מיט א טיפע צער און טרויער, האבן טויזנטער חסידי ויז'ניץ און די אידישע איינוואוינער פון מאנטרעאל אויפגענומען די ביטערע בשורה איבער די פטירה פון דעם גברא רבא, אן איש האשכולות און א מרביץ תורה, דער חסיד המפורסם הרב אשר גרינפלד ז"ל, וועלכער איז נפטר געווארן אין הויכן עלטער פון 82 יאר. דער נפטר איז געווען א זעלטענע דמות פון עבודת השם מיט א מסירות נפש, א דמות הוד וואס האט באשיינט דעם כותל המזרח פון דעם חסידישן דור.
מיט זיין פטירה האט א שווערע וואלקן פון טרויער ארומגענומען די אידישע גאסן אין מאנטרעאל. ביי די לאקאלע ויז'ניצער חסידים איז דער שאק געווען גאר גרויס; דער רב איז נישט בלויז געווען א מנהיג אדער א פוסק, נאר א רחמנות'דיגער פאטער וואס האט יעדן איינעם ליב געהאט, און זיין גאנצע זארג איז געווען פאר'ן וואוילזיין פון יעדן יחיד. די בית מדרש איז פול געווארן מיט קולות פון געוויין, פילנדיג ווי שאף אן א פאסטעך.
דער רב איז געווען א מוסטער פון איבערמידליכע התמדה אין די הייליגע תורה. זיין גרויסע למדנות און טיפע ידיעות אין ש"ס ופוסקים זענען געווען באקאנט ביי אלעמען. ער איז געווען א פה מפיק מרגליות, א דרשן מיט א זעלטענעם כח, וואס האט געוואוסט וויאזוי צו מלהיב זיין די הערצער מיט דברי אגדה און מדרשי חז"ל, מיט א חסידישן טעם און טיפע באגרייפן.
ער איז געווען א חסיד בלב ונפש, מקושר צום אילנא דחיי, די צדיקי בית ויז'ניץ. די פלאם פון חסידות האט געברענט אין אים ביי יעדע תפילה און ביי יעדע הנהגה. זיין גאנצע מהות האט ארויסגעשטראלט די אמת'ע חסידישע באדייטן וואס ער האט מקבל געווען פון פריערדיגע דורות. צוזאמען מיט זיין תורה, האט אין אים געפלאקערט א רחמנות'דיגע אידיש הארץ וואס האט נישט אויפגעהערט צו טון חסד. ער איז געווען א רודף צדקה וחסד פאר אלמנות, יתומים און צעבראכענע הערצער, אלץ מיט א שמייכל און א גוט ווארט וואס האט געגעבן האפענונג פאר יעדן נצרך.
- הרהג רבי אשר גרינפלד.jpeg (58.91 KiB) געזען געווארן 1071 מאל
דער רב איז געבוירן געווארן אין שווייץ ד' אדר תש"ד פאר זיין פאטער הרה"ח ר' ברוך גרינפלד זצ"ל א בן אחר בן פון הרה"ק רבי שאול יחזקאל גרינפלד פון ליטשיק בעל מגן שאול, מ'האט איהם א נאמען געגעבן נאך זיין זיידן, רבי אשר פון אויבער-אפשה.
דער רוחניות'דיגער קשר מיט ויז'ניץ האט זיך אנגעהויבן נאך אין זיין קינדהייט. ווען ער איז אלט געווען פיר יאר, איז כ"ק מרן בעל ה'אמרי חיים' זצ"ל געקומען קיין שווייץ צו זאמלען געלט פאר'ן אויפבוי פון שיכון ויז'ניץ אין בני ברק. דער רבי האט זיך איינגעקווארטירט אין די שטוב פון זיין פאטער, הרה"ח ר' ברוך גרינפלד ז"ל. טראץ דעם וואס די דירה איז געווען גאר קליין בלויז צוויי צימערן, האבן זיי אפגעלאזט א גאנצן צימער פאר'ן רבין מיט א גרויסע שמחה.
