeah oh no טענה‘ריי. אבער נניח דו האסט רעכט, וואלט איך קודם אריינגעפרעגלט די עיקרי הדת און דורכגעטון מיט די קינדער הלכות עבודה זרה כללותיה ופרטותיה און הערשט דעמאלטס וואלט איך מיר גענומען צו די חשובע ערכין וואס חסידות האט מגלה געווען. אויב האט מען בזמן אברהם אבינו געדארפט 400 פרקים אין מסכת עבודה זרה דארף מען היינט 4000 פרקים אין מסכת עבודה זרה.

בנוגע וואס האט געראטעוועט אדער אפגעפירט די דור וויל איך נישט מאריך זיין אין דברים ידועים וברורים אבער שטעל יהדות אונגארן ביחס צו יהדות פוילן בערך מזמן ה‘ערשטע וועלטס קריג, מיט מציאות קען מען זיך נישט קריגן. ביים ערשטן וועלטס קריג זענען שוין רוב פרויען געגאנגען אין פוילן בגילוי שערות (כך העיד ר‘ מנחם פישער שליט”א אב”ד וויען מאנסי) עס קען נישט זיין אז עס האט זיך דעמאלטס הערשט א געהויבן די רפיון אין יהדות. אבער עניוועי לא על זה אנחנו דנים כאן. מיר זענען דא דן ‘וואס איז דאס יהדות‘, מען קען אויף קיין פאל נישט צוקומען צו א מסקנה אז עקירת היהדות ‘עבודה זרה‘ גייט האלטן יהדות... אין כזה דבר. סאיז חוכא ואיטלולא לומר כן.

ווער רעדט פון עקירת יהידות, און עקירת עבודה זרה?

מ'רעדט פון אויסלערנען די קינדער א אמונה פשוטה, אז דער אייבערשטער איז עדר בורא ומנהיג, היה הוה ויהיה. און מלבד זאת, רצון יראיו יעשה, און מ'דארף גלייבן און פאלגן די צדיקים.
אט די חינוך האט געארבעט אלע יארן. און אויך אין אונגארן איז געוועהן גאר א שטארקער אמונת צדיקים.
און כמובן כנ"ל, הא בדאיכא הא בדליכא.
[אבער זיך פרעגלען אין ה' עבודה זרה איז אויך קיינמאל געוועהן קיין מהלך. חוץ בימים שעבדו עבודה זרה].

@מסתמא

[ChatGPT]

כהאב עס יעצט באמערקט. האב איך דען א מהלך? מרעדט פון עניני קבלה שאין אתנו יודעים עד מה. אזויפיל איז קלאר אז קבלה איז מעורפל און נגלה איז קלאר. אזויפיל איז קלאר אז נגלה איז בעה”ב כלפי נסתר. דאס איז וואס איך ווייס און עס איז דאי והותר, איך דארף נישט וויסן מער.

ועיין כאן
viewtopic.php?p=202317#p202317

יש''כ פארן לינק, ע''י עיון מקופיא זעה איך דו דערמאנסט די חת''ס שיטה בענינים אלו.
נישט אויף דעם ענין האט דער חת''ס געמיינט אז סאיז קבלה. די חת''ס אליינס רעדט פעמים אין מספר איבער אזוינע בחינות עי' דרשות ווי ער רעדט בשבח די מלכות אומ''ה אז צינור השפעה קומט דורך זיי. דאס איז בעצם נגלה. ווען מ'רעדט פון קבלה מיינט מען מער טיפערע הייקעלע זאכן אדער ענינים הנוגעים למעשה.

איך בין נאר דן אויפן ענין בכלייות און איך רעד נישט אריין איבער משפיעים מיט רבי'ס בימינו.

סאיז זייער קלאר וואס דער חת”ס האט געמיינט. רוב עניני קבלה וואס מיר זעהען זענען מכתביו הפרטיים. ער דערמאנט קיינמאל נישט דעם ספר הזוהר אדער קבלה בפירוש ער זאגט סתם נאך די ענינים בלי מקור אז עס שטייט כך וכך. והעיקר, ער ברענגט קיינמאל קיינמאל נישט פון דארטן סיי וואס נוגע אויף ‘הלכה‘ אדער ‘למעשה‘, אלעס פון קבלה וואס ער ברענגט זענען פרפראות און שיינע עניני אגדה. חס ושלום על פי החת”ס צו מקבל זיין אדער אפילו צו דרשנען סיי וואס עס גייט ברענגען סיי וועלכע רפיון אין די 13 אני מאמין‘ס אדער עיקרי הדת. דאס זענען דברים ברורים לכל בר בי רב דחד יומא וואס קוקט אין די דברי ופתגמי החת”ס.