אין יענע טעג האט דאס קינד אשר זוכה געווען צו זיצן אויף די שויס פון דעם אמרי חיים. דערמאנענדיג אז ווען דער רבי איז געווען קליין, איז ער געזעסן אויף די שויס פון דעם קינד'ס זיידן, רבי אשר פון אויבער-אפשה, האט ער זיך אנגערופן: “ווען דו ביסט געווען גרויס און איך קליין בין איך געזעצן אויף דיין שויס, יעצט וואס איך בין גרויס און דו ביסט קליין זיצטו אויף מיין שויס”.
זיין דבקות אין זיינע רבי'ס
אין זיין יונגע בחור'ישע יארן האט דער רב געלערנט אין ישיבת לוצרן אין שווייץ ביי רבי משה סאלאווייטשיק זצ"ל, און רבי יצחק דוב קאפאלמאן זצ"ל, שפעטער איז ער געפארן קיין ארץ ישראל לערנען אין די בארימטע ישיבה "חכמי לובלין" אין בני ברק. אין יענע יארן האט ער זיך ארויסגעוויזן מיט זיין אויסערגעוויינלעכער שקידה און איידלקייט, אבער מער פון אלעס האט זיך דערקענט זיין דבקות אין זיינע רבי'ס. ער האט נישט פארפעלט קיין איין טיש בצל הקודש פון כ"ק מרן בעל ה'אמרי חיים' מויז'ניץ זי"ע, און האט מיט דורשט געטרונקען די דברי אלוקים חיים וואס זענען ארויס פון זיין מויל.
א באזונדערע און זעלטענע קשר האט דער רב אנטוויקלט מיט'ן רבי'ס זון, כ"ק מרן בעל ה'ישועות משה' זי"ע, וואס האט אין יענע יארן געדינט אלס רב פונעם שיכון. דער רב איז געווען איינער פון די געציילטע וואס פלעגן בלייבן נאך די טישן שבת אויף די "באטעס" וואס דער רב פלעגט פירן אין בית המדרש שפעט ביינאכט. דארט, אין אן אטמאספערע פון התעלות און דבקות, האט דער רב זוכה געווען צו מיטהאלטן די העכערע מינוטין. ווען ער פלעגט נאכ'ן "באטע" איבערזאגן די תורה פונעם רב, פלעגן חסידים באמערקן מיט ליבשאפט אז "אשר איז א חסיד פונעם רב נאך מער ווי פונעם רבי'ן".
זיין דבקות אין זיין רבין דער 'ישועות משה' איז געווען א שם דבר, און מיט די יארן איז ער געווארן איינער פון זיינע נאנטסטע מקורבים. דער 'ישועות משה' פלעגט זיך אויסדריקן אויף אים מיט א באזונדערע חיבה אז זיין נאמען, אשר, איז ראשי תיבות: רצון אבינו שבשמים.
הרבצת תורה
בהגיעו לפרקו האט ער חתונה'געהאט מיט זיין אשת חבר, א טאכטער פון הרה"ח רבי יצחק ישכר צייזל ז"ל און ער האט זיך באזעצט אין בני ברק ווי ער האט אין די בראשית יאהרן געדינט אלץ מגיד שיעור אין ישיבת חוג חתם סופר ווי ער האט מרביץ געווען תורה ויראה פאר הונדערטע תלמידים
ביי יעדן מאמענט אין זיין לעבן האט אין אים געקלאפט א גייסט פון אינגאנצן התבטלות צום רצון קודש פון זיין רבין. די דבקות איז געקומען לידי ביטוי ווען דער רב האט געארבעט אלס א דירעקטער שליח פונעם רבין אינעם ארגון "התאחדות התלמידים" פון חסידי ויז'ניץ. מיט א מורא'דיגע מסירות נפש און א געפיל פון שליחות, האט דער רב אנגעפירט מיט די ישיבה "חיים מאירים" – אן אייגנארטיגע ישיבה קטנה וואס איז געווען געווידמעט מקרב צו זיין נשמות וואס זוכן דעם וועג צוריק צו זייערע שורשים און ווילן חוסה זיין אונטער די פליגלען פון חסידות.
די ישיבה איז געווארן א מגדלור פון ליכטיגקייט און קירוב, וואו דער רב האט אריינגעלייגט אלע זיינע כוחות אויסצולערנען די תלמידים די משנה פונעם רבין און די ברענענדיגע אש החסידות. מיט זיין נועם הליכות און פייערדיגע רייד, האט דער רב מצליח געווען צוריקצוברענגען פילע נשמות צו די טראדיציע פון זייערע אבות מיט א חיות דקדושה, זיי מקרב זיין מיט א ווארעם הארץ צום דרך החסידות און צום ליכטיגקייט פון ויז'ניץ. זיין מורא'דיגע ארבעט אין "התאחדות התלמידים" איז געווען א לעבעדיגע עדות צו די פולקאמע צוטרוי וואס דער רבי האט געהאט אין אים, זעענדיג אין אים א כלי קיבול ראוי משפיע צו זיין רוחניות, און אויפבויען דעם צוקונפט פון די חסידות.
אין איין יאר, ווען עס איז געווען אויפ'ן טיש א פלאן אויפצושטעלן א נייע ישיבה אין שווייץ, האט דער 'ישועות משה' באשטימט דעם רב צו דינען דארט אלס ראש ישיבה, צוליב זיין גרויסע הערכה צו זיין תורה'דיגן כח. כאטש דער פלאן איז צום סוף נישט ארויס בפועל, האט דאס געוויזן אויף די גרויסע עהרע וואס דער רבי האט אים געגעבן.
די גרויסע שליחות קיין קאנאדע
אין יאר תשמ"ו איז דער רב גערופן געווארן צו א פרישע גורל'דיגע שליחות דורך רבו המובהק, כ"ק מרן בעל ה'ישועות משה' זי"ע. דער רבי האט אים געבעטן איבערצולאזן זיין באקאנטע סביבה און ארויסגיין אויף א שליחות קודש – אנצופירן מיט די אנטוויקלענדיגע קהילה אין מאנטרעאל, קאנאדע. דער רב האט מקבל געווען אויף זיך דעם עול מיט א מורא'דיגע התבטלות און אן אויסערגעוויינלעכע מסירות נפש, ווען אינעם ערשטן יאר איז ער געפארן אליין, איבערלאזנדיג זיין משפחה אין ארץ ישראל כדי אויסצופירן דעם רצון פונעם רבין.
אין מאנטרעאל האט דער רב אויפגעשטעלט דעם "כולל", א מוסד וואס איז געווארן דער רוחניות'דיגער הארץ פון די גאנצע קהילה. פאר פערציג יאר האט דער רב אנגעפירט מיט'ן כולל, מרביץ תורה געווען אין די תלמידים און אויפגעשטעלט פילע תלמידים וחסידים. צוזאמען מיט זיין אמט אלס ראש הכולל, האט ער געדינט אלס רב הקהילה, פירנדיג זיין צאן מרעיתו מיט חכמה, טיפע פארשטאנד און אן עין טובה.
איינמאל האט זיך דער 'ישועות משה' אינטערעסירט ביי אים איבער דעם מצב פון די שיעורי תורה אין מאנטרעאל. דער רב האט געענטפערט מיט צופרידנהייט אז עס איז דא א באטייליגונג פון 98 פראצענט. האט דער רבי געפרעגט מיט וואונדער: "און פארוואס נישט הונדערט פראצענט?". האט דער רב געענטפערט מיט א חסידישער שארפקייט: "זעט מען דען נישט אז אפילו אין בראנפן וואס דאס איז די בעסטע זאך איז נאר דא 96?... ". האט דער רבי זיך אנגערופן מיט א שמייכל: "און ווער זאגט אז בראנפן איז דאס בעסטע זאך?".