ועיין גם כאן (די עניני דרך הממוצע לאז אויס, סאיז נישט נוגע צו אונזער שמועס דא. זוך אויף די פתגמים אויף עניני נסתר). עס קען נישט זיין קלארער פון קלאר
viewtopic.php?p=86683#p86683

דו ווארפסט צאם א בקיאות אין חת''ס און פונקט די תשובה בנוגע מכניסי רחמים האסטו קיינמאל נישט געלערנט. אתמהה?

[מסתמא]

מ'דארף גלייבן און פאלגן די צדיקים.

אט די חינוך האט געארבעט אלע יארן. און אויך אין אונגארן איז געוועהן גאר א שטארקער אמונת צדיקים.

ווער איז קוואליפיצירט אלץ צדיק? גלייבן אז וואס? די תורה ומסורה וואס זיי לערנען אונז? אדער ווען יענער הייסט מאכן העד-סטענדס אדער דיך איבערשרייבן צו אים דיינע נכסים? וואס האט מען געגלייבט אין אונגארן? וואס האט געארבעט אין אונגארן? פארוואס נישט אין פוילן?

האסט געשריבן א קורצע אבער א ברייטע פאוסט בלי קלארקייט ובלי מקורות ועל זה אי אפשר להשיב. נישטא וואו אנצוהייבן, נישטא וויאזוי אנצוהייבן. כמיין אבער אז פון מיינע פאוסטס ביז אהער זענען עכ”פ רוב זאכן קלאר דעפינירט ע”פ הגמרא והפוסקים.

[מסתמא]

צאם א בקיאות אין חת''ס און פונקט די תשובה בנוגע מכניסי רחמים האסטו קיינמאל נישט געלערנט. אתמהה?

כגיי עפעס דורך זאכן כסדרן? קען איך דען אלעס?

[בן מלך]

אזוי? אמונה? אמונה אין די תורה, מילא. אמונה אין מסורה, מילא. אמונה אין די אני מאמין‘ס, מילא. אמונה אין דברי נבואה, מילא.

וואס איז דאס אמונת צדיקים? זיי עס מגדיר. און וואו איז מבואר זאגאר אז דאס איז א יסוד היהדות? קום מיר נישט מיט קיין חסידישע מקורות, מיר רעדן יעצט טרוקן ‘יהדות‘.

איך רעד אזוי פארקנאקט בנושא הזה, נישט ווייל איך בין באמת, נאר איך וויל פראוון א פוינט: זאכן האבן א משקל. עס איז דא יהדות. עס זענען דא עיקרי הדת. נאכדעם זענען דא וויכטיגע און חשובע ערכין וואס חסידות האט מגלה געווען אבער קומט אויף קיין פאל נישט צו צו די עיקרי הדת המסורה לנו מדור דור, און קל וחומר בן בנו של קל וחומר אז די גילויים פון חסידות קען נישט עוקר זיין אפילו א קוצו של יוד פון די תורה המסורה לנו מדור דור. בעצם דארף ווען דאס אלעס צו זיין דברים פשוטים וברורים, סאיז שוין ליידער נישט.
.

די פוינט וואס דו פראווסט איז אבער דורכאויס פאלש, און מיט אזא וועג קומט מען נישט אן אין ערגעץ ווייל דו ביסט פאקטיש מחולק מיט איינע פון די זאכן וואס חסידות האט בלי ספק אוועקגעשטעלט. ס׳דא כמה וכמה מעשיות פון צדיקים קדושי עליון וואס האבן קלאר געפאדערט אמונה. אמונת צדיקים.

מרכז׳ס פראבלעם איז נישט די חלק הממוצע, נאר דאס זיך בעצם דערקלערן אלץ א געטליכע מציאות כפשוטו, און ארויסגעשניטן אינגאנצן אז ער איז סך הכל א בריקל בין בני ישראל לאבינו שבשמים. אפילו לאמיר זאגן ער וואלט געווען א קדוש עליון.