א באזונדערע און כמעט פערזענליכע קשר האט דער רב געהאט מיט יעדן איינעם פון די בני הקהילה. ער האט יעדן ליב געהאט מיט אן מורא'דיגע ליבשאפט – פון די קליינע קינדער, פאר וועמען ער האט שטענדיג געהאט א גוט ווארט אדער א מוטיגנדיגע שמייכל, ביז די עלטערע און חשובי העדה, צו וועמען ער האט געהאט א מורא'דיגע עהרע און זיך אפט מתיעץ געווען מיט זיי. די ליבשאפט איז געווען אינגאנצן קעגנזייטיג; דער עולם האט געפילט זיין ווארעמע רחמנות'דיגע הארץ וואס קלאפט פאר זיי, און האט אים צוריקגעגעבן מיט א טיפן אינערליכן קשר. יעדער האט זיך געפילט ביי אים ווי אינדערהיים, און ער פון זיין זייט האט געזען אין יעדן איינעם פון די קהילה ווי אן אמת'ער נאנטער משפחה מיטגליד.
אמת'ע חסידישע התבטלות ומסירות לרבותיו
שווערע און ביטערע רגעים זענען פארשריבן געווארן אין יענעם טרויעריגן טאג, כ' אדר תשע"ב, מיט די הסתלקות פון כ"ק מרן בעל ה'ישועות משה' זי"ע. די ביטערע בשורה האט דעם רב געכאפט אינמיטן א "קבלת פנים" ביי א חתונה אין מאנטרעאל. ווי נאר ער האט דעם שלעכטן גרוס געהערט, איז ער ארויסגעלאפן פון זאל אנגעלאנט זיין קאפ אויפ'ן וואנט און אויסגעבראכן אין א געוויין וואס האט צעשוידערט יעדן איינעם וואס האט עס צוגעזען.
למחרת אינדערפרי, גלייך נאך שחרית, איז דער רב ארויף אויפ'ן בימה, שבור ורצוץ אינגאנצן, און האט מעורר געווען דעם עולם מיט פייערדיגע רייד. מיט א צעבראכענע שטימע האט ער מתפלל געווען אז די זכות פונעם רבי'ן זצ"ל זאל ביישטיין פאר זיין זון וממשיך דרכו, כ"ק מרן אדמו"ר הקוה"ט שליט"א.
זיין אינגאנצן איבערגעגעבנקייט און התבטלות צום נייעם ממשיך השושלת איז געווען אויף אן אופן וואס האט יעדן באוואונדערט. ביז יענע שבת פלעגט דער רב שטענדיג זאגן די תורה ביי שלש סעודות פון זיין רבי'ן דעם 'ישועות משה'. אבער שוין דעם ערשטן שבת נאך די פטירה, האט ער ארויסגעוויזן א ריינע חסידישע התבטלות און געזאגט די תורה פון די "דברי אלוקים חיים" פון כ"ק מרן אדמו"ר הקוה"ט שליט"א, און דערמיט געוויזן פאר די גאנצע קהילה דעם וועג פון המשכה און התבטלות.
תיכף נאך יענע שבת האט ער נישט געווארט און איז געפארן קיין ארץ ישראל דארטן האט ער איבערגעגעבן א קאצקע קוויטל געשריבן אויף צוויי פילע עמודים און מקבל געווען די מרות פון כ"ק מרן אדמו"ר הקוה"ט שליט"א מיט א גאנץ הארץ. דארט אין דעם גרויסן בית המדרש אין בני ברק האט דער רב אויפגעטרעטן ביי די עצרת התעוררות נאך די שבעה, און מעורר געווען די הערצער איבער דעם חוב קדוש זיך מדבק צו זיין אינ'עם רבי'ן שליט"א.
א זעלטענע התרגשות האט געהערשט ערב שבועות דעם ערשטן יאר, ווען דער רב איז אריין בראש פון א דעלעגאציע פון זקני וחשובי החסידים אין שטוב פונעם רבין שליט"א. דאס איז געווען אין יענע געהויבענע מינוטן ווען דער רבי האט צום ערשטן מאל אנגעטאן די מלבושי מלכות, און דער רב איז דארט געווען זיך משעבד צו זיין און זיך מבטל צו זיין ווי א חסיד פאר זיין רבי'ן.
א באקאנטע מעשה וואס צייגט דעם קשר און די עהרע וואס דער רב האט געהאט אין בית ויז'ניץ, איז ווען ער האט זיך געפינען בצל הקודש פון כ"ק מרן אדמו"ר הקוה"ט שליט"א. ווי באקאנט, פירן זיך די ויז'ניצער רבי'ס שטענדיג אליין צו בענטשן אויפ'ן כוס ביי שלש סעודות. אבער איין מאל האט דער רבי שליט"א זיך אומגעקערט צום רב און אים געבעטן ער זאל בענטשן אויפ'ן כוס, מסביר זעענדיג דעם ענדערונג: "אין ויז'ניץ איז שטענדיג געווען א שטארקע ענין פון הכרת הטוב," האט דער רבי געזאגט, "דיין פאטער, ר' ברוך, האט אריינגענומען מיין זיידן דעם 'אמרי חיים' אין זיין שטוב אין שווייץ מיט מסירות נפש." צוליב יענע גרויסע הכרת הטוב פאר זיין פאטער, האט דער רבי שליט"א געגעבן פאר'ן רב די ספעציעלע עהרע צו בענטשן אויפ'ן כוס.
הערכת גדולי ומאורי הדור
לצד זיין טיפע התקשרות צום אילנא דחיי לבית ויז'ניץ, האט דער רב זוכה געווען צו א גרויסע הערכה ביי די גדולי ומאורי הדור, וואס האבן געזען אין אים א תלמיד חכם און אן איש אשכולות וואס פאראייניגט תורה און חסידות אין א פולקאמע מאס.
א באזונדערע און ספעציעלע קשר האט ער געהאט מיט'ן פוסק הדור, הגאון בעל ה"שבט הלוי" רבי שמואל הלוי וואזנר זי"ע, ביי וועמען דער רב האט געלערנט אין זיינע יארן אין די בארימטע ישיבה חכמי לובלין. הגר"ש וואזנר האט אים אפגעגעבן גרויס עהרע און איז געווען נתפעל פון זיינע ברייטע ידיעות, זעענדיג אין אים איינע פון זיינע חשוב'סטע תלמידים וואס באשיינען די וועלט פון תורה.
אזוי אויך זענען באקאנט געווען זיינע נאנטע און ווארעמע קשרים מיט כ"ק מרן אדמו"ר מסקווירא שליט"א. יעדעס מאל ווען דער רב פלעגט קומען קיין שיכון סקווירא, פלעגט ער אויפגענומען ווערן מיט כבוד מלכים. דער סקווירער רבי פלעגט אים אויפנעמען מיט א באזונדערע מאור פנים, און נישט איין מאל פלעגן די צוויי זיך פארשליסן אינעם רבינ'ס חדר אויף א לאנגע יחידות וואס האט זיך אמאל געצויגן שעות לאנג.
דער רב איז אויך געווען נאנט מיט כ"ק מרן אדמו"ר מתולדות צבי דספינקא שליט"א, מיט וועמען ער האט געהאט א טיפע רוחניות'דיגע ידידות. די הערכה פונעם ספינקא רבי'ן צו אים איז געווען גאר גרויס, און ער האט געזען אין אים א מוסטער פון אן אמת'ער חסיד וואס שטראלט ארויס ליכטיגקייט אויף זיין גאנצע ארומיגע סביבה.
פה מפיק מרגליות
דער רב איז געווען א ריז אין תורה, בקי אין ש"ס ופוסקים און אין אלע מדרשי חז"ל. זיינע דרשות זענען געווען א מייסטער-ווערק פון תורה און חסידות. ים התלמוד הבבלי והירושלמי איז אים קלאר געווען כשבילי דנהרדעי, און ער האט געהאט א זעלטענעם כח המחשבה צו פארבינדן פשט, דרש און חסידות אין איין שיינעם געוועב. ער האט געלערנט תורה מיט תלמידים יארן לאנג אין דעם כולל אין מאנטרעאל און האט זוכה געווען מגדל צו זיין דורות פון תלמידי חכמים און יראי שמים.