בעצם דארף איך נישט צו ענטפערן אויף א פאוסט בלי שום מקור, די 'Oh yeah oh no' איז נישט עפעס וואס כבין רעדי אראפצוגיין.
אבער! היות מדבריך איז משמע אז חסידות קען באיזה אופן ריקן סיי וועלכע עיקר אין יהדות וויל איך דיר דערמאנען דאס פאלגענדע.

עיקר ט] אני מאמין באמונה שלמה שזאת התורה לא תהא מוחלפת ולא תהא תורה אחרת מאת הבורא יתברך שמו.

עיין גמרא מגילה יד: תנו רבנן: ארבעים ושמונה נביאים ושבע נביאות נתנבאו להם לישראל, ולא פחתו ולא הותירו על מה שכתוב בתורה חוץ ממקרא מגילה.

איינמאל עס איז אונז קלאר אז קיינער האט נישט די יכולת צו רוקן גארנישט פון די תורה, לאמיר מעיין זיין בתורה וואס די דין איז ווען איינער גלייבט אין סיי וואס, כולל א הייליגע רבי, אלץ א ממוצע בין היצור ליוצרו.

עיין ברמב”ם (הלכות תשובה פרק ג הלכה ז): “חמשה הן הנקראים מינים: האומר שאין שם אלוה ואין לעולם מנהיג, והאומר שיש שם (פי’ במציאות) מנהיג אבל הן שנים או יותר, והאומר שיש שם רבון אחד אבל שהוא גוף ובעל תמונה, וכן האומר שאינו לבדו הראשון וצור לכל, וכן העובד כוכב או מזל וזולתו כדי להיות מליץ [=פי’ מתווך] בינו ובין רבון העולמים. כל אחד מחמשה אלו הוא מין“. עכ”ל.

הרמב”ם בהאני מאמין מגדיר את היסוד החמישי מהעקרי האמונה בזה הלשון וז”ל: היסוד החמישי שהוא יתברך הוא הראוי לעבדו ולגדלו ולהודיע גדולתו ולעשות מצוותיו ושלא יעשה כזה למי שהוא תחתיו במציאות מן המלאכים והכוכבים והגלגלים והיסודות ומה שהורכב מהם, לפי שכולם מוטבעים בפעולותיהם, אין להם יכולת ולא בחירה אלא רצונו יתעלה. וכן אין ראוי לעבדם כדי להיותם אמצעים לקרבה אליו, אלא אליו בלבד יכוונו המחשבות ויניחו כל מה שזולתו, וזהו היסוד החמישי הוא שהזהיר על עבודת כוכבים ורוב התורה מזהרת עליו. ע"כ דבריו.

איך גיי אויך נישט אריינגיין און די הין-און-צוריק ענדלאזע צירקלען. די דרייצן אני מאמין׳ס קענען נישט ווערן גערירט פון פלאץ, און ס׳איז נישט קיין שום סתירה צו די נקודה וואס חסידות האט אוועקגעשטעלט פון התקשרות, די צדיק איז מתקן נשמות, די צדיק דאוונט פאר דיר, און אז דו מוזט צוקומען צום צדיק כדי צו פאררעכטן זאכן. נועם אלימלך, מאור ושמש, מאור עינים, תפארת שלמה, ספרי ברסלב, און ממש אלע אלע זענען פיל דערמיט. אז דו ווילסט ווייטער קריכן אויף גראדע ווענט, און זיך אפילו דערוואגן צו זאגן אז דו וועסט עס צוליב דעם לייגן אין שימות? טוה וואס אימער דו ווילסט. הער עס אבער קלאר: דו פארסט שרעקליך קרום! ניטאמאל אין אויבערלאנד וואלט דאס געווען אויסגעהאלטן.

[מסתמא]

אבער זיך פרעגלען אין ה' עבודה זרה איז אויך קיינמאל געוועהן קיין מהלך. חוץ בימים שעבדו עבודה זרה.

היינט איז פון די טעג וואס מען דינט עבודה זרה. קוק אין די פוסקים און קוק דיך אום אין גאס.