זיין כוח הדרוש איז געווען כמעין המתגבר; ער איז געווען א פה מפיק מרגליות וואס האט נישט איבערגעלאזט קיין מאמר חז"ל אדער מדרש נעלם וואס ער האט נישט געקענט על בוריו. מיט זיין געוואלדיגן פעיגקייט צו שפינען טיפע תורה'דיגע געדאנקען צוזאמען מיט חסידישע אמרות און מעשיות פון צדיקים, איז ער געווארן דער געזוכטסטער רעדנער ביי די ויז'ניצער חסידים.
ער איז אויסגעקליבן געווארן אויפצוטרעטן ביי אלע הויפט מעמדים פון חסידות: אין יאר תש"ן האט ער אנגעפירט די היסטארישע "התוועדות העולמית" אין שאטן פון זיין רבין דער 'ישועות משה' זצ"ל; ער האט געהאלטן די הארציגע צענטראלע דרשה ביי די עצרת ככלות השבעה אין דעם גרויסן בית המדרש אין בני ברק; און אזוי אויך ביי די התכנסות העולמית אין בנייני האומה צום צענטן יארצייט פונעם רבין. ביי יענעם געהויבענעם מאמענט איז ער געווען דער וואס האט פארגעלייענט מיט גרויס התרגשות דעם ספעציעלן בריוו פון אלע חסידים צום רבין זצ"ל. אויך איז ער געווען דער וואס האט פארגעלייענט דעם נוסח פון די "מגילת היסוד" פאר'ן בנין המרכז העולמי דחסידי ויז'ניץ ביי די מעמד הנחת אבן הפינה אין יאר תשפ"ד.
אזוי אויך איז ער אויסגעקליבן געווראן צו זיין די נואם הכבוד פונעם גרויסארטיגע סיום הש"ס העולמי שעל ידי אגודת ישראל אין די מעדיסאן סקווער סענטער אין מנהטן בשנת תשנ"ז.
עמוד החסד - נאה דורש ונאה מקיים
די רב איז געווען א שם דבר אלס א וואונדערבארער "איש חסד", וועמענס איידעלע מדות זענען נישט געבליבן בלויז אלס טעאריע, נאר זענען איבערגעזעצט געווען אין טעגליכע מעשים פון מסירות נפש וואס ס'איז שווער צו באשרייבן מיט ווערטער. צדקה געלטער און פדיונות אן א שיעור זענען אריבער דורך זיין האנט און זענען גלייך געשיקט געווארן פאר נצרכים בסתר, הרחק מעין רואה. זיין מסירות פאר החזקת התורה האט נישט געהאט קיין גרעניצן; נישט איין מאל, ווען די קופה פונעם כולל איז געווען אינגאנצן ליידיג און די מלגות פאר די אברכים זענען געווען אין א סכנה, האט דער רב פארמשכנ'ט זיין אייגן פריוואט הויז אלס גאראנטי פאר שווערע הלוואות, נאר כדי צו פארזיכערן אז תלמידי חכמים זאלן קענען ווייטער לערנען מיט א רואיגן קאפ און אז נויטבאדערפענע משפחות זאלן נישט הונגערן פאר ברויט. פאר אים איז זיין אייגענע דאך איבער'ן קאפ געווען בלויז א כלי צו דינען דעם כלל.
מער פון אלעס איז דער רב געווען באקאנט מיט'ן אופן וויאזוי ער האט געגעבן זיין שטיצע. ער האט נישט בלויז געגעבן, נאר אכטונג געגעבן עס צו טון מיט א סבר פנים יפות, מיט א לעכטיגן שמייכל און מיט א ברייט הארץ וואס האט געגעבן דעם נצרך א געפיל פון חשוב'קייט און חלילה נישט קיין געפיל פון דערנידערונג. פאר אים האט די מצוה פון צדקה געמיינט "קירוב הלבבות". ער פלעגט זיצן מיט די וואס האבן זיך געוואנדן צו אים, אויסהערן זייער ווייטאג און אריינבלאזן אין זיי א גייסט פון האפענונג, ווען די געלט-שטיצע איז בלויז געווען דער פראקטישער סיום צום רחמנות'דיגן הארץ וואס האט אין אים געקלאפט.