כהאב אסאך געקלערט אין דעם היתכן בימינו אלה איז עס צוריק נתחדש געווארן, ובפרט ווען עס שטייט קלאר אז מען האט געהארגעט דעם עבודה זרה.
נאר וואס, כך עלה בידי בדרך אפשר, אז עס איז ידוע אז די ביטול עבודה זרה האט געברענגט די ביטול הנבואה, ווייל עס דארף אלץ זיין זה לעומת זה. עס איז קלאר אז נבואה גייט נתחדש ווערן בביאת המשיח און אסאך שרייבן אז די דרך חסידות איז די התחדשות פון די דרכי הנבואה און התנוצצות הגאולה, אזוי האב איך געזעהן דעם פיעסעצנער זצ”ל שרייבן. א”כ איז מיר שוין גארנישט קיין ווינדער אז מיט די התחדשות הנבואה איז צוריקגעקומען די נסיון פון עבודה זרה. דאס פאטשקענען אין אלוקית אויף דעם עולם הגשמי, די עניני צימצום וכו‘ דאס אלעס ברענגט צוריק די אמאליגע נסיונות פון פארגעטערן מענטשן און זאכן וכו‘ ואכמ”ל. הנוגע לעניננו, זאת התורה לא תהא מוחלפת און יעדע השגה און גילוי מוז מען משוה זיין אז עס זאל זיך חס ושלום נישט סותר זיין צו תורת הנגלה והעיקרי הדת, ווייל עס איז דא א מקום מיט דעי גלויים לפקור.

[בקיצור]

אבער זיך פרעגלען אין ה' עבודה זרה איז אויך קיינמאל געוועהן קיין מהלך. חוץ בימים שעבדו עבודה זרה.

היינט איז פון די טעג וואס מען דינט עבודה זרה. קוק אין די פוסקים און קוק דיך אום אין גאס.

כהאב אסאך געקלערט אין דעם היתכן בימינו אלה איז עס צוריק נתחדש געווארן, ובפרט ווען עס שטייט קלאר אז מען האט געהארגעט דעם עבודה זרה.
נאר וואס, כך עלה בידי בדרך אפשר, אז עס איז ידוע אז די ביטול עבודה זרה האט געברענגט די ביטול הנבואה, ווייל עס דארף אלץ זיין זה לעומת זה. עס איז קלאר אז נבואה גייט נתחדש ווערן בביאת המשיח און אסאך שרייבן אז די דרך חסידות איז די התחדשות פון די דרכי הנבואה און התנוצצות הגאולה, אזוי האב איך געזעהן דעם פיאסעצנער זצ”ל שרייבן. א”כ איז מיר שוין גארנישט קיין ווינדער אז מיט די התחדשות הנביא איז צוריקגעקומען די נסיון עבודה זרה. דאס פאטשקענען אין אלוקית אויף דעם עולם הגשמי, די עניני צימצום וכו‘ דאס אלעס ברענגט צוריק די אמאליגע נסיונות פון פארגעטערן מענטשן און פלעצער וכו‘ ואכמ”ל. הנוגע לעניננו, זאת התורה לא תהא מוחלפת און יעדע השגה און גילוי מוז מען משוה זיין אז עס זאל זיך חס ושלום נישט סותר זיין צו תורת הנגלה והעיקרי הדת, ווייל עס איז דא א מקום מיט דעי גלויים לפקור.

כ'פארשטיי נישט. ע"פ נגלה איז נבואה בטל געווארן בתחילת ימי בית שני. און פלוצלונג "גלייבסטו" א "חסחד'ישער רבי" פון "לעצטן דור" וואס זאגט "ע"פ נסתר" אז "חסידות" איז "נבואה"???

[מסתמא]

טוה וואס אימער דו ווילסט. הער עס אבער קלאר: דו פארסט שרעקליך קרום! ניטאמאל אין אויבערלאנד וואלט דאס געווען אויסגעהאלטן.

איך הער קלאר דיינע דיבורים. און בקומה זקופה וביד רמה לאך איך דיר אין די פויסטן. האסט מיר גארנישט געשריבן און גארנישט געזאגט. די תורה המסורה לנו מדור דור לעיני כל ישראל קען מען נישט רירן פון פלאץ. לענ”ד הקלושה זענען מיינע דיבורים אלעמאל געווען און אלעמאל געבליבן אלץ דברים ברורים ופשוטים כביעתא בכותחא אפילו אין אונטערלאנד און אין גאליציע. און טאקע דאס אז אזאנע חשובע אידן ווי דיר פארגעסן דאס אדער לייקענען דאס מאנט דאס אז מען זאל דאס דארפן דערמאנען און חזרן מיטן שם המפורש.