א באזונדערע פרק איז פארשריבן געווארן אין זיין ארבעט פאר נצרכים ספעציעל פאר יום טוב פסח. דער רב האט אויפגעשטעלט א ריזיגן סיסטעם פון "מתן בסתר" וואס האט געשטיצט צענדליגער משפחות אין מאנטרעאל און אינדרויסן פון שטאט. די "קמחא דפסחא" חלוקות וואס ער האט ארגאניזירט זענען נישט געווען ענליך צו קיין שום אנדערע חלוקה; זיי זענען געטאן געווארן מיט די העכסטע מאס רגישות, היטנדיג מיט גרויס פארזיכטיגקייט מען זאל נישט צוקומען צו קיין בושה, און צושטעלנדיג א פולקאמען ענטפער פאר אלע צרכי החג.
א ספעציעלע אויסדרוק פון זיין מסירות האט מען געזען ביי יעדע מגבית וואס איז פארגעקומען אין די קהילה. יעדעס מאל מען האט אים מכבד געווען צו רעדן, האט דער רב מיטגעשלעפט דעם עולם מיט זיינע פייערדיגע רייד, און ביים סוף פונעם נאום פלעגט ער זאגן מיט אן עניוות'דיגן שמייכל: "נאה דורש ונאה מקיים", און גלייך ארויסגעשלעפט א ריזן סכום פון זיין קעשענע און עס איבערגעגעבן פאר די מנהלים, כדי צו דינען אלס א פערזענליכע דוגמא פאר'ן גאנצן עולם.
שלשלת הקודש – דור ישרים מבורך
דער רב זצ"ל האט צוריקגעגעבן זיין ריינע נשמה נאך א לעבן פול מיט תורה, חסידות און מעשים טובים, אבער זיין ליכטיגקייט לעשט זיך נישט אויס. ער האט זוכה געווען איבערצולאזן א דור ישרים מבורך, א הערליכע משפחה פון בנין וחתנין רבנן וואס פירן ווייטער זיין הייליגע שליחות איבער די גאנצע וועלט מיט א פעסטע דבקות אין צדיקי בית ויז'ניץ.
צווישן זיינע חשוב'ע קינדער וואס באשיינען די וועלט פון תורה און רבנות זענען: זיין זון הרה"ג ר' ישעי' שליט"א, מפארי רבני קהילת ויז'ניץ אין לאנדאן; הר"ר יצחק ישכר שליט"א; הר"ר יוסף משה שליט"א; הר"ר חיים שליט"א; הרב מאיר יעקב גרינפלד שליט"א, וועלכער דינט שוין עשרות בשנים אלס דער מנהל רוחני פונעם תלמוד תורה ויז'ניץ אין אשדוד; הרב אהרן שליט"א, מגיד שיעור אין ישיבה הקדושה ויז'ניץ; הר"ר יצחק שליט"א; הר"ר שמואל שליט"א; און הרב שאול יחזקאל גרינפלד שליט"א, ראש כולל ויז'ניץ אין בני ברק.
זיינע חשוב'ע איידעמער: הר"ר זכריה שרייבר שליט"א; הרב שמואל צבי לקס שליט"א; הר"ר אלעזר משה צין שליט"א; הר"ר גדליה דוד גרינברגר שליט"א, דער מנכ"ל פון די ויז'ניצע מוסדות אין מאנטרעאל; און הר"ר שמואל זאב דסקל שליט"א.
אלע זיינע קינדער און אייניקלעך גייען אין זיינע וועגן, מרביצי תורה, משפיעים און עסקנים, וואס פלאנצן איין דעם פייער פון חסידות אין די הערצער פון די קומענדיגע דורות.
דער אויבערשטער זאל העלפן אז די רב זאל זיין א מליץ טוב פאר גאנץ כלל ישראל בכלל און פאר חסידי ויז'ניץ און תושבי מאנטרעאל בפרט, ויה"ר שלא ישמע עוד שוד ושבר בגבולנו, עד ביאת ינון בב"א.